Hocaefendi’nin son kitabı çıktı: Dert Musikisi

Yazar Hizmetten 13/02/2020

Yazar: Hizmetten

Fethullah Gülen Hocaefendi’nin Kırık Testi serisinin 16’ncı kitabı olarak hazırlanan “Dert Musikisi” raflarda yerini aldı.

Fethullah Gülen Hocaefendi’nin 2012-2013 yıllarında yaptığı sohbetlerden derlenen ve Süreyya Yayınları tarafından yayımlanan “Dert Musikisi” kitabında genelde tüm insanlığın, özelde de insanlığa hizmete gönül vermişlerin hangi durumlarda nasıl tavır takınacağı anlatılıyor.

Her durumda temel insani değerleri koruma adına takınılması gereken tavırlara işaret ediliyor.

Kitapta Hocaefendi’nin değişen şartlar ve ifritleşen zamanlarda dahi zikzak yaşamadan, birer denge insanı olarak geleceğe yürümelerini salık verip bunu temin adına gerekli esasları nasıl ifade ettiği aktarılıyor.

Bu yönüyle eser, özellikle sisli-puslu şartlarda yolunu kaybetmek istemeyenler için bir rehber, bir yol haritası ve bir el feneri mesabesinde olarak değerlendiriliyor.

Hocaefendi’nin geçmiş yıllarda yaptığı sohbetlerden derlenmesine rağmen kitabın içeriğindeki konuları çok güncel.

Serinin diğer kitaplarına nazaran bu eserde daha fazla ‘Hizmet gönüllüleri’ üzerinde duruluyor ve son dönemde yaşamış oldukları fitneler karşısında nasıl hareket etmeleri gerektiğiyle ilgili önemli hatırlatmalara vurgu yapılıyor.

Hocaefendi doyurucu ve ikna edici üslubuyla huzurdakilere marifet huzmeleri sunar. Kimi zaman Allah’la kurulacak irtibatın Allah’la kurulacak irtibatın ve O’na karşı sergilenmesi gereken kulluğun mahiyeti üzerinde durur ve huzurdakileri derin bir muhasebeye sevk eder.

Kimi zaman Peygamber yolunun yolcularına, Allah yolunda yapılan hizmetlerin ana umdelerini ve temel prensiplerini hatırlatır. Kimi zaman toplum bünyesinde meydana gelen çatlak ve kırıkların tamir ve ıslah yollarını gösterir.

Kimi zaman toplum hayatında meydana gelen amansız ve imansız hadiselerin iman gözlüğüyle nasıl okunacağını ders verir. Maruz kalınan haksızlık ve zulümlerin kader planında neye tekabül ettiğini izah eder.

Kimi zaman da haksız yere türlü türlü eziyetlere maruz kalan, preslenen ve ezilen Hizmet gönüllülerine zor zamanlarda hizmet etmenin adabı erkanını öğretir ve onların ümitlerini kamçılar. Dert Musikisi’nde de bu mevzuların hemen hemen hepsini okumak mümkün.

Eserin farklı yerlerinde, yaşanan bela ve musibetlere nasıl yaklaşılacağı, bunların nasıl okunacağı ve bunlar karşısında nasıl bir tavır alınacağına dair önemli izahlar yapılıyor.

Hocaefendi’nin şu sözleri ise pek çok ayet ve hadisten süzülmüş önemli bir hakikatin ifadesi olarak değerlendiriliyor:

“Toplumda farklı patlamalar olabilir. Bir kısım zalim ve müstebitler, devirmeye güçleri yettiği anda, kendilerine muhalif gördükleri insanların tepesine binerek onları ezip geçebilirler. Bazen de toplumlarını hercü merce sevk edecek daha başka hadiselere sebebiyet verebilirler.

Fakat bütün bunlar karşısında Müslümanlara düşen, falanı filanı ta’n u teşni etmek yerine öncelikle kendileriyle meşgul olmak ve kendilerini düzeltmektir. Onlar başlarındaki zalimlerden şikayet etmek yerine öncelikle, ‘Acaba Allah bu zalimleri niye bizim başımıza musallat ediyor?’ diye düşünmelidirler. Çünkü onlar dosdoğru olacakları ana kadar, başkalarıyla uğraşmaları faydasızdır.” [s.96]

Hocaefendi’nin şu sözleri ise özellikle İslam dünyasında yaşanan kıpırdanış ve çırpınışların niçin semere vermediğini izah eder ve yeniden ayağa kalkmak isteyen Müslümanların önüne çok önemli bir strateji koyar:

”Toplumun ıslahı ve yeniden dirilişi mevzuunda dipten gelmeyen ve dibe bağlı olmayan hiçbir hareket istikbal vaat edici ve kalıcı olamaz. Nice çalımlı şovlarla başlayan hareketler vardır ki üç adım ötede takılıp yollarda kalmış, belleri bükülmüş ve sonra da esefli birer hulya, yıkık birer ruya olarak devrilip gitmişlerdir.

Evet, toplumun ıslahı mevzuunda müsait bir ortamın hazırlanması ve yürünecek yoldaki bir kısım engellerin bertaraf edilmesi adına idareci ve siyasilerin belli ölçüde inisiyatif ve desteği olabilir. Onlar, bu destekleriyle ıslah erlerinin daha hızlı mesafe almalarına vesile olabilirler ve bu yönüyle de takdiri hak ederler.

Fakat tamir adına yapılması gereken asıl iş, meselenin dipten ele alınması ve tabana yayılmasıdır. Bu itibarla “vira bismillah” diyerek işin “elif-ba”sından başlamalı; toplumun ıslahının fertlerin ıslahından geçtigi bilinmelidir. Topluma ait bütün üniteler ıslah edilmedikçe de toplumun ıslahının mümkün olmayacağı asla unutulmamalıdır.” [s.32]

“Dert Musikisi” kitabı aşağıdaki mağazalardan satın alınabilir.

Kitabin dijital versiyonu 10 Şubat itibariyle Apple Store ve Google mağazalarında satışa sunuldu.

ABD: www.antstores.com

ALMANYA: www.kitapdunyasi.eu

13/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Âşık-ı Sâdık Fethullah Gülen Hocaefendi-10

Yazar Egeli 13/02/2020

Yazar: Egeli

[ Tarık Burak yazdı ]

Bediüzzaman ve Risale-i Nurlar’ın Etkisi

Fethullah Gülen Hocaefendi, kendi üzerinde derin etkiler bırakan Bediüzzaman Said Nursi ve Risale-i Nur’un farklılığını şu şekilde ortaya koymaktadır:

“Ben Efendimize (sallallahu aleyhi ve sellem) babamdan, annemden tevarüs ettiğim duygularla, düşüncelerle sımsıkı bağlıydım. Fakat Efendimizin insanlık çapında yaptığı şeyleri ister mucizatıyla, ister Reşhalarla Bediüzzaman’da gördüğüm zaman kendi kendime çocukluğumda şöyle dedim;

‘Demek ki ben uzaktan bakıyormuşum. Uzaktan bana göz kırpan o yıldızlar, nerdeyse çocukların ellerini uzatıp yıldızları avlamaya çalışması gibi şimdi benim avlayacağım ufka girdi.’

Meseleler Bediüzzaman’ı okuduktan sonra benim için daha inandırıcı olmuştur. Mesela yine Zat-ı ulûhiyet meselesine iki kere ikinin dört edeceğinden daha kesin bir kanaatin bende hâsıl olmasına sebep olduysa, Allah’ın kalbimde iman nurunu yakması onun rehberliğinde olduysa benim ona minnet duymam bir vecibedir.

Üstad Bediüzzaman’ın, başka hiç kimsede görmediğim bir tespiti daha var; O, dünyanın üç yüzü bulunduğunu, bunlardan birincisinin esma-i ilâhiye, ikincisinin insanların hevesatlarına, üçüncüsünün de ahiret hayatının kazanılmasına baktığını söylüyor ki, gayet manidardır.

Bediüzzaman’ı sadece bir kısım imanî meseleleri anlatan, bir kısım sorulara, şüphe ve tereddütlere cevap veren eserlerin yazarı olarak görür ve öyle değerlendirirsiniz; bu bir yanıyla doğru ama eksiktir. O, bu hususlar gibi daha bir kısım hizmet düsturları ile milletin önüne geçip hizmete yönlendiren önemli bir mürşittir. Evet, o bir hizmet dâhisi ve hakikat-i Ahmediye’nin de bir müfessiridir. O, hem Museviyet hakikatinin, hem Îseviyet ruhunun, hem de Muhammediyet gerçeğinin önemli bir temsilcisi ve çok geniş dairede hizmet veren bir hizmet eridir.

Eğer Sa’d b. Muaz’ı asrımızda ille de birine benzetmek gerekirse, Bediüzzaman Said Nursî’ye benzetmek uygun olur zannediyorum. Çünkü onu çok vefâlı gördük. Kendisini, otuz yıllık hapis yıldırmamış ve on-on beş sene dağlarda yalnız bırakılması ve hiç kimsenin yanına sokulmaması ümitsiz kılmamıştır. Öyle rikkatime dokunur ki, o bir vesileyle, “Aylardan beri şu ormanda, ormancılar da ormana gelmediklerinden, bu dağın başında yapayalnızım.” der. Sıkıntılı bir dönemde benim de tesellim bu oldu ve kendi kendime “Canım çıksın, benim yanımda iki kişi vardı, sense yapayalnızdın.” dedim. O büyük insan, iki ay sonra Çam dağından iner ve ilk defa yanına bir adam sokulur; bu Sıddık Süleyman’dır. Onun kahramanlığını, bu davanın tarih yazarları unutmamalıdırlar. Çamurlara bata çıka gelirken, “Üstadım” der yanına sokulur. Ve ardından Hulusi Bey, Hüsrev Efendi, Tahirî Mutlu’lar derken yeni bir silsile-i zeheb oluşur. Evet, bütün bu hâdiseler onu yıldırmamış ve hiçbir şekilde dize getirememişti. Bir hayat boyu “garîbem, bîkesem, nâtuvanem, alîlem, zelîlem..” demiş, fakat daima eğilmeyen bir baş, bükülmeyen bir kamet olarak kalmıştı.

Hiçbirimiz, Üstad’dan daha ileri bir seviyede hak ve hakikati anlatma, i’lâ-yı kelimetullah da bulunma gayreti içinde olamayız. Hiçbirimiz dine ve ülkeye hizmette onun kadar cehd, himmet ve meşguliyete sahip değiliz. O, bizim altından kalkamayacağımız hizmetlerinin yanında evrâd u ezkârında da hiç mi hiç kusur etmemiştir. En ağır şartlar altında Risaleleri yazmış, tashih etmiş, onları çoğaltıp her tarafa dağıtmış, talebe yetiştirmiş, ehli dünya ile yaka-paça olmuş, hapishanelerde gezmiş-dolaşmış, fakat evrâd u ezkârını hiç aksatmamıştır. Talebelerinin şehadetiyle o, gecelerde, göz kamaştıran bir huşû ile sabaha kadar ubudiyette bulunmuş; yaz-kış bu âdetini değiştirmemiş; teheccüd, münâcat ve evradlarını asla terk etmemiştir.

Evet, o ömür boyu hep koşmuş durmuş ama, işi sadece evrâd u ezkâr olan bir insan diyebileceğimiz şekilde de bir zikir kahramanı olarak yaşamış; Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) bu asırdaki bir izdüşümü gibi davranmıştır.”

“Üstad risalelerinde ‘tarikatçı değilim’ demiş. Fakat tarikat bir yolsa, Bediüzzaman Hazretleri’nin de bir yolu olduğunu gözden kaçırmamak gerekir. Çünkü kendisi de bir yolu olduğunu ifade etmiştir. Nakşiler’in yolunu ifade ederken: ‘Der tariki nakşi bendi, lazım amed çarı terk, terk-i dünya, terk-i ukba, terk-i hesti, terk-i terk’ demiş.

Dünyayı, ukbayı terketmek. Yani, Allah mülahazasına kilitlenmek. Kendi özünü de terketmek, kendini de düşünmemek ve aynı zamanda bütün attığı bu şeyleri de düşünmemek. Ben şu fedakârlıkta bulundum, bu fedakârlıkta bulundum mülahazasını çıkarıp kafasından atmalı, atmayı da atmalı. Fakat insan sadece kalp ve ruh değil ki, cesedi de var. Kâmil velayet odur ki, ömür boyu insanın ruhuna refakat eden cesede de, o velayeti yaşatsın. Zaten sahabi velayeti de budur. Yani, insanın, bedenine ait şeyleri de, onlara karşı bir vefa borcu olarak ruhunun yanında ebediyet âlemine taşıma gayreti. Üstad böyle bir yaklaşımla ele alır bu meseleyi.

Üstad, kendi mülahazalarını, ilk eserlerinde (Muhakemat, Lemaat) ifade ederken, çağın önemli velilerinden bir tanesi, (yanık şiirlerine bayıldığım bir zattır) ona diyor ki:

‘Gel bir tarikatın başına geç, zamanın İmam-ı Rabbani’si ol.’ O zatı yürekten alkışlıyorum, çok önemli bir basiret göstermiş. Bediüzzaman’ı görüp, ondaki istidat ve kabiliyeti keşfetmesi, engin bir ferasetin var olduğunu gösteriyor. Fakat Bediüzzaman’ın ona verdiği cevabı çok daha enteresan: ‘Evet, bu müesseseler mübarek müesseselerdir, fakat ben önümüzdeki yıllarda korkunç bir tehlike görüyorum ki, iman ciddi bir tehlikeye maruz kalacak, bütün himmeti imanı ikame etmeye sarfetmek, iman uğruna mücadele vermek lazım’ diyor.

Küfrün küfranın ortalığı alıp götürdüğü, imansızlığın, ateizmin insanlığı iki büklüm ettiği bir dönemde, milleti sadece halkayı zikirlerle, hatme haceganlarla bir yere getirme herhalde zordu. Bu onlara karşı bir tavır alma değildi.

İslam’ın ruhi hayatı, sahabe yaklaşımıyla ele alınmalıdır. İmam-ı Rabbani bu hususda der ki: ‘Biz sahabi mesleğini ihya ediyoruz…’ Ancak tam anlamıyla sahabe mesleğinin ihyası Bediüzzaman’la gerçekleşmiştir. Şimdi böyle bir tecdid hareketinin, İslam’ın ruhi hayatından uzak olması, düşünülemez. Geceleri ruhbanlar gibi, ibadet aşığı bir hayat yaşayan sahabilerin, enfüsi hayatlarına karşı kapalı kalmak mümkün mü?

‘Hayvaniyetten çık, cismaniyeti bırak, kalp ve ruhun derece-i hayatına gir’ der mesela Mesnevi-i Nuriye adlı eserinde. İnsan olduğu yerde kalmamalıdır. İnsan-ı kamil olma cehdini göstermelidir. Ortaya koymalıdır. Risalelerde de bunu görmek mümkündür…”

“Risaleler bendeki taşkınlıkları zapt u rapt altına aldı”

“Heyecanlı bir fıtratım. Nurları tanıdığım dönemde Kur’an’ın Latin harflerle yazılması Türkiye’nin gündemindeydi. Hemen kağıt kaleme sarıldım ve ‘Ben de her mukaddesat sahibi gibi, içte dine tecavüz edenlere karşı içimin kükremesi ile fikrimde istihzar ettiğim birkaç sözü sunmakla bahtiyarım’ diye başlayan üç sayfalık bir yazı yazdım. Arkadaşlar, bilhassa Kırkıncı Hoca hemen bu yazının Fetih Gazetesi’ne gönderilmesini istediler.

Gönderip göndermediğimi hatırlamıyorum. Ancak babam bu yazıyı kendi defterine yazmış ve bazı yerlerde okumuştu. Avukat Sami Gobal da yazıyı beğenenlerdendi.

Yaşım 16 veya 17 olmasına rağmen, İslam’ın aleyhinde gördüğüm bu düşünce beni feverana sevk etmişti. Kurşunlu Camii’nin önünde Kâfiye’yi ezberlerken sağa sola gider gelir ve dünyayı başparmağıma taksalar da çevirsem, diye hayal kurardım. Bütün bunlar ruhumda vardı. Risaleler bendeki taşkınlıkları zapt u rapt altına aldı. Çünkü o, bir sistem mesajıdır. İnsana makul hareket etmeyi telkin eden bir eserdir. Halbuki ruhum çok müteheyyiçtir.”

Genel Seçimler (27 Ekim 1957)

1957 yılında ülkede genel seçimler yapıldı. Demokrat Parti %48 oyla iktidarını korudu. Demokrat Parti İslâmî bir parti değildi. Fakat, uzun yıllar süren tek parti iktidarından sonra Türkiye’de bir hürriyet havasının hakim olması ve dine saldırıların nispeten azalması Müslüman kesimlerin Demokrat Parti’yi desteklemesinde etkili oldu. Bu seçimin sonuçlarına göre 23. Cumhuriyet hükümeti de yine Adnan Menderes tarafından 25 Kasım 1957’de kuruldu.

Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri siyasî hayatla ilgilenmediği ve bir parti kurup herhangi bir siyasi faaliyette bulunmadığı halde, o günlerde ülkedeki olumlu havanın devam etmesi için oyunu Demokrat Parti’den yana kullanma kararı aldı. Bizzat sandık başına giderek oyunu Demokrat Parti lehine kullandı. Yalnız, Menderes adım adım ülkenin üzerine gelmekte olan kara bulutları sezemiyordu. Ayrıca Bediüzzaman ve talebelerinin “demokrat kardeşlere tavsiye” başlığıyla gönderdikleri mektuplara da itibar etmiyordu. Menderes’in basireti bağlanmış, çevresinde dönen hadiseleri okuyamıyordu.

Ülkedeki Siyasi Gerilimin Tırmanması

Ülkede iktidar ve muhalefet arasında siyasi gerilim artarak devam ediyordu. Bu arada kışlada yönetim değişikliği yapıldı. 22 Ağustos 1958’de Genelkurmay Başkanlığı’na Orgeneral Rüştü Erdelhun, Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na ise Orgeneral Cemal Gürsel getirildi.

Adnan Menderes muhalefete karşı 12 Ekim 1958’de Vatan Cephesi denilen siyasi oluşumu kurdu. Vatan Cephesi destekçilerinin isimleri radyodan düzenli olarak halka açıklanmaktaydı. Bu oluşumun halkı kutuplaşmaya ittiği iddia edilmiş ve bu iddialar 27 Mayıs Darbesi’nin de önemli gerekçelerinden biri olmuştur.

Hocaefendi’nin Ailesinin Erzurum’a Yerleşmesi (1958)

Alvar İmamı’nın vefatından sonra Ramiz Hoca Alvar’dan ayrılıp Ortuzu (Uzunyayla) isimli küçük bir köye imam oldu. Bu arada, oğulları yavaş yavaş Erzurum’a doğru adım atmaya başlamıştı. Hocaefendi zaten Erzurum’da kalıyordu.

Ramiz Hoca, çocuklarının birer sanat sahibi olmalarını istiyordu. Aile 1958’de Erzurum’a taşındı. Ramiz Hoca ise, Ortuzu Köyü’nde (Uzunyayla’da) imamlığa hala devam ediyordu. Ailenin Hocaefendi dışındaki beş erkek çocuğu Erzurum’da matbaa işine girdi. Eski sayılabilecek ve ayakla çalışan matbaaları, kartvizit, fatura gibi şeyler basıyordu. Hocaefendi bu durumu, “Babam, çocuklarının bir zenaat sahibi olmalarını isterdi. İstediği gibi oldu. Kardeşlerim matbaa işine girdiler. Hiçbiri zengin olmadı. Kendi hallerinde hayatlarını sürdürdüler.” sözleriyle ifade ediyor.

Ramiz Efendi ve Refia Hanım’ın Ortuzu Köyü’nde olduğu bir sırada Hocaefendi’nin dedesi Seyyid Ahmed Efendi, 1958’de ağır bir hastalıkla yatağa düştü ve üç-dört ay sonra da vefat etti.

Hocaefendi, 1959’dan sonra Erzurum’u terk edip ilim ve hizmet yolundaki uzun seyahatine çıkacaktı. Bu mukaddes göçün ilk durağı da Edirne olacaktı.

‘Hocaefendi yepyeni bir yolculuğa hazırlanıyor’

Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi, Erzurum’dan uzun süreli ayrılmaya karar verdiğinde nüfus cüzdanına göre 17 yaşındaydı. Hocaefendi, Osman Bektaş Hoca’nın talebeleri içinde çok zeki ve çalışkandı. Bektaş Hoca ona daha fazla itimat ve ihtimam gösteriyordu. Talebeler arasında bilemedikleri bir şey olduğu zaman hocaya soruyorlardı. Osman Bektaş Hoca da: ‘Siz onu Fethullah’a götürün o size anlatır, izah eder.’ diyordu. İşte böylece Hocaefendi daha fazla sevilmeye başlanmıştı. Ama sonraları, talebeler arasında bir çekememezlik ve kıskançlık baş gösterdi. Aralarında bir sürtüşme oldu. Tabii Hocaefendi’nin buna canı çok sıkıldı ve ilim için seyahat etmeye karar verdi. Bu kıskançlık ve çekememezlik Bediüzzaman ve Hocaefendi gibi Allah dostlarının daima yaşadığı bir hadiseydi. ‘Niye biz değil de, o…’ Bugün ki ağır imtihanın altında da tamamen bu haset yatmaktadır. Onlar hasetlerinden ‘İnsanları Allah yolundan çevirir de, o yolu eğri büğrü göstermek isterler. İşte onlar doğru yoldan, çok uzak bir sapıklık içindedirler.’ (İbrahim Suresi, 3) ‘Onlardan bir kısmı bildiği halde (sırf hasetten dolayı) gerçeği gizlerler.’ (Bakara 146)

Ramiz Hoca, Hocaefendi’nin istikbali açısından mutlaka Erzurum’dan dışarı çıkmasını istiyordu. Buna her defasında Refia Hanım karşı çıkıyordu. Hocaefendi, bir gün annesine:

– Anneciğim ben Evliya Çelebi gibi bu Erzurum’u terk edip gideceğim, seyahate çıkacağım, dedi.

– Oğlum nasıl olur, nereye gideceksin bu halinle, tek başına?’ diyerek heyecanla sordu Refia Hanım.

Hocaefendi: – Ben Arap memleketlerine gideceğim, Şam, Bağdat, Mısır’da Ezher gibi yerlerde okuyup Arapça ve Kur’an ilmimi geliştirmeye niyetlendim, dedi.

Fakat, kader onu bambaşka bir tarafa sevk edecekti.

Bu hadiseyi Hüseyip Top Efendi hatıralarında şu şekilde anlatıyor: “Hocaefendi Erzurum’dan çıkmaya kararlı olduğunu söyleyince rahmetli annesi -halamız oluyor- oğlum diyor: ‘Sen böyle nereye gideceksin, vesait yok, yol yok. Bizim de gücümüz yok ki, sana para verelim de sen seyahat edesin. Senin canın sıkıldı belli. Gel sen Edirne’ye git. Orada dayımızın oğlu var. Onunla beraber Ramazan’ı orada geçirirsin. Buradaki işler de yatışır, sen de inşallah bayramdan sonra döner gelir, okumana devam edersin’ demiş. Hocaefendi de annesinin sözünü tutuyor ve ‘tamam anne ben Hüseyin Efendi’nin yanına gideceğim, Ramazan’ı beraber geçirip döneceğim’ diyor.”

Sonunda Refia Hanım’ın da muvafakatı alınarak Hocaefendi’nin Edirne’ye gitmesine karar verildi. Zaten, Bediüzzaman Hazretleri de Hatem Hoca vasıtasıyla rüyada kendisine gönderdiği bir kase cevizle bu hicretin ilk müjdesini daha önceden vermişti.

Gelecek hafta: HOCAEFENDİ’nin Edirne ve Kırklareli Yılları ile devam edecek

[ Tarık Burak yazdı ] Bediüzzaman ve Risale-i Nurlar’ın Etkisi

Aşık-ı Sâdık Fethullah Gülen Hocaefendi Yazı Dizisi -10

13/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Geçer… Geçer… Bunlar da Geçer | Bahattin Karataş

Yazar Mizan 13/02/2020

Yazar: Mizan

Acı tatlı neler geçmedi ki!. Geçmez, bitmez denilen nice zulümler işkenceler geldi geçti.. Nehirler gibi akar devran.. Dairevi bir hat çiziyor adeta zaman..

Zamana takılı tüm hadiseler zaman gibi geçer.. Yaz boz tahtası gibi yazılır çizilir sonra silinir.. Sinema perdesi gibi her şey ve olay hep yenilenir.. Sabit kalmaz..

Mazi, hal ve istikbal, yaratılışın mukadderatı ve boyutları, mekan ve hadiseler bunlarla muhat.

Müşeyyed saraylar, yıkılmaz kaşâneler, kaleler vardı.. Yoklar şimdi, yıkılıp gittiler.. Şimdiki zalimler ve zulümleri de gidici. Onların zulümleri de bir gün bitecek.. Zaman bunları da silip süpürecek.. Haklarından gelecek kudret sonsuzdur merak etme.!

Ne şiddetli kışlar geldi geçti..

Hem de yerlerini yemyeşil baharlara terk etti.. Yıkılmaz denilen ne saltanatlar vardı, yerlerinde şimdi yeller esiyor. Hani Ad, hani Semud? Hani Nemrut, hani Şeddad? Nerede Firavunlar? Onların da geçmez, bitmez denilen, saltanatları ve zulümleri vardı… Hani nerdeler?

Zulüm zulüm üstünde darlıklar, zorluklar ve sıkıntılar işte hepsi geldi geçti… En çetin kışlar gibi.

Mezarlıklara gitsen sorsan ne kaytan bıyıklı babayiğitler, ne ölmez krallar vardı.. Ama şimdi toprak altında sessiz sedasız yatıyorlar.

Geçmeseydi “vur kazmayı Ferhat, çoğu gitti azı kaldı” denir miydi?..

Mecnun Leylâ’ ya, Kerem Aslı’ya. sevenler sevdasına kavuşur muydu?

Zulümler zalimlerle geçip giderken, mazlumiyetler de mahkeme-i kübraya bırakılıyor!..

Çareler tükenirken, çaresizlikler de bitiyor…

Karanlık geceleri hep gündüzler.. kışları da hep baharlar takip etmiş ve ediyor..

Adetullah hep böyle cereyan ediyor..

Beşer tarihinde hiç geçmem, gitmem diyen kış oldu mu?. Ya da yerimi sabaha teslim etmem diyen geceyi bilen duyan oldu mu?

Hayır..!!!

Dünler geçmeseydi, bugünler ve yarınlar olmazdı.. Unutulmasın ki bugünler, dünlerin yarınıdır.. Bakın işte bugünler de geçiyor.. Yerini yarınlara bırakıyor..

Fuzuli’nin dediği gibi; Gün doğmadan meşime-i şebden neler doğar?

Belki her şey muzdarrın iniltisinin arşa değmesini, arzını bekliyor..

Çocukluk, gençlik, olgunluk derken; ihtiyarlık kapıda sıra bekliyor.. Ömür durmuyor geçiyor.. Her gün bir adım daha kabre yaklaşıyoruz..

İnsanoğlu hep gidip de gelen oldu mu sorar.

Halbuki gelip de gitmeyen mi oldu… Hiç düşünmez..

Her insan göçüp giderken karakterine uygun çizgi, renk ve desenleriyle izler bırakır gider.. Bazen lanet okutur, bazen de yad-ı cemiller..

Geride harabeler, viraneler bırakanlar olduğu gibi, medeniyetler bırakanlar da vardır.. Tarihte zulüm, işkence, hak hukuk katliamlarıyla şöhret bulmuş tiranlar da olmuş..

Hak hukuk ve adalet timsal insanlar da olmuş.

Efendiler Efendisi (sav) ”Zulüm devam etmez” buyurur.. Her şeyin bir vakti merhunu vardır. Hiçbir şey ilelebet devam etmez.. mazlumun ahı arşı titretir. Gayretullah’a dokunma eşiğine varınca zalim ve zulmü bakarsın tepetaklak yıkılmış gitmiş..

Musibet zamanı uzundur bitmez derler.. Acı, ızdırap ve sıkıntısından dolayı uzun anlaşılır. Ama hakikatte öyle değildir.

Belki netice itibariyle uzun bir ömür kazandırdığı için uzundur.. Ebedi ahiret hayatını netice verdiğinden dolayı uzundur..

Mümin dünya ve ahiret diye iki dünyaya inanır. Burası geçici fani, esas olan ahirettir.. O bakidir.

Üstelik Allah belâ ve musibetleri en sevdiği dostlarına vermiştir ve verir. Peygamberler, derecesine göre, sonra dostları belalara maruz kalmıştır.. İnsanın bile dostuna sevdiğine nazı geçer, ‘gel şu yüküme bir el at’ der. Yabancıya demez..

Müspet ibadet gibi menfi ibadet de vardır. Menfi ibadetin namaz gibi rekatları yoktur.. Dakikaları vardır onlar sayılır.

Sabredilip şükredilirse bazen her bir dakikası senelerce ibadet hükmüne geçer.

Onun için başımıza gelen acı ve çileden dolayı ”geçmiyor bitmiyor” deyip şikayet etmemeli. Neticesine bakmak lazım..Bazen bize neler kazandırdığına bakmak lazım..

Musibetin, belanın, acı ve çilenin ahiretimize kazandırdıklarına göre değerlendirmeli.. Fani ömrümüz boşuna geçerken, ebedi bir ömür kazandırıyorsa; öyleyse kayıpta değil, kârdayız demektir.. Şikayet değil, şükretmeliyiz..

Dünya geçici.. Biz de geçiciyiz, geldik ve gidiyoruz. Öyle ise fani ömrümüzü Baki-yi Hakiki yolunda sarf edip ebedileştirmeye bakmalıyız.. Bazen musibetler anında yakarışlarımız, inlemelerimiz rahmet ve merhamet-i İlahi’nin celbine, kapıların açılmasına vesile oluyor…

Tevekkülle belâ yüzüne gül, ta o da gülsün..

O güldükçe küçülür, eder tebeddül..

Asıl musîbet ve tehlikeli musibet, dine gelen musîbettir..

Diğerleri çobanın sürüsünü tehlikeden sakındırmak için attığı taşlara benzer.. Ermiş bir ağacı silkmekle nasıl meyveleri düşer.. Acı ve ızdıraptan gelen inlemelerle günahlar öylece dökülür. Ecir ve mükafatı da ahiret sermayen olur.

Kaynak : Samanyoluhaber | Bahattin Karataş

13/02/2020 0 yorumlar

Kürsü

İdeal Cemiyet

Yazar Egeli 13/02/2020

Yazar: Egeli

İdeal bir cemiyet, ideal fertlerden meydana gelir. Parça ve parçacıkları günâhlardan ibaret hezeyan yığınlarına gelince, bunlar, iyiye, güzele ve hayırlara kapalı bir kısım kuru kalabalıklardır.

İdeal insan veya eskilerin ifadesiyle, meleklere ait vasıflarla serfirâz ‘kâmil insan’ ‘And olsun Biz insanı en güzel biçim ve mahiyette yarattık’ meâlindeki âyet veya âyetlerle, maddî-mânevî suret ve şekillerin, en göz alıcısı, en mükemmeli ve tam ‘ahsen-i takvîm’ sözüne uygun olarak yaratılmış olmayı takdir ve ‘Biz emaneti, göklere, yere ve dağlara arzettik.. bunlar onu yüklenmekten kaçındı ve korktular da, onu insan yüklendi…’ şeklindeki beyanlarla, görülüp bilinen varlıklar arasında sonsuza kadar yükselmenin tek namzedi ve her şey olmaya müsait istidat ve kabiliyetlerle donatılmış bulunmanın şuurunda ve kendisine bahşedilen ilk mevhibeleri değerlendirmesini bilen basîret ve idrak insanıdır.

Evet o, ilâhî birer lütuf olan ilk mazhariyetlerini değerlendirip, hayatını vahy ve ilhâmların altında sürdürmeye gayret ederek, irâdesinin hakkını verip ve bu ilk ihsanları yediveren başaklar gibi geliştirip ölümsüzleştirebildiği ölçüde kâmil insan olma yoluna girmiş sayılır.

İdeal insan; ‘Hayat nedir, ölüm nedir, varlık nedir, kendisinin varlıkla alâkası nedir, kulluk nedir, itaat nedir, günâh nedir, sevap nedir, musibetler nedir ve bunların insanoğluna musallat olması nedendir?’ gibi binbir bilmecenin, onun dimağında anaforlar meydana getirmesine karşılık, vicdanında çakıp duran hikmet parıltılarından, ruhuna akseden ilhâm esintilerinden örüp ortaya koyduğu nurdan helezonların tâ zirvesine yükselerek, oradan her şeyin perde arkası ‘melekût’unu sezer, anlar.. sonra da hayret ve hayranlığın hasıl ettiği sevgi ve mehâbetle ruhun ilk kaynağına yönelir ve itminan soluklar. Bu noktaya ulaşmış bir ruh ne ihsanlarla şımarır, ne de mahrumiyetlerle sarsılır. Nimet ile nikmeti, kahr ile lütfu bir tutar, bir görür; başkalarının şımarıp küstahlaştığı, karamsarlaşıp yeisle inlediği aynı anda o, çölde gül bitirmesini, kamıştan şeker çıkarmasını bilir, kaybetme kuşağında dahi sürekli kazanır.

Evet o, en amansız musibetler karşısında, en ürpertici girdaplar içinde dahi hep, kendini, başarı ve muvaffakiyetlere doğru uzayıp giden upuzun bir imtihan koridorunda yürüyormuş gibi hisseder.. ve en zorlu, en çetin dakikalarında dahi ötelerden gelen huzur ve üns esintilerini ruhunda duyar, Allah’a hamd ve senâ hisleriyle iki büklüm olur.

İdeal insan, gücü her şeye yeten, sözü her yerede geçen bir Kudret-i Sonsuz’a îmanı sayesinde, her zaman güven ve itminanın en erişilmezine mâlik sayılır.. ve kalbinin derinliklerine doğru kök salmış dupduru inancı; ruh dünyâsına, akıl almaz buudlar kazandıran tasavvur, düşünce ve itikadı onu ihsaslar üstü öyle bir noktaya ulaştırır ki; eğer kendini bu derinliklere âşina bir kulakla dinleyebilse ‘Korkma, mahzun olma! Sana söz verilen Cennetlerle neşelen’ veya ‘Selâm sana! Yapageldiğin güzel işlerin, güzel amellerin mükâfatı olarak gir ebediyet otağı Cennetlere..!’ sesini işitecek ve zevklerin en erişilmezini yaşayacaktır.

İdeal insan; hayatını, yürekten inandığı ötelere göre tanzim edip yaşayacağından, her zaman cürüm, cinayet, zulüm ve rezâletlerden uzak kalmaya çalışacak ve nefsiyle mücahedesi sayesinde başıboşluk ve bohemliğe düşmeyecektir.. gözleri sürekli dost güzelliklerinin cilvelendiği yamaçlarda, kafası ebedler duygusuyla sermest; gönlü, ruhânîlerin konup kalkmasına açık bir gönül bahçesi gibi pırıl pırıl ve rengârenk.. o da bu tılsımlı iklimin, gezip gören, düşünüp araştıran mütâlâacısı ve seyyahı…

Beden ve ceset insanının, bütün bir hayat boyu cismanî hazlarını takip edip, nefsanî isteklerin zebunu olarak yaşamasına rağmen bir türlü doygunluk ve itminana ulaşamamasına mukabil, mefkûre insanı hep huzurlu ve itminan içinde olmanın yanında, ilim ve irfanıyla insanlığa hâdim, cesaret ve şecaatla yeryüzünden zulüm ve haksızlığı kaldırmaya kararlı.. yerinde ‘Dövene elsiz, sövene dilsiz’, kadirnâşinaslara karşı afv u safh ile kanatlı; yerinde de muharebe meydanlarında tepeden-tırnağa yara-bere içinde.. vücudu delik-deşik; urbası kızıl kanla boyanıp bayrak rengini almış.. mızrağı kırık ve kılıcı kesmez olmuş ama, yine de atını mahmuzlayıp saflar yarmasını, sîneler deşip kelle almasını ve bir arslan gibi zâlimleri pençe-i kahrıyla lerzân etmesini bilen ruh insanıdır.

Bu ruh insanı, Allah’tan gayrı her şeyin fâni ve geçici olduğuna inandığı için, kimseye ve hiçbir şeye serfurû etmez, madde karşısında aldanmaz.. mâlik bulunduğu her şeyi İslâmiyet ve Müslümanlık yolunda, uhrevîlere has bir duygu ve düşünce ile değerlendirir.. eşyâ ve hâdiseleri pamuk gibi hallaç eder.. mesaisini milletin mutluluğu istikametinde ve hususiyle de gelecek nesiller adına en hayatî noktalarda yoğunlaştırır ve ‘Yaşasın gelecek nesiller’ diyerek arkasına bakmadan çeker gider.

O, hep Hak rızâsı ve doğruluk peşindedir. Ne bedeni adına hakk-ı temettu, ne de ruhu hesabına keramet ve hârikalara mazhariyet onun bakışını bulandıramaz. Allah’a kulluğu en büyük değer sayar ve bu değerler ölçüsü içinde en küçük kulları dahi kendinden yüce bilir ve onları başına tâc yapar. Onlardan gelebilecek sertlik, huşûnet ve hazımsızlık ateşlerini basar sînesinde söndürür.. ve edeb-erkân bilmeyenlere, kötülüklerin, iyiliklerle nasıl savulabileceği yolunu gösterir. Onun bu yumuşaklardan yumuşak ikliminde, yıldırımlar, şimşekler ışık içinde doğar, ışık içinde gelişir ve gözlere gönüllere ziyâ olur gider.. onun aydınlık atmosferinde her an ayrı bir Nemrud’dan ateş ‘berd-u selâm’ olur da haşin ve hırçın ruhlara ülfet ve ünsiyet üfler.

Öyle zannediyorum ki, bizler bir kısmımız itibariyle henüz bu seviyeyi yakalayamadık.. ve yakalayamadığımız için de kötülükleri iyilikle savmasını bilemiyor, sertliklere sertlikle, kine, öfkeye öfkeyle mukâbele ediyor, heva ve heveslerimizi fikir sanarak sürekli aldanıyor ve İslâm uğrundaki mücadelemize hislerimizi karıştırıyor ve böylece kazanma kuşağını tutmuş olmamıza rağmen çok defa kaybediyoruz.

Eğer İslâm’ın zâtî güzellik ve câzibesi, Kur’â’nın da gönüllere hayat üfleyen o altın nefesi olmasaydı, bizim bugünkü eksik ve kusurlu temsilimizle, yüce da’vâ ve mukaddes emanet hâlihazırdaki noktaya ulaşması dahi mümkün değildi…

Sızıntı, Haziran 1990, Cilt 12, Sayı 137 M.Fethullah Gülen

13/02/2020 0 yorumlar

Video

İhlasın 9 Özelliği | Cemil Tokpınar anlatıyor

Yazar Hizmetten 12/02/2020

Yazar: Hizmetten

Bu sohbetimizde ayetler ve hadisler rehberliğinde ihlâsı ve onun 9 özelliğini işlerken 21. Lem’a’nın düsturlara kadar olan giriş kısmını okuduk.

İhlâs bütün amelleri, ibadetleri, hizmetleri sadece Allah emrettiği için yapmak ve karşılığında Onun rızasından başka bir şey beklememektir.

Üstad Bediüzzaman Hazretleri konuyla ilgili şöyle der: “Ubudiyet, emr-i İlahîye ve rıza-yı İlahîye bakar. Ubudiyetin dâîsi emr-i İlahî ve neticesi rıza-yı Hak’tır. Semeratı ve fevaidi, uhreviyedir.” (Lem’a’lar, 17. Lem’a, 13. Nota)

“İbadetin ruhu, ihlastır. İhlas ise, yapılan ibadetin yalnız emredildiği için yapılmasıdır. Eğer başka bir hikmet ve bir faide ibadete illet gösterilse, o ibadet bâtıldır. Faideler, hikmetler yalnız müreccih olabilirler, illet olamazlar.”

(İşaratü’l-İ’caz) Bu sohbetimizde ayetler ve hadisler rehberliğinde ihlâsı ve onun 9 özelliğini işlerken 21. Lem’a’nın düsturlara kadar olan giriş kısmını okuduk.

Twitter’da takip için: https://twitter.com/CemilTokpinar

12/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Cemaat çıktı, size afiyet olsun! | Mahmut Akpınar

Yazar Hizmetten 12/02/2020

Yazar: Hizmetten

Cemaat çıktı, memleket hırsızlara, yolsuzlara, din tüccarlarına, suç şebekelerine, (gerçek) darbecilere kaldı!

Tek Parti döneminde üretildiğini düşündüğüm, din adamlarını aşağılayan, yakışıksız bir hikaye vardır. Hikayeye göre adamın bostanına bir öküz, bir de hoca girer. Adam oğluna: “Git, önce hocayı çıkar, öküz karnı doyunca çıkar; ama Hoca doymak bilmez” diye tembihler.

Her ne kadar AKP ve Diyanet din adamlarını gerçekten hikayedeki hoca tipine dönüştürse, İslami/ahlaki kural tanımaz, güç karşısında secde eden din adamı modelini teşvik etse de hikaye kabul edilebilir değil. Ne var ki aktörleri değiştirilerek aynı hikaye pek çok kesime/duruma uyarlanır.

Hizmet Hareketi son dönemde herkes tarafından ötekileştirildi, dışlandı, aşağılandı. Hayatında trafik suçu bile olmayan, sicili tertemiz insanlar bütün suçların faili olarak sunuldu. Adeta, Hz. Ademden bu tarafa ortada kalmış ne kadar faili meçhul suç, cinayet varsa Cemaate yüklendi. Nasıl olsa bir kara çalınmıştı ve kimsenin savunmaya cesareti yoktu. Savunmaya kalkanı da kodese tıkıyor susturuyorlardı.

Cemaat gökten inmiş bir topluluk mu? suç işleyemez mi?

Elbette işleyebilir.

Her toplumsal kesim gibi onların içinden de suçlular, kötüler hatta katiller çıkabilir. İslam hukukunun ve modern hukukun en temel esası olan “suçun şahsiliği” ilkesi gereği suça bulaşanlar bulunur ve cezalandırılır. Ama “irtibat” ve “iltisak” diye suç uyduramazsınız! Çocuğunu okula göndermeyi, bankaya para yatırmayı, sendikaya üye olmayı, sarma sarmayı, maklube yemeyi “terör delili” kabul edip 6 yıl 3 aydan başlayan cezalar veremezsiniz!

Bazı dostların Cemaatin başarısız olduğu, hata yaptığı bazı konuları üretilmiş suçlamalarla bulamaç hale getirip sunması ayrı bir bahsin konusu.

Cemaat uzaydan inmiş bir topluluk, aliens değildi. Herkesin en az bir yakını cemaatin ya okuluna, ya dershanesine gitti. Liberalinden milliyetcisine bütün sağ kesimler maklube sofrasına kaşık salladı. Yakın zamana kadar insanlar zaptedemediği çocuklarını “terbiye olsun” diye cemaat mensuplarına teslim ediyordu. “Devletin yapamadığını yapan”, dünyanın her yerinde bayrağımızı dalgalandıran, her coğrafyaya el uzatan bir eğitim, iyilik ve yardım hareketiydi. Toplantılarına katılmak ve poz vermek için koca koca adamlar yarışıyordu.

Aslında herkes oradaydı ve herşey herkesin gözü önünde oldu. Tarihin en büyük hırsızlık vakası suçüstü edilene kadar herşey normaldi. Toplumun en düşük suç ortalamasına, en yüksek eğitim seviyesine sahip, şiddetten uzak durma kararlılığını her fırsatta ilan eden, kendilerini “asayişin temsilcisi” gören insanlar bir anda ve toptan şeytanlaştırıldı. Erdoğan’ın “bir savcı 3 polisle sizi terör örgütü ilan ederim” demesinden sonra “terörist” muamelesi görmeye başladı. Milyonlarca mensubu olan bir kesimin toptancı şekilde, toplumun en mücrimleri haline gelmesi hayatın olağan akışına ters. Akla, mantığa, vicdana aykırı. Dünyanın hiçbir yerinde, biraz kafası çalışan, biraz düşünebilen hiç kimse toplumun en düşük suç ortalamasına sahip kesiminin bir anda “terörist” olmasına inanmaz; zaten inanmıyor. Ülkenin her noktasına 1200 okul, 15 üniversite, binlerce yurt açan, fakir çocukları dağ köylerinden toplayıp, eğitip hayata kazandıran ve en küçük şiddet telkininde bulunmayan terör örgütü olmaz; olamaz. Bunu kabul edenlerin akli melekelerinin çalışıp çalışmadığını tetkik etmek gerekir. Akil ve baliğ iseler bir vicdan taşıyıp taşımadıklarına bakılmalıdır.

Hırsızlar taifesi milletin malını talan ederken suçüstü edildikleri için cemaate karşı bir kuyruk acısıyla, intikamla hareket ediyor. Bu nedenle ölçü, insaf, vicdan dinlemeden ne bulursa cemaate atıyor. İmkan olsa insanlık tarihinin bütün suçlarını cemaate yükleyecekler ama suçlamayı ancak Menderes’in İdamına kadar götürebiliyorlar.

CHP zihniyeti, Ulusalcı tayfa Cemaatten oldum olası hazzetmedi. Ergenekoncu, Derin yapıların Cemaatle ilgili başka bir kuyruk acısı vardı. Onlar da Cemaat karanlık odalarda çevirdiği planları deşifre ettiği, kendileri lehine kurulmuş statükoya çomak soktuğu için cemaatten nefret ediyordu. Ahmet Altan’ın ifadesiyle Hırsızlar ve darbeciler ittifak edince, kadılar da onlar için hüküm vermeye başlayınca Cemaate “terör örgütü” olmak dışında bir seçenek kalmadı.

Aradan yıllar geçti, Gezicilerden CHP’lilere, ABD’li papazdan Alman gazeteciye, HDP lideri Demirtaş’a kadar herkes bir şekilde F.TÖ çuvalının içine sokuldu ve bu ahlaksız suçlamadan nasibini aldı. Ama CHP dahil pek çok kesim tartışmayı hak, hukuk, adalet, suça mesnet maddi delil, yasada tanımlanan suç ve onunla ilgili eylem üzerinden değil F.TÖ üzerinden sürüdürüyor. Muhtemelen CHP, AKP Ergenekon yardımıyla devrilirse aynı çuvalı kendi muhalifleri için kullanmak istiyor. Erdoğan’ın sahip olduğu sınırsız, denetimsiz güç ve yetki çoklarının ağzını sulandırıyor. Eğer güçlü ve toplumsal bir hukuk, demokrasi talebi olmazsa Erdoğan’ın mevcut güç ve yetkilerini kullanmak isteyen yeni aktörler, diktatörler çıkacaktır.

Baştaki sevimsiz hikayeye dönecek olursak, son dönemde her suçun faili ilan edilen, her olumsuzluğun fatura edildiği Cemaat bostandan çıktı.

“Cemaatten” diye yargının üçte birini tasfiye ettiniz; yetinmedi hapislere doldurdunuz.

Emniyetten, TSK’dan, bürokrasiden, eğitimden, akademyadan, hayatın her alanından “irtibatlı, iltisaklı” diye bu insanları kazıdınız.

Aileleriyle birlikte 2-3 milyona varan mağdur oluşturdunuz.

Yetmedi, “kripto cemaatçi” diye bir kaç fasıl daha kazıma yaptınız.

Hem hırsızlar, hem darbeciler açısından muteber Doğu Perinçek: “Türkiye’deki Cemaat oluşumu artık temizlendi, toparlanıp, yeniden bir tehlike oluşturması mümkün değil” dedi.

Peki Cemaat/Camia hayattan dışlanıp, ölüme, yokluğa mahkum edilince ülke huzura kavuştu mu?

Sözde her suçun faili “terör örgütü” bitirilince memleket düzeldi mi?

Cemaatin tüm okulları kapatıldı, öğretmenleri atıldı; eğitim daha mı iyi? Yoksa hepten mi çöktü?

“İrtibatlı iltisaklı” yargıçlardan öte, zabıt katiplerine, gardiyanlara kadar temizlik yapıldı, adalet hukuk şimdi daha mı iyi?

İstikbale, İpek’e.. Anadolu sermayesine çöktünüz, şimdi ekonomi daha mı iyi?

“Cemaat Medyası” diye onlarca medyayı kapattı, gazetecileri hapislere doldurdunuz. Şu anda basın daha mı özgür, daha mı güvenilir?

15 Vakıf Üniversitesine ilave 7.000’den fazla akademisyeni “cemaat bağlantılı” diye attınız, ama üniversiteler yerlerde sürünüyor.

Cemaat gitti, ama adaletin kırıntısı kalmadı. Ekonomi yüzyılın krizini yaşıyor. Eğitim içler acısı. Üniversiteler liseden beter, niteliksiz, yetersiz kadrolarla dolu.

Cemaat gitti, dinden nefret eden bir nesil geliyor.

Cemaat gitti, hırsızlık, yolsuzluk, ahlaksızlık, taciz, tecavüz, kadın cinayeti, çocuk istismarı, uyuşturucu, alkol kullanımı patlama yaptı.

Herkesle oturup konuşabilen aydın, eğitimli dindarlar gitti, meydan yobazlara, din tacirlerine kaldı. Cemaat faaliyetlerini milletten yardım toplayarak yapıyordu. Şimdi, hazineye gitmesi gereken vergiler çocuk tecavüzcüsü dini vakıflara aktarılıyor. Camiler siyasi arenaya dönüştü.

Cemaat gitti, hırsızların, darbecilerin, katillerin, her türlü suç örgütünün korkuları bitti..

Cemaat çıktı, memleket hırsızlara, yolsuzlara, din tüccarlarına, suç şebekelerine, (gerçek) darbecilere kaldı!

Aksırıncaya, tıksırıncaya kadar yesinler, afiyet olsun!

Kaynak:Mahmut Akpınar-TR724

12/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

İncinsende incitme | İsmet Macit

Yazar İsmet Macit 12/02/2020

Yazar: İsmet Macit

“Sizden faziletli ve varlıklı olanlar;

yakınlarına, yoksullara

ve Allah yolunda hicret edenlere

vermekte kusur etmesinler,

affedip geçiversinler.

Allah’ın sizi bağışlamasını sevmez misiniz?

Ve Allah Gafûr ve Rahim‘dir”

Nur Suresi-22

Mü’minin kalbi imanın suladığı bir cennet bahçesidir. Meyvesi merhamet, gülü sümbülü ise afdır. Af, kalbin amelleri arasında belki de en zor olanıdır. İntikam ve mukabele-i bil misil nefse tatlı gelse de kalbini Rabbine senkronize etmişlerin karakteri değildir.

Af, Kur‘an terbiyesi almış, sünnet ikliminde yetişmiş olanların tarzıdır. Onların hayatının mayası ve acı da olasa faydalı şerbetidir. Toplumları ayakta tutan iksirdir af. İnsanlığı hakiki mana ufkuna taşımak için gönderilen iki büyük rehber; Kur’an ve Efendimiz (sav) merhameti ve affı hayatın merkezine koymuştur.

Her şeye rağmen af diyen şu ayet Hz Ebu Bekir (ra) hakkında nazil olmuştur: “Sizden faziletli ve varlıklı olanlar yakınlarına, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere vermekte kusur etmesinler, affedip geçiversinler. Allah’ın sizi bağışlamasını sevmez misiniz? Ve Allah Gafûr ve Rahim‘dir” (Nur Suresi-22)

Fahreddin er-Razi diyor ki: “Hz Ebubekir (ra), İfk Hadisesi’nde kızı Hz Aişe’ye atılan iftiraya inanan hatta bunu konuşan Hz Mistah‘a (ra) infâk etmeyeceğine yemin etmişti. Mistah ise, onun teyzesinin oğlu olup, elinde yetişmiş bir yetimdi. Hz Ebu Bekir, hem Mistah’a hem de onun yakınlarına yardım ediyordu. İfk ile ilgili ayet inince Hz Ebu Bekir (ra) onlara: “Kalkın, defolun. Artık ne siz bendensiniz ne de ben sizdenim. Hiç biriniz artık yanıma yaklaşmayın” dedi.

Bunun üzerine onlar nereye gideceklerini kime başvuracaklarını bilemez bir şekilde çıktılar. Derken Hz. Peygamber (sav), Hz Ebu Bekir’e (ra) Allah Teâlâ’nın onları kovmamasını emreden bir ayet indirdiğini haber vermek üzere bir adam gönderdi. Hz Ebu Bekir (ra) haberi alır almaz tekbir getirdi ve buna çok sevindi. Hz Peygamber (sav) bu ayeti ona okudu: “Allah’ın size mağfiret etmesini sevmez misiniz?” ayetine gelince; Hz Ebubekir (ra):”Evet, Ya Rabbi beni affetmeni can-u gönülden arzu ederim.” deyip yaptıklarından vazgeçti. Evine gidince Hz Mistah ve yakınlarına haber salıp onları kabul edeceğini bildirerek: “Allah’ın indirdiği hüküm başım gözüm üstüne… Size yaptığımı ve söylediğimi, Allah size gazab ettiğini (önceki ayette) bildirdiği için yapmıştım. Fakat Allah sizi affedince, ‘Size merhaba hoş geldiniz.’ diyorum.” dedi ve Mistah’a daha önce yaptığı yardımın iki mislini yapmaya başladı.

İfk Hadisesi ile ilgili siyer yazarları diğer bir vakıayı da şöyle anlatırlar:

İfk hadisesinde iftirayı atanlar Hazrec kabilesine mensup münafıklardı. Ne var ki, aynı kabileden bazı saf yürekli müslümanlar da inanarak iftiranın bir anda büyüyüp yayılmasına sebebiyet vermişlerdi. Bu durum Ensar’ın diğer kabilesi Evslileri son derece üzmüş hatta Evs’in büyüğü Hz Sa’d bin Muaz (ra) fitneyi körükleyen Hazrecliler hakkında ağır konuşmuştu.

Ancak bu sözler Hazrecin büyüğü Hz Sa’d bin Ubade’ye (ra) dokunmuş ve Hz Sa’d bin Muaz’a (ra) aynı üslûpla karşılık vermişti. Bunun üzerine iki Sa’d’ın aralarına kırgınlık girmişti.

Efendimiz (sav) Hz Âişe Annemizin (ra) ma’sumiyetini haber veren âyetlerin inmesinden sonra Sa’d’ler arasındaki kırgınlığı ortadan kaldırmak istedi ve bu maksatla önce Hz Sa’d bin Muaz’a (ra) uğradı. Onun elinden tutup yanına Evs’in ileri gelenlerini de alarak Hz Sa’d bin Ubade’nin (ra) evine gitti. Hz Sa’d bin Ubade, misafirlerine yemek hazırlattı hep birlikte yediler. Efendimiz (sav) daha sonra da Hz Sa’d bin Ubade’yi (ra) elinden tutup bazı Hazreçlilerle birlikte Hz Sa’d bin Muaz’ın evine gitti. Hz Sa’d bin Muaz da yemek çıkardı. Efendimiz (sav) İslam’a büyük hizmetleri geçmiş iki Sa’d’ın arasındaki kırgınlık ve küskünlüğü böylece gidermiş oldu.

Yeryüzünü bir kalp ve gönül beldesi haline getirmek için gelmiş olan Efendimiz (sav) müminlerin kalbinde ne kardeşlerine ne diğer insanlara karşı en ufak bir kin ve öfke kalsın istemiyordu. Allah O’nu öyle edeblendirmiş ve eşine atılan iftiraya kananları ve yayanları bile affetmesini emretmişti. Sulhun müessisleri affı ve merhameti yüreklerinin mayası haline getirecekler. Zira Sünnet-i seniyyeyi kendine rehber edinen merhametli yüreklerden başka birşey beklenmez ki…

Yazar: İsmet Macit

12/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Ubeydullah İbn-i Cahş ve Ramle Validemiz | Abdullah Aymaz

Yazar Mizan 12/02/2020

Yazar: Mizan

Ubeydullah İbn-i Cahş, ilk Müslüman olanlardandı… Eşi Hz. Ramle (Ümmü Habibe) ise Ebu Süfyanın kızı idi ve Müslüman olmuştu. Bunlar evli idiler ve Habeşistan’a hicret etmişlerdi. Fakat, Ubeydullah İbn-i Cahş, orada diğer Müslümanlarla irtibatını kesip kapıları kapatmıştı. Sahabelerden kopup kendisine câzip gelen yeni ülkenin yeni kültürüne kapılıvermişti. Hatta dinini bile değiştirdi. Hatta eşi Ramle Hanımefendiyi de din değiştirmesi için zorladı. Ama o dik durdu ve asla inancından taviz vermedi… Ubeydullah İbn-i Cahş’ın ömrü kısa imiş, bir müddet sonra vefat etti.

“Sürüden ayrılanı kurt kapar” sözü çok doğruydu… Bu durum çok üzücüydü fakat bir ibret vesilesiydi. Hiç kimse kendisini garantide göremezdi… Hem kurt kapmaması için cemaatten kopmamaya gayret göstermemiz gerekiyor.

Al-i İmran Suresinde şöyle buyuruluyor: “Ey iman edenler! Sabredin… Sabırda yarışın, bu yarışta muarızlarınızı geçin. Ribat yapın… (İslama gelecek tehlikelere karşı uyanık olun. Aranızdaki HİZMET İRTİBATI İFRAT DERECEDE olsun.) Ve Allah’a karşı gelmekten sakının ki, felâh bulup başarıya eresiniz.” (3/200)

Herşeyin İFRATI kötüdür. Her türlü müfritlik zararlıdır ama HİZMET İRTİBATINDA MÜFRİTLİK iyidir… Evet müfrîtâne irtibat…

Ramle validemizin bu dik ve sağlam duruşu ona çok büyük bir hayır getirmiştir: Durumundan haberdar olan Peygamber Efendimiz (S.A.S.) hemen Habeş Kralına (Necaşiye) haber yollayıp Ramle Vâlidemizi nikahlamasını istedi.

Aslında, Necaşi, daha prensken kaçırılmış ve köle yapılarak satılmıştı. Bedir Zaferinde haberi duyunca sevinmiş ve “Ya Cafer, Bedir tepelerinde çok hayvan otlatmıştım. Ben oraları çok iyi bilirim.” demişti. Daha sonra memleketine götürülüp Kral yapılmıştı. Efendimizin (S.A.S.) isteğini derhal yerine getirmiş ve nikahlarını kıymış ayrıca Ramle Validemize bir mehir de takdim etmişti. Ayrıca Efendimiz de ayrı bir nehir vermişti.

Şu günlerde, şu süreçte bütün cihana birer tohum gibi saçılan Hizmet gönüllüleri de yepyeni kültürler ve cazip yaşantılar içinde, bilhassa, herşeyi kendisine dönüştüren bir potaya benzeyen bu yerlerde sağlam kalabilmek için çok sıkı bir irtibat için de varlıklarını sürdürmeleri gerekmektedir.

Koruyucu seralara da ihtiyaç var. Ayrıca ağaç ağaç içinde yetişerek ormanlar meydana gelir. Bütün bunları taçlandıracak sohbet-i cananlardır…

Barla Lâhikasında şöyle deniliyor:

“O dersleri (imanî ilimlerden oldukları için) bir insan yalnız kendi nefsine dinlettirse yeter. Bilhassa siz daima bir iki hakiki arkadaşı da bulursunuz. Hem dersi dinleyenler yalnız insanlar değil. Cenab-ı Hakkın cinler, melekler, ruhanîler gibi şuur sahibi çok mahlukatı vardır ki, iman hakikatlarını dinlemekten çok zevk alırlar. sizin o kısım arkadaşlarınız ve dinleyicileriniz çoktur. Hem o çeşit imanî sohbetler yeryüzünün bir manevî ziyneti ve şeref vesilesi olduğuna işareten biri demiş:

‘Yeryüzü gıbta eder hep göklere.

Çünkü tefekkür ve zikir için gönül gönüle

Yerde bir-iki insan, bir-iki nefesle…

Derinleşirler sohbette…

Yani Cenab-ı Hakkın çok güzel rahmet harikalarını, çok hikmetli ve süslü sanat eserlerini birbirlerine göstererek Sânilerini sevip sevdirirler, düşünüp düşündürürler.’

“Hem ilim iki kısımdır: Bir nevi ilim var ki, bir defa bilinse ve bir iki defa düşünülse kâfi gelir. Diğer bir kısmı, ekmek gibi, su gibi her vakit insan onu düşünmeye muhtaç olur. Bir defa anladım, yeter diyemez. İşte ÎMANÎ İLİMLER bu kısımdandır. Önümüzdeki SÖZLER ekseriyet itibariyle, inşaallah o cümledendir.”

Bu dinamiklerin hepsinin kullanılarak, özümüze ve kökümüze bağlı olarak asimile olmadan bütün cihanda entegre olmanın yollarını bulmamız gerekiyor.

Kaynak : Samanyoluhaber | Abdullah Aymaz

12/02/2020 0 yorumlar

Kürsü

Beklenen Gençlik (2)

Yazar Egeli 12/02/2020

Yazar: Egeli

Bugün, aşk, pek çoğumuzun sînesinde pas tuttu; mürüvvet avuçlarımızın içinde, göz göre göre gül yaprakları gibi kurudu ve savruldu.. ümit, kolu-kanadı kırık, şurada-burada sürüm sürüm.. himmet ve cesâretlerimiz ise, şiddetli fırtınalar şöyle dursun, en küçük esintiler karşısında dahi savrulup gidecek kadar zayıf… Böyle bir zemin ve atmosferde, varlığımızı muhafaza ve devam ettirmek için, öyle sarsılmaz irâde ve yüksek himmetlere ihtiyacımız var ki, dünyâ; gülle, bomba olsa başında patlasa, her şeyi altüst olup bütün düzeni bozulsa; orduları kırılıp etrafı dağılsa, bulutlar başına ölüm yağdırıp yerden kaynaklar ölüm fışkırtsa, yollar bütünüyle gidip sarpa sarsa, köprüler yıkılıp her yanı su alsa, hiçbir şey olmamış gibi atını mahmuzlayıp “ileri!” diyebilsin ve ölümün kol gezdiği yerlerde, kanıyla, teriyle güller bitirsin.. Süleyman peygamber gibi, rüzgârlara binip kurak ve çorak yerlere yağmur olup yağsın; ölü gönülleri irem bağları gibi donatsın.. zâlimlerin “hayy-hû” yunu kessin, mazlumların imdâdına yetişsin.. taşa-toprağa altın olma yolunu gösterip, kömürden elmas, zehirden panzehir çıkarsın.. akrebin kuyruğunu kırıp kendi ağzına soksun ve yılanın dişinin dibine şeker-şerbet akıtsın…

Evet, öyle sihirli oyunlar göstersin ki, bir kaç asırdan beri bütün insanlığı, hususiyle de bizim insanımızı çeşitli göz-bağcılıklarla tesir altına alan bilumum büyücülerin oyunları bozulsun.. şeytanla hemhâl olanların meclislerine ateş düşşün.. fitne bayraktarlığı yapanların ödleri kopsun.. kinin, nefretin ocağı sönsün ve yıllardan beri bıkmadan, usanmadan din düşmanlığı yapanlar da nedâmetle iki büklüm olsun ve kıvransın..!

Bu irâde ve himmet insanlarının gelişi, bizim milletimiz için olduğu gibi, bir manâda topyekün insanlığın kurtuluşunu da beraberinde getirecektir. Bugün bütün insanlık, sefil, derbeder ve perişandır; dünyâ çapında hemen her şey elden ayağa düşmüştür: Söz sofrası şuursuz sarhoşların elinde.. düşünce, yedi dünyâya karşı dilencilik yapanların sermayesi.. ilim, her şeyi maddede arayanların oyuncağı.. bilim ürünleri, küfür hesâbına istismar vâsıtası… Her ağızdan yükselen ayrı ayrı ses, her kafadan çıkan farklı farklı düşünce, görgü, bilgi ve töre mahrumu yığınları bütün bütün şaşkına çevirdi ve huzursuzluk unsurları haline getirdi.

Şimdi, bütün bu menfî durumların yanında ve ışığın, rehberin de güven vermediği gece kadar karanlık bir dönemde, kitlelerin inandırılıp uyarılması için, kederini sözlerine karıştıracak, hasret ve hicranlarını göz yaşları haline getirip kurak ve çorak yerlerin bağrına salacak.. her yere uğrayıp herkesi ziyaret edecek; uğrayıp ziyaret ettiği yerlere, gönül nağmelerinden mesihî soluklar gibi diriltici besteler duyuracak öyle söz, hâl ve gönül erleri ister ki, bu güne kadar tekrar bertekrar aldatılmış ve artık kimseye güveni kalmamış kalabalıklar, bu yeni ses ve söze inansın, uyansın ve o sözün yankıları içinde sonsuzluk arayışına geçsin; geçsin de, Cebrâil kanadı takmış gibi, bir solukta “mevkib-i arş” olup gökler ötesi âlemlere ulaşsın…

Yıllar var ki, kalabalıklar, bu seviyede, onun derd ü ızdırâbından anlayacak ve elemlerini ruhunda duyup yaşayacak samimileri bekleyip durdu. Uğradığı her yerde onları aradı.. karşılaştığı herkese onları sordu; aradıkları hakkında tam bir bilgiye sahib olmasa bile, bunların, gönlündeki gamlara gam çekmeye namzed gönüllüler olabileceğini vicdânında duydu ve onların hülyâlarıyla teselli oldu.

Ey, yıllar yılı gamı pinhân edip, gam zebûnu yaşayanlar! Bakın, artık önünüzde karanlıklar birer birer yırtılıyor ve yırtılan karanlıkların ötesinden bir başka nağmeler geliyor. Sabahın erken saatlerinde, bizlere soluklarını böyle duyuranlar, önümüz-deki günlerde seslerini tâ yıldızlara kadar yükselteceklerdir. Duyduğunuz ses, gördüğünüz ışık yalancı şafaklara âit olsa bile sevinin; çünkü, bütün yalanlar gibi, yalancı şafağın ömrü de kısadır, çabuk geçer.. önünüzde sizi, hakiki dosta kavuşturacak gerçek bir sabah var..! Gayrı, ses, renk, ışık sizi dostça selâmlayıp, dostça ses verince, gama, tasaya ne gerek var..!

Dilleriniz, geleceğin neşideleriyle coşsun.. gönülleriniz hâtiflerin sesleriyle dolsun.. göz pınarlarınızdan sevinç yaşları dökülsün ve sağda-solda hâlâ tütüp duran, iblisin sisli-dumanlı ateşlerini söndürsün! Öyle zannediyorum ki, artık, asırlık hasretleriniz sona erdi. Ve şimdi, sizler, ruh âlemine açılan bir sırlı kapının önünde bulunuyorsunuz. Gayrı, çevkana dönmüş gibi olan boynunuz mahviyet ve tevâzu içinde bir halka gibi olmalı; olmalı ki, acz u fakr Hızır gibi imdadınıza koşsun.. aşk u şevk size kanat olsun.. sonsuza yelken açan gemiler gibi, bulunduğunuz sâhilden ayrılırken her menzilde ona enîs olup onun güzelliklerini seyredesiniz…

Bu ledünnîliğinizle, gelecek zamanın kapısında, sizi selâmlayan melekler.. “Ebedî kalmak üzere esenlikle girin ora-ya.” diyecekler; vicdanlarınız da bu lütûf ve bu iltifata: “Hamd olsun o Allah’a ki, bizlere karşı vadini yerine getirdi ve bizleri arza vâris kıldı.” sözleriyle mukâbele edecek ve şükranla iki büklüm olacaklardır.

Sızıntı, Mayıs 1990, Cilt 12, Sayı 136 M.Fethullah Gülen

12/02/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Taşın Oğlu | Mithat Tayyar

Yazar Hizmetten 11/02/2020

Yazar: Hizmetten

Sırtımızda taş taşıyalım, balyozla taş kıralım, ama zalimin yoluna onu destekleyecek bir kaldırım taşı bile koymayalım. Biz yapacağımız güzel hizmetlere bakalım.

İslam tarihinde, ilmiyle meşhur olan kişilerin başında şüphesiz, ibn Hacer gelir. Adı veya lakabı Hacer olan yedinci dedesine nisbetle İbn Hacer yani “Taşın oğlu” diye meşhur olmuştur.

Rivayet edildiğine göre, İbni Hacer’in dedesi çok âlim bir zattır. Mısır’da kadılık yaptığı dönemde halk tarafından çok sevilir. Mesleği gereği kendisine zaman zaman taraf tutması ve haksız hüküm vermesi için uygunsuz teklifler gelir. Kesenin ağzı açılır, paranın miktarı havalarda uçuşur. O, bu tekliflere hiçbir zaman iltifat etmez. Üç günlük dünya menfaati için, Rabbinin emri dışına çıkmayı aklının ucundan bile geçirmez.

Fakat bir gün bu teklif, devletin yüksek mercilerinden gelir. Kendisine yüksek makamlar, köşkler ve maaşlar teklif edilir. Kabul etmediği takdirde de baskılara uğrayacağına dair tehditler alınca, hiç düşünmeden makamından istifa eder. Zalimlerin tarafında olmaktansa aç kalırım daha iyi, der.

İstifa etme sebebi etrafta kısa sürede duyulur. Bazı insanlar devlete karşı gelinemeyeceğini ve yapılan istifanın ahmakça olduğunu söyler. Hem o kadar para ve makamı elinin tersiyle itmesini safça bir hareket olarak değerlendirirler.

Kadı efendi, bir süre eski birikimleriyle hayatını devam ettirir. Çünkü devlet yetkilileri günümüzün zalimleri gibi tüm malına el koymamışlardır. Ama zamanla elinde avucunda ne varsa biter ve geçim sıkıntısı başlar. İnsan düşmeye görsün, yakınları bile yanından bir bir uzaklaşır. Baskılardan dolayı iş bulmakta da zorlanır. Nihayet bir süre sonra, bir taş ocağında işe girer. Artık o, bir kadı değildir. Bir taş kırıcısıdır. Kalem tutmuş eller için taş kırmak hiç kolay değildir. Elleri nasır tutmaya başlar, ama olsun, o helal bir şekilde ekmeğini taştan çıkartır. O günden sonra kendisine ‘taş’ anlamına gelen ‘Hacer’ diye seslenilir. Evet artık adı Taştır ama gönlü güldür.

Yıllar sonra Allah, bu güzel kadı efendinin soyundan, İbn Hacer El-Askalani’yi verir. İbn Hacer çok zengin bir babanın oğlu olarak dünyaya gelir. Henüz dört yaşındayken babasını kaybeder. Babası, ilim sahibi olmasını istediği için, daha küçük yaşlardayken bile onu birçok ilim meclisine götürür. Vefat edeceğini anlayınca, oğlunu birisi alim, diğeri tüccar olmak üzere iki arkadaşına emanet eder.

Arkadaşları bu emanete çok iyi sahip çıkarlar. İslami ilimlerde çok yüksek bir dereceye ulaşan İbn Hacer, başta hadis olmak üzere, tefsir, fıkıh, edebiyat olmak üzere birçok alanda 279 eser yazmıştır. Kendisine hadiste müminlerin lideri anlamına gelen “emirul-müminin fil’hadis” denmiştir. İlim için bir çok seyahatte bulunmuş, Hac için Mekke’ye geldiğinde ise Kabe’de zemzem içerken, Zehebî derecesinde hadis hâfızı olmak için dua ettiği söylenir. Kendisi gerçekten Buhari seviyesinde bir alimdir.

Babası gibi ticaretle uğraşmış aynı zamanda, baş kadılık görevi de dahil bir çok devlet görevinde bulunmuştur.

Mütevazi bir kişiliğe sahip olan İbn Hacer az konuşur, kimseyi gücendirmemeye dikkat eder. Talebelere şefkatli davranır, isteklerini geri çevirmez. İbn Hacer memuriyetinden aldığı maaşları çeşitli hayırlara sarfeder, görevli gittiği yerlerde devlet parasıyla hazırlanan şeyleri yemez, ayrıca fakirlere yardım eder. Seyahatlerinde ve rahatsızlandığında bile teheccüd namazını kılar, her fırsatta oruç tutar.

Kader anlamında çok enteresan bir tevafuktur ki, vefatına yakın zamanlarda İbn Hacer’in derslerine, babasıyla birlikte beş yaşlarında bir çocuk gelir. Kendisi gibi küçük yaşta babasını kaybedecek olan bu çocuğun adı, Celalettin Suyuti’dir. İbn Hacer’i çok seven Suyuti’nin babası, bir kadıdır. Vefat edeceğini anlayınca, oğlunu hocasına ve bir ilim arkadaşına emanet eder.

Daha sonra ilimde çok ilerleyen Suyuti, İbn Hacer gibi döneminin en yüksek alimlerinden biri olur. Başta tefsir ve hadis olmak üzere neredeyse her alanda bir eser yazar. Celaleyn Tefsiri en meşhurudur. Yine tevafuktur, Suyuti Kabe’de zemzem içerken “Allah’ım beni tefsirde alim yap.” diye dua etmiştir.¹

Bediuzzaman hazretleri, Suyuti’nin, Resuli Ekrem efendimiz ile yetmiş defa yakazaten görüşmüş bir gönül büyüğü olduğunu söyler.²

Bu iki zatı örnek vermede ki amacım şudur ki; Allah kendi davasına hizmet eden hiç kimseyi zayi etmez. Onların ömürlerini bereketlendirir. Amel defterini kapatmaz. Cennete giden yolları onlara kolaylaştırır.³ Evlatlarına torunlarına bir şekilde sahip çıkar. Ey iman edenler! Eğer siz Allah’ın dinine yardım ederseniz, Allah da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit tutar.⁴ Fermanı açık bir şekilde başımızın üzerinde durmaktadır. Her ne kadar yurtiçinde veya yurtdışında binlerce kardeşimiz mağdur görünsede, Rabbim hikmeti gereği onlara, bir şekilde sahip çıkacaktır.

Zalimlere gelince, onlar görünürde istediği kadar hayır, güzel amel ve ibadet yapsınlar. Hepsi heba olup gidecektir. Allah katında bu tür insanların yaptığı ibadetler, dualar asla makbul değildir.

Bir defasında hacda ağlayarak dua eden birisini Peygamber Efendimize gösterdiklerinde, Allah resulü şöyle buyurmuşlardır: “Yediği haram, içtiği haram, giydiği haram. Böyle birisinin duasını Allah nasıl kabul eder ki?”⁵

Evet, sırtımızda taş taşıyalım, balyozla taş kıralım, ama zalimin yoluna onu destekleyecek bir kaldırım taşı bile koymayalım. Biz yapacağımız güzel hizmetlere bakalım.

Dipnotlar:

TDV. Ansiklopedisi.
Said Nursi, Sözler, Yirmi Yedinci Söz’ün Zeyli; Şaranî, et-Tabakatu’l-Kübra-Şamile, 1/306
“Kim ilim tahsil etmek için bir yola girerse, Allah o kişiye cennetin yolunu kolaylaştırır.” Müslim, Zikr 39.
Muhammed süresi 7
Müslim, Zekât, 19

11/02/2020 0 yorumlar

En Yeni Paylaşımlar

Eski Yazılar

Fethullah Gülen Hocaefendi’nin Kırık Testi serisinin 16’ncı kitabı olarak hazırlanan “Dert Musikisi” raflarda yerini aldı.

Bu sohbetimizde ayetler ve hadisler rehberliğinde ihlâsı ve onun 9 özelliğini işlerken 21. Lem’a’nın düsturlara kadar olan giriş kısmını okuduk.

Cemaat çıktı, memleket hırsızlara, yolsuzlara, din tüccarlarına, suç şebekelerine, (gerçek) darbecilere kaldı!

Sırtımızda taş taşıyalım, balyozla taş kıralım, ama zalimin yoluna onu destekleyecek bir kaldırım taşı bile koymayalım. Biz yapacağımız güzel hizmetlere bakalım.

Destek Olun, Hizmet Olsun!