Yazarlar

Zelzele | Priştinalı Yusuf Demircioğlu

Doğan güneşe bedel kapkaranlık zindanım,
Künde üstüne künde geçiyor hep hayatım,
Bir iman var içimde bana diyor üzülme,
Her şey kolaydır O’na sen deyiver Allah’ım.

Yıllar oldu durmadı başlayan bu zelzele,
Dostla düşman birleşmiş zulmediyor el ele,
Bir Allah’ın kulu da yeter artık demiyor,
Kanımla abdest alıp buna diyor az bile.

Kelimeler ok gibi çıkıyor ağızlardan,
İmansız da diyorlar korkmuyorlar Allah’tan,
Kabe’de tavaftayken, camide cemaatle,
Allah mühlet verdikçe sövüyorlar durmadan.

Düşmandan da beterler ama elinde Kuran,
Devletin kasasını soyan olmuş kahraman,
Kirli paslı bir hayat yaşıyorken insanlar,
Camiler yetim kaldı neredesin Müslüman.

Söylenen yalanlarla gerçekler de kirlenmiş,
Hüseyin’i katleden Yezit böyle sevilmiş,
Siyaset denen san’at karaya ak dedirtir,
Ak olduğuna bakma içine şeytan girmiş.

Kalpler taş gibi katı merhamet yok içinde,
Hileli seçimlerle devlet gücü elinde,
Masumlara zulmetmek ona verilmiş görev,
Derinlerle birleşmiş tasması ellerinde.

Zelzele | Priştinalı Yusuf Demircioğlu 2

Bereket mi kalmadı yağmurlar mı kesildi,
Köprülerin üstünde erin boynu kesildi,
Bir ibret alan da yok bunca musibet gelmiş,
Ne cahil ne de alim zulme dur diyemedi.

Vatanımın toprağı mezarlık gibi sessiz,
Camileri doldurmuş yığınlar bile hissiz,
Madenlerin içinden çıksa yüzlerce ceset,
Görmüyor bunu kimse ya körler ya da dilsiz.

Böyle mi olmalıydı son karakol sahipsiz,
Kadına el uzanmazdı necipti milletimiz,
Hizmete koşanlara ne yapılsa müstahak,
Millet sessiz dururken böyle dedi şerefsiz.

Allah’ım görüyorsun vatanımda durumu,
Dualarım yetmiyor yakıyorlar yurdumu,
Hayallerimiz vardı cennet yapacaktık biz,
Eğitimle şahlanıp güzel Anadolu’mu.

Hizmetten |  Priştinalı Yusuf Demircioğlu

Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu