Muhterem efendim , çocukluğumdan beri ismini duyuyor ağlamalarına tv lerde şahit oluyordum. Yaklaşık 18-19 yaşlarımda senin vesilenle açılmış üniversiteye hazırlık dershanesine yazıldım ve hayatim degisti . Senin talebelerin olan öğretmenlerimin fedakarlığı beni eritti. Sonra Ankara da 16 yıl senin hedef gösterdiğin hizmetleri yapmaya ,gösterdiğin hedefleri tamamlamaya çalışmakla geçti , eksiklerim hatalarım günahlarim olmuştur . Ama rabbimin yolundan senin arkanda gitmekten başka da bir yolum olmadı . Ve 2018 de ülkemden de Almanya’ya nehirleri aşarak gitmek nasip oldu . 2018 den bugüne yine eksiklerime rağmen gösterdiğin hedefe ulaşmaya çalışıyorum eşim ve çocuklarımla beraber . Senin yolunda hakkıyla gidebildim diyemem hakkını helal et. Ama dualarımızda her zaman rabbim hocamızı başımizdan eksik etme demeye devam edeceğim. Çünkü sen her zaman manevi olarak basimizda olacaksın . Dünya sinavini müthiş bir şekilde başardığına , mükemmel bir hayat yaşadığına şahidim . Seni bir kere dahi dünya gözüyle görmek nasip olmadı ama inanıyorum ki kalbimiz hep beraberdi . Rabbim senden razı olsun , seni ve senin düşüncelerini coluk cocuk genç yaşlı demeden herkese anlatmaya devam edeceğiz . Hakkını helal et Muhterem Hocam vefasız (kabul edersen) talebeni hiç bir zaman unutma , rüyalarimizda bizi yalnız bırakma . Mekanın cennet kabrin pür nur olsun . Kabrinin basinda inşallah her zaman tesbihatlari duyacaksın muhterem efendim .

Başımız sağolsun 😔

Dünyada tarihinde benzeri olmayan bir hareket Hizmet hareketi ve bu hareketi tüm incelikleriyle bize öğreten ve sevdiren babayiğit hocamız. Güzel uslubuyla beni dinimi ve Peygamberime sevdiren asrın dertlisi. Her şeyin karşısında hep dimdik duran ve imanla herşeyin üstesinden gelebileceğini gösteren. Hayatımın her alanında etki bırakan, hakkın ödenmez. Allah rahmet ve merhametiyle muamele etsin. Cennetin en yüksek makamını nasib etsin. Hepimizin başı sağ olsun. Tacikçe siiriyle bitirmek istiyorum. Ҳаққи устод аз падар беш аст, В-аз падар устод дар пеш аст. (Üstad'ın hakkı babanın hakkından fazladır.)

ÇAĞIMIZIN KARANLIĞINA PENCERELER AÇARAK NURLANDIRAN ÜSTADIMIZDAN SONRA PENCEREDE ,KULÜBEDE,KÜÇÜK ODADALARDA GEÇEN ÇİLELİ MÜTAVAZİ HAYATI İLE İNSANLIK İÇİN SIKIŞMIŞLIK VE BUHRANLI DÖNEMDE KAPILAR AÇARAK İSMİNİN HAKKINI HAKKIYLA VEREN HAK DOSTUNA AHİRET YOLCULUĞUNDA HAYIRLI YOLCULUKLAR DİLERİM .ALLAH HEPİMİZE SABIR İHSAN ETSİN .

Duamda mutad olan, anneme, babama, sevdiklerime Allah tan şifa istediğim bölümde Hocaefendi ye gelince duruyorum ve kendisini farkında olmadığım kadar sevdiğimi anlıyorum. Kontrolum dışında hiç bu kadar aglamadım. Seni çok seviyorum hocam. Bu dünyada doyamadım sana! Allahım nolur ahirette birlikte olmayı nasip et! Amin

Güle güle gerçek Hak dostu...

Ilk duyduğumda canim Hocam için kurtuldu buradaki eziyetlerden, sıkıntılardan, aşık maşukuna kavustu diye sevinmiştim. Ama dün cenazesi topraga verilirken anladım yerinin nasıl boşaldığını bizlerin en büyük dua kaynağımızı arkamızdaki dayanağımizı kaybettigimizi. Bu dünyada sana layık talebe olamadıysakta Rabbim hepimizi efendimizin sancağı altinda buluştursun. O güne kadarda bu hak davadan ayırmasın. Tüm kardeşlerime abi ve ablalarıma baş sağlığı diliyorum. Rabbim işlerimizi kolaylaştirsın .

Canım Hocam, iyi ki geçtin bu dünyadan. Emanetine sahip çıkmayı nasip etsin Rabbim. Sen de bizlerden razı olursun inşallah. Mâşukuna kavuştun sonunda... ötelerde görüşmek üzere gül hocam

Bir ışık hüzmesi süzülüyor göklerden , Alem-i evraha dönmüş yüzünü giden , Bilmem , mümkün mü bu hale tahammül? Hakikatinde ruhun ufkuna yürüdü gönül... Ne bir şüphe var sinelerde ne bir endişe , Ruhunun ufkuna yürüyende bir neşe, En sevdiğine kavuştu sevgili Baki hayatta saklı asıl zenginliği Yürüyor Hakk'a uzanan ışıktan yolda , Bakıyor ardına , nesli hizmet ayaklanışta , Her batışın bir doğuşu var elbet , Bu hizmet ilelebet bizlere emanet Nicelerimiz tutsak , nicelerimiz sürgün Budur bizim için asıl düğün Dünyanın dört bir tarafına da ulaştık Parmaklıklar ardında da çiçekler açtık Dünya gaddar ve yaman , etraf sisle duman Prangalar vuruldu fikirlere durmadan Şimdilerde fikirler uyanışta , bahar yaklaşmakta Ve bir zafer var , çanlar çalmakta Uyanın dostlar , zalimlerin yüreği hoplamakta Fikr-i hür diyarı elem alamaz mahkum Hakikat söylenirse rahat eder ruhum Şüphe duyulmaz hakikat ise yolum Bitecek biz yeşerdikçe asırlık zulüm Söyleyecek o kadar çok şey var ki maalesef hissiyatlara kelimeler kifayetsiz... Bilinsin ki biz yeşermekteyiz. Hocam emanetiniz bizler

1997 yılında hizmeti tanıdım. İlk dinlediğim vaazlar dan bir tanesi Kabe baskını idi.. lise ikinci sınıfta okuyordum. Çok dindar bir ailede büyümedim. Hizmeti tanıyınca çok tesir altında kaldım. Namaz, sevgi, hoşgörü, gibi ve beni en çok etkileyen herkesi kendi konumunda kabul etme anlayışı çok etkilendiğim kavramlar arasında idi. Sürekli bir şeyler yapmak istiyordum herkese bu hizmeti anlatmam gerekiyor diyordum. Üniversiteye gittim sene 98 de. Evlerde kaldım. Derken vazife ve derken uzun yillar aşkla şevkle devam ettim. 15 temmuz süreci yaşandı ve eşim tutuklandı sonra ben tutuklandım. Bu süreçte hep söyle düşündüm. Uzun yıllar insanlara büyüğümüz den öğrendiğimiz sahabe ruhunu anlattık sıra yaşamaya geldi sabredecegiz diye düşündüm. Bu sırada da kafası karışan bir çok arkadaşa da manen destek olmaya çalıştım. Fakat imtihan çok zordu. Ben de peygamber ya da. Veli değildim.. çok sorguladım kendimi yolum yanlış mı diye diyeceksiniz ki neden? İnsan işte bazan kayıyor fikirleri.. Türkiye de hala da devam eden bu günlerde her gün daha kara bir güne uyaniyorsunuz, o ortamda insanın ümitli kalması gerçekten çok da zor. Şimdi Avrupa dayım 1 yılı geçti ve burada tekrar eski günlerdeki gibi bir çok programa katılıyorum ve eski günlerdeki gibi o heyecan i içimde hissediyorum. Tek duam var o da Rabbim istikametten ayırmasın. Şu an kendimi ben de sanki yetim kalmış hissi uyandırdı bu uğurlama.. gerçekten kabullenmek oldukça zor... Allah in inayeti ile birlik, beraberlik, uhuvvet duygularımızı kaybetmeden devam ederiz...

Pazartesi günü o acı haberi aldığımda; sanki gökyüzü kayboldu; sanki çok şiddetli bir yağmurda elimdeki şemsiyeyi çekip aldılar; kalbim cam kırıklarıyla dolu… Üstüm başım ıpıslak… Hocam, ben senin sesinle büyüdüm; annem babam dinlerken seni ağlardı hüngür hüngür. Sen ağlardın, onlar ağlardı… Anlamazdım… Büyüdüm seni dinledim. Ben de ağladım… Ne kadar anlayabildim diye sorarsan; “Hiç” derim. Ama huzuru bu seste buldum. Dertliydim senin sesine koştum…. Bazen rüyalarımla avundum… Benim Hocam vardı. Bir ışık… Yolum hep aydınlıktı benim. Yol uzundu, menzili çoktu; derin suları vardı… Oysa şimdi korkuyorum Hocam. Yol karanlık… Üşüyorum Hocam… Islanıyorum… Seni dünya gözüyle göremedim. Nasip olmadı. Ama kıskandım açıkçası sana hep yakın olanları; doktorlarını, talebelerini, akrabalarını dahi… Affet Hocam. Ben Hocam diyorum ama inşallah beni kabul edersin taleben olmaya. Biz senden razıyız canım Hocam. Senden bizden razı ol ve taleben kabul et… Hakkını helal et Hocam … Hocam…

“Ve bir gün sahabinin dediği gibi hey gidi günler diyeceksiniz” Hey gidi günler !

En sevdiğine kavuştun sonunda. Rabbim merhameti ile muamelede bulunsun Hocam. Dini seninle anladım, Peygamberi seninle tanıdım. Hakkını ödeyemem Hocam. Mekanın Cennet olsun...

Түбөлүктүүлүк жолунда... 🌹🌹 Миң бир түркүн кыялдар менен жогорку билим алганы шаарга келдим. СССР жаңы эле тараган учур. Жашоо шарт кыйын болчу. Билим алган адамдын жашоосу жакшы болоорун болжочубуз. Ата-энелерибиз ачык айтпаса да билимдүү балдарынын жашоосу жакшы, жаркыраган үйү, чоң жумуштары болот деп үмүт кылчу. Кыйналса да балдарын билимдүү кылууга убара болушчу. Кыйналган элдин эң жогорку максаты билим аркылуу жеке өздөрү жакшы жашоого жетүү эле. Мен да ошолордун бири элем. Университетте аалым, ойчул, жазуучу, мугалим Фетхуллах Гүлендин идеялары менен жашаган адептүү, билимдүү, кичи пейил студенттерге кезиктим. Алар менен тааныштым, достоштум, тууган болдум, жадакалса идеялаш болдум. Агайдын китептерин окудум, семинарларын уктум, жашоого багыт берип шыктандырган сөздөрүнө муюдум. Билимдин мен ойлогондон да башка чоң күчкө ээ экенин түшүндүм. Билим менен мен жетишим керек болгон чектен да ары жагы бар экенин, билимдүү адам “өзү үчүн эле эмес өзгөлөр үчүн да жашашы керектигин" аңдадым. Билимдүү адамдын мойнунда өзүнүн эле эмес, элинин да эмес, адамзатынын жоопкерчилиги бар экенин сездим. Тил билүүнүн зарылдыгын көрдүм. Бир тил билген бир адам, көп тил билген көп адам экенин жашап туйдум. Агай көрсөткөн жолдо жашап жаман болгон жокмун. Мекеним Кыргызстанда, Африкада жана Азияда мугалим болуп иштедим. Кыргызстанда окуткан окуучуларым дүйнөнүн төрт бурчунда элге кызмат кылып жатышат. Африканын көп мамлекетинен өңү кара болсо да зээндүү, акылдуу окуучуларым бар. Күн алыс сурап турган корей, япон, тай, индонезиялык окуучуларым бар. Азыр алар менин элимди, өлкөмдү таанышат, сый-урмат менен карашат. Бир күн сөзсүз Кыргызстанга келип-кетүүнү самашат. Кыргызстандан бирөөнү жолуктуруп калышса “менин агайымды тааныйсыңбы?” деп мени сурашат, мага салам жолдошот. Мунун баары мен үчүн чоң сыймык. Мунун баарын мен Агайымдан үйрөндүм... Менин досторум азыр баштагыдай “өзүмчүл” эмес, алар “эл үчүн жашаган”, адам баласынын көйгөйү менен алек болгон адамдар. Алардын баары жогорку билимдүү. Алар бирден көп тил билишет. Алардын айрымдары магистратураны бүтүргөн, айрымдары илимдин кандидаты, доктору болушкан. Алар “Facebook”, “Google”, “UN”, “Harvard University”, “University of Oxford” деп аталган дүйнөлүк коомчулуктан ордун тапкан билимдүү, тарбиялуу адамдар. Ооба, менин максатым, кыялым, жашоо образым да мурдагыдан башка азыр. Мен да адамдар менен бирге бактылуу бир жөнөкөй адаммын. Мунун баарына түрткү болгон сизсиз - Агайым. Агай - Фетхуллах Гүлен адам баласы кедейликтен чыгып, түркөйлүктөн кутулуп, бөлүнүп-жарылбай билимдүү болушун каалады. Ошол үчүн күрөштү. Бул жолго кайдыгер эмес билимдүү адамдарды үндөдү. Өз өмүрүн толук бойдон адамдардын жашоосуна арнады. Мээси менен жүрөгү табышкан, илим менен билимге сугарылган адеп-ахлактуу, турмуштун ташпүшү менен иши жок, адам баласынын көйгөйлөрү менен алпурушкан “алтын муундун” бой жетилүүсү үчүн тынымсыз эмгектенди. Ал миңдеген адамга үлгү болуп кетти. Ал миңдеген адамга жашоонун максатын айтып кетти. Ал миңдеген адамды адам баласынын көйгөйү менен күрөшүү жолуна салып кетти. Ал жолду аманат кылып таштап кетти. Ал жүздөгөн жылга улана турган жакшылыктын үрөнүн сээп кетти. Ал эми арабызда жок. Ал дүйнө менен кош айтышып кете берди. Топурагың торко, жаткан жайың жайлуу болсун, Агайым. Жараткан бейишинен жай берген болсун ылайым. Биз сизден ыраазыбыз! Келечек муун сизден ыраазы болот, Агай! Жөнөкөй бир мугалим. 23.10.2024 🌹🌹

Muhterem Hocam, sizi rüyalarımızda çok gördük, yardım elinizi hep uzattınız ve hiç bir başımıza bırakmadınız. Buralara gelen has talebeleriniz ve yol arkadaşlarınızdan hep güzellikler gördük ve dahi hayatımıza nakşetmeye azm ettik. Allah ve Resulünü sayenizde sevdik, size de aşık olduk. Çok görmek istedik az kalmıştı ancak vefat haberiniz ile sarsıldık... Rabnimden dileğim ahirette elinizden öpmektir.. Nice genç nesiller yetişmeye başladı... Gelecek çok parlak görünüyor... Bizi izlerken oradan ne olur ruhaniyetinizle destekleyin. Size çok ihtiyacımız var. Allah rahmet eylesin, makamınız âli olsun. Hürmet ederim.

Muhterem hocam büyüğüm abim, sizi tanıdığım günden itibaren dünyam değişti. Siz bizlere her daim iyiliği doğruluğu fedakarlığı yaşatmak için yaşamanın nasıl olduğunu gösterdiniz. İstikamet çizgisi nedir nasıl elde edilir nasıl muhafaza edilir bize göstererek öğrettiniz. Hayatınızın her anı bizim için bir örnek oldu. Örnekleri kendinden bir hareket oldu. Herkesi konumunda kabul etmeyi barış ve sevgi atmosferinde yaşatma hedefine ulaşmayı bize mefkuremiz olması gerektiğini ve bunu hayatımıza hayat kılmamız gerektiğini miras bıraktınız. Canım Hocam siz maşukunuza kavuştunuz Rabbim bizleri de size kavuştursun. Rabbim bizleri hocam ile beraber haşr eylesin. Amin.

Hocam... bir gün gerçekleşeceğini bildiğimiz ama hiç hazır olmadığımız 'senin artık olmayacağın' haberinin bir bomba gibi üzerimize düştüğü anı yaşamaktayız. Özellikle son zamanlarda şımarık bir evlat gibi her şeyden şikayet edip, asıl yapmamız gereken görevlerimizden uzaklaşmış ve hatta sana sitem edecek noktaya bile gelmişken bu dünyadan ebedi ayrılışının şokuyla ortada kalmış divaneler gibiyiz. Meğerki sen varsın diyemiş bendeki rahat tavırlar ve başıboşluklar. Biz şimdi kime gideceğiz, kimden bekleyeceğiz 'Allah' diyen haykırışları, ve kim bize seslenecek 'dayan yiğidim, çoğu gitti azı kaldı' diye.. Oysa yiğit de sendin, küheylanda.. Hocam, seni hiç görmemiş biri olarak bana verdiğin son ders şu ki, ya toparlanıp ötelerde dizinin dibine layık bir talebe olacağım, ya da savrulup gideceğim. Allah senin öĝretilerin ve yolundan ayırmasın.Bu da sana ahdim olsun, dizinin dibinde görüşmek üzere hocam...

Bir gün birlikte yine böyle çimenlerde oturup hey gidi günler diyeceğiz… ne çok çektik be dünya hayatında.. Cennet hep bahçeler ile tasvir edilir , bilmiyorum belki tam öyle belki de daha ötesi.. bizi yine kavuşturacak Rabbim o cennet bahçelerinde.. böyle yine hep beraber hiç bilmediğimiz görmediğimiz kardeşlerimizle sanki yüzyıllardır birbirimizi tanıyormuşcasına diz dize oturup yine dualar edeceğiz, içimizde dünyalık ne korku ne keder… hoşçakal Hoca dedem… hoşçakal… selam götür benden ötelere.. yüzüm yok ama, öyle… ötelerde en sevdiklerine kavuştuğun an , bizi de unutma… gönder yine dualarını… Allah bizim yardımcımız olsun… Güle güle Hoca dedem… güle güle…

RABBIM başda hocamız olmaqla, her birinizdən ebeden razı olsun..guzel,vefali insanlar..ne iyi ki siz varsiniz, ne iyi ki tarihi bir fırsatı yakalamişiq..ne iyi iki hocamız kimi mürşidimiz var və hep var olacakdir RABBIMIZIN izni və inayetile.. Gözlərimiz yaşlı, kalbimiz hüznlü..basqa cürə də ola bilməzdi.. Yazılasi çok fikirlər,düşüncələr var..yazdıqca bitməz..ama tarih ən guzelini yazacakdir və bütün insanlık buna şahid olacakdir ALLAHIN iznilə.. bana göre hizmeti tanıyan və o yolda olan hər bir fərdin minimum 3 istəyi, arzusu olmalıydı..1. Həcc, 2.Hicret, 3.Hocaefendini görmək.. 1. Həcc, ona görə ki hər müminin getmək istədiyi bir unvandir.. 2. Hicrət, ona görə ki bu fədai yolunun zirvəsi deməkdir.. 3. Hocaefendi, ona görə ki günümüzün yaşayan sahabe rol modelini ortaya qoymuşdu..müthiş bir həyat, müthiş bir miras.. Ilk ikisi kısmet oldu bana..hemdolsun..ama, Hocamızi yaxından dünya gözüylə görə bilmədim..çok huznluyem her biriniz kimi..ama hər gün onun adına etdiyim duanı bir ömür boyu davam etdirəcəm.. Mirasın mirasımız olacaq gələcək nəsillərə, canim HOCAM..😢

Sen gittin, sevdiğin zatlara kavustun ama bizler koskoca bir boşlukta kaldık bu dünyada. Hayatımızda yeri doldurulamayacak büyük bir boşluk oluştu. Elden ne gelir,artık! Allah Hayy ve Kayyûm dur! Eşime her yıl hocaefendiyi ziyarete gidelim artık yaşı cok ilerledi diyorumdum, belki bir daha bulamayız. Ne yazık ki o an geldi çattı! Artık bu dünyada o ihtimal kalktı! Öğrettiklerin, hizmetin prensipleri, hakikatler yaşayacaktır inşallah bizlerle. Neden din adamları hiç gülmüyor diye soran bir gazeteciye, hiç güldürmüyorlar ki demiştin. Ne yazık ki yüzünü güldürmediler, biz de güldüremedik!

Hayatımıza, hiç karşılaşmadığımız insanlar da derin izler bırakabilir. Onlarla belki bir araya gelmemişizdir, gözlerine bakmamış, ellerini sıkmamışızdır. Ancak sözleri, yazdıkları, anlattıkları öyle derinden dokunur ki, sanki bir dost gibi, bir rehber gibi hayatımızın merkezinde yer alırlar. İşte bu satırları, hiç yüz yüze gelmediğim, ama yazılarıyla, videolarıyla bana yol gösteren, ruhuma teselli veren, hayatıma anlam katan bir insanı anmak için yazıyorum. Sen, gençliğimin en güzel vesilesi oldun. Yazılarınla, sohbetlerinle hayatımın en önemli dönemlerinde bana rehberlik ettin. Yetişkinliğe adım atarken beni adeta uzaktan tutup yönlendirdin. Düşüncelerimi şekillendirdin, olaylara farklı pencerelerden bakmamı sağladın. Söylediklerin, anlattıklarınla dünyamı genişlettin, gözlerimi sadece bu dünyaya değil, ötesine de açtırdın. Seninle her karşılaşmam, her okuduğum yazın, Allah’ı hatırlatırdı bana. Kelimelerinle O’nun büyüklüğünü, rahmetini daha derinden hissettim. Habibullah’ı öyle bir tanıttın ki, O’na duyduğum sevgi senin aracılığınla daha da pekişti. Peygamber Efendimizi (s.a.v.) anlatırkenki içtenliğin, sadeliğin ve derinliğin, onun yüceliğini kalbime işledi. Senin vesilenle Sahabe’nin hayatlarına şahit oldum; sen onların hatıralarını canlandırdın, onları yaşar hale getirdin. Her bir cümlen, her bir anlatımın adeta ruhuma dokunan bir şifa gibiydi. Sözlerinle yorgun ruhuma terapi oldun. Yazılarında bulduğum derinlik, konuşmalarındaki içtenlik, hayatımdaki fırtınaları dindiren birer rehberdi. Seninle tanışmamış olsam da, seni her takip edişimde içimde bir huzur buldum. Uzaklardan bana dokundun, yanlışlarımı görmeme yardım ettin, bakış açımı değiştirdin. Öyle ki, sesinle bile hayatıma bir anlam kazandırdın. Hayatıma en büyük katkılarından biri, bana ölümü sevdirmendi. Senin anlattıklarınla ölüm, korkulacak bir son olmaktan çıkıp, arzulanan bir vuslat haline geldi. Ölümün güzel yönlerini o kadar doğal, o kadar içten bir şekilde anlattın ki, içimdeki kaygılar yerini derin bir huzura bıraktı. Senin öğretilerinle, ölüm ötesine hazırlanmayı öğrendim. Hep ölümün üzerine gittin, bizi de ona hazırladın. Ve sonunda, sen de arzuladığın o vuslata kavuştun. Seninle hiç karşılaşmamış olsak da, bu dünyadan göç edişin içimde büyük bir boşluk bıraktı. Seni tanımanın, seni takip etmenin, senden öğrenmenin ne büyük bir lütuf olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Borcumu asla ödeyemeyeceğim. Hayatımıza kattığın derinlik, ruhumuza dokunduğun incelik, gösterdiğin yön için ne kadar teşekkür etsem az. Seni hiç yüz yüze görmemiş olsam da, hayatımda bıraktığın izler sonsuza kadar kalacak. Seninle geçen her anı, yazılarınla ve sözlerinle bulduğum her ilhamı hep minnetle hatırlayacağım. Bu dünya, senin gibi insanlar sayesinde daha anlamlı ve yaşanabilir. Senin mirasın, yazdıkların, anlattıkların kalbimizde yaşamaya devam edecek. Seni rahmetle anıyor ve cennette kavuşmayı umut ediyorum.

Dosta sadakat; dua etmeyi, derdini dert edinmeyi, mutluluğunu mutluluğu bilmeyi ve hayallere ortaklığı gerektirir... Sen bizlere öyle sadakat nasip eyle ki, sada katiyen kesilmesin... Canan desin, Canan'ı hatırlatan dost desin...

Hocamı, evde babamın bizi eğitmek için açtığı videolardan görmüştüm. Gördüm yazıyorum çünkü orada tanımadım. Ben tanıdım tabirini 2 sene 4 gün önce öğrenci olarak geldiğim Polonya'ya ayak bastığım andan itibaren burada karşıma çıkan o güzel abilerin bu hizmet-i imaniyeyi ve hocamızı bana fevkalâde güzel temsil ve irşad etmeleri vesilesiyle tanıdım diyebilirim.Dün akşam cenaze namazını topluca izlerken gözümden akan yaşlara şahit oldum. Buraya ayak basmadan önce sadece saygı duyduğum benim için çok bir mana ifade etmeyen bu kıymetli değerlerimiz benim için hayatımın en önemli parçası oldu, evet hocam da o parçada çok önemli bir parçaydı. Dün akşam gözlerimden akan bu hüzün damlaları asla korkudan,kaygıdan değildi.Aklıma Hocam'ın ızdırapları,çektiği çileler geliyordu bunlar aklıma geldikçe daha da bir hüzün basıyordu.O çehresine baktıkça görüyordum o yorgunluğu. İnanıyorum ki şuan o ızdıraplardan kurtulmuş bir vaziyette gözü yaşlı orada cemaatini bekliyordur. Rabbim bu ahir zaman cemaatinin yardımcısı olsun. Yeni açılacak bu devri hayırlara vesile eylesin inşallah. Bir gün mezarın başında hasbihal etmek üzere Hocam...

Ahhhh…😢koskoca bir Ah Canım hocam. Senin bana kattığın güzellikler ne yamakla biter ne de anlatmakla.. yüreğim sızladı ve nasıl geçer bilmiyorum. Sana olan vefa borcumuz ödenmez. Kendinden gayrısını düşündün hep .Bu açıkça o kadar belli ki .Diğergam olmayı senden öğrendim. Peygamberimize giden yolları gösterdin daima bize ışık oldun.Allah a nasıl layık kul olunur onu anlattın daima. Son zamanlarda çok acılar çekiyordun duyuyorduk. Acıların son buldu ve en Sevgiline kavuştun..Senin ışığından ayrılmak yok hizmete devam Canım hocam.Nurlar içinde uyu