Aylardan Rebi-ül Ahir... Mevsim Sonbahar.... Göçmen kuşların çığlıkları inletiyor sabahı.... Her yer gazel....🍂 Dün bir tohum gibi bıraktılar toprağın bağrına.... Hazan yaprakları ağaçlar gölgeliyor şimdi istirahatgâhını. Hayalini kurduğun, bu gurbet yurdundan gözleyip durduğun hülyalı şafakalardasın şimdi... Bizler sonbaharın hüznüyle bezenmiş ağaçların altında, hasretimize ağlarken, altın yamaçlarda, zümrüt ağaçların gölgesinde ne vuslatlar gerçekleşiyor... Ömrün boyunca, gurbet diyarında döktüğün gözyaşlarının yeşerttiği fidanlar , o fidanların meyveleri ve daha niceleri, şimdi onları sulayan yeşerten çağlayana ağladı..... Sevdiğinle vuslatına ağladık.. Garipliğinin son buluşuna ağladık...yurduna kavuşmana ağladık... artık sen hep gül diye ağladık.. Sonra tekrar ağladık ama ; bu defa sana olan hasretimize mi, bu garip dünyadaki yetimliğimize mi, emanete layık olamayışımıza mı, kendi günahlarımıza mı?!!! Her gecenin bir sabahı, her baharın bir neharı vardır.. Mevsim sonbahar... Üzerine yemin edilen Asr vakti... Yapraklar tek tek düşüyor dallarından... Bir ulu çınar gibi yaşadığın ömründe, her saniyende derdini anlattığın gibi bizlere, şimdi de kainat haykırıyor sanki.... Sonra o ses makes buluyor yine zihinlerde... "Tohum saç, bitmezse toprak utansın! Hedefe varmayan mızrak utansın! USTADA kalırsa bu öksüz yapı, Onu sürdürmeyen çırak utansın!" Yeni nevbaharlara müjdeci olman için ,Rabbim seni bir tohum gibi bıraktırdı toprağın bağrına, güzün en hüzünlü deminde.. Duaların kulaklarda..... Güneşin doğuşunu, zemheri soğuğun yerini ılık bahar sabahlarına bırakışını görmeden, tam da söylediğin gibi gün batımında , sükûtun çığlıkları arasında, tutunmak için yalvardığın O mübarek kanattaki bir tüye tutunup, uçup gittin....