Abdest alıp sabah namazını kıldık. Ve dolabımı açıp, sıradan ama diğerlerine göre en güzel olan kıyafetlerimi giydim. Bugün bayramdı ve diğer günlerden özel olmalıydı..

Ve ezan…

Her beş vakitte okunandan daha farklı bir ezandı bu.

Duygu ve özlem yüklüydü bir kere. Bayram namazına çağırıyordu hepimizi. Ciğerlerini bildiğim arkadaşlarımla omuz omuza saf durduk. Bayram mutluluk verirdi ama bütün arkadaşlarımın gözünde yaş vardı. Oldukça hüzünlü bir bayram namazıydı kıldığımız…

Fatih, beyaz bir gömlek giymişti kotunun üstüne. Üçüzlerin babası Remzi, her zamanki özel kazağını giymiş, köşede boynu bükük hutbeyi dinliyordu. Her gün muzipliğiyle şen şakrak olan Özkan’ın yüzü, yıllardır dolabında sakladığı ciddiyetiyle farklı bir çehredeydi.

Namaz kılındı, hutbe bitti ve dualar yapıldı. Bitkin ayaklarla ittirilircesine indiğimiz merdivenlerden, salonda hizaya geçmiş bir şekilde bayramlaşmaya başladık. Acemiydim, yeni dâhil olmuştum bu gruba ve çok farklı bir bayram yaşanıyordu. O yüzden acemice ben de yerimi aldım halkada. Halkanın en başındaki yanındakinden başlayarak sırayla bayramlaşıyordu. Bayramlaşırken sarılıyor, ağlıyor ve bir daha sarılıyorduk. Sıra bana gelince anladım ki bu duyguyu taşıyabilecek ne takatim vardı ne de gücüm…

Geleli iki hafta olmuştu ve her geçen gün sıkı sıkı tuttuğum, bastırdığım, zamanı değil dediğim, sonra dediğim duygularıma artık mani olamıyordum. Barajın önündeki setin kaldırılması gibi karmakarışık yoğun sevgi, özlem, nefret, acı dolu duyguları karıştırıp salıvermiştim her sarıldığım omuzda. Selami abide babamı, Fatih’te abimi ve İmran’da oğlumu görüp sarılmıştım.Sevdiklerim, canım ciğerim dediklerim, eşim, çocuklarım, babam, abim, dostlarım çok uzaklarda olsa da yanı başımdaydı sanki o an. Kırk ayrı omuzda, kırk farklı yakınımla ve kırk farklı duyguyla sarıldık birbirimize. Ben de sarıldım, sarıldım ve ağladım.

Salgın bir hastalık gibi gözyaşı da bulaşıcıydı burada. Omuza düşen gözyaşı, karşı tarafı da ağlatıyor ve duyguların birleşimiyle demir parmaklıkları eritip, özgür bırakıyorduk sanki ruhumuzu. Bayramlar mutluluk verirdi ama bizimkisi daha çok hüzün veriyordu. Tarifi olmayan bir tutsak bayramıydı yaşadığımız bu hapishane koğuşunda…

Kurban Bayramı 4 gündür diye söylenir ve yaşardık ama koğuşta yaşadığımız bayram bitmişti bile daha ilk gününde. Gözyaşları tükenmiş kimi köşesinde, gözler tek noktaya mıhlı, hareketsiz bir şekilde zihnen çıktığı yolculukta, kim bilir nerede, nasıl yaşıyordu bayramı. Kimisi ise yanındakine yaşanılası geçmiş veya özlemini duyduğu bayramını anlatıyordu ve kimi de bu anı hiç yaşamamış gibi yapıp içine bastırıyordu.  Gelecekte böyle bir bayram anısını hatırlamamak için hafızasından siliyordu sanki…

Bu bayram, bizim yaşadığımız ve hiç kimsenin de böyle bir bayram yaşamaması için dua ettiğimiz, hüzünlü ve yalnız bir bayramdı. Acı veriyordu, hüzün veriyordu  ve özlemin kara kökünü alarak çoğaltıp ciğerimize saplıyordu. En acısı da boynu bükük bir şekilde, üstünde bayramlığı ile gülümsemeyen somurtmuş bir şekilde bir köşede duran çocuklarımızın siluetiydi. Bu bizi derinden yaralıyordu.

Şair Süleymaniye’de bayram sabahını yaşarken, biz Silivri’de bayramın acısını yaşıyorduk. Bayramın acısını biz, mutluluğunu ise şair yaşıyordu. Ama şair bilmiyordu, acısını biz yaşadığımız için mutluluğunu onların yaşadığını. Ve biz özgür mahkûmlardık, sizin tutsak özgürlüğünüze inat…

Dedim ya şair Süleymaniye’de bayram sabahını yazmış şiirinde. Ben inanıyorum ki Silivri’deki bayram sabahını yaşasaydı şiirini değil destanını yazardı…

Silivri’de bayram bir gün yaşanır fakat o bir gün de dört güne bedeldir. Samimiyet kokar insanlar. Çilelidir, dertlidir, hüzün doludur. Biri düştü mü, diğerleri onu sırtında taşır. Her birinin hüzün kokan hikâyeleri vardır, kimsenin bilmediği. Anlatmazlar dertlerini, keder üstüne keder eklememek için. Sabah namazıyla başlar bayram günü. Açık görüş kıyafetleri giyilir ve koğuşun ortasında, melekleri kıskandıracak türden bir bayram namazı kılınır. Şair Süleymaniye’ de alamaz bu hazzı.

Şair bilmiyordu dedim ya Silivri’deki bayram sabahını. Ve toplanır alana 38 hüzünlü insan. Bayramın hatrına yüzlere takınır,  en  gerçekçi gülümsemeler bayram ya. Mutluluk saçmaya çalışırlar ama ne mümkün… 38 dertli, çileli, hüzünlü insandır. İlk sarılmada gözyaşlarını salıverirler ve gözyaşları sel olur, hüzün olur, umut olur, bayram olur diğerlerinin yüreğine. Uzun sürer bayramlaşma. Çünkü ayrılmaz sarılanlar. 38 omuzda ayrı gözyaşı dökülür.

Sonra…

Sonrası olmaz, zaman durur. İşlemez hale gelir saatler, günler. Yıllar yaşanır o bir günün içinde… Bütün duygular, yaşanmış anılar ve yaşanılacak zamanlar sığdırılmaya çalışılır bugüne. Her bir sarılma bir destandır, bir ömürdür. Kucakladığımız bir nevi dosttur, babadır, anadır, eştir, çocuktur… Dertler, kederler, hasretler, umutlar ve en içten hıçkırıklar aktarılır omuzdan omuza.

Dedim ya şairin suçu yok. Şair görmemişti Silivri’deki bayram sabahını. Bayramlaşma biter son sarılma ile ve asıl bayramlaşma başlar iç dünyalarında. Çekilirler köşelerine 38 güzel insan. Kapatırlar gözlerini başlarlar bayramlaşmaya o kadar uzaktakiler yanı başında beliriverir, en sevdikleri dostları, aileleri. Uzun uzun konuşur iç dünyasında sarılır, döker içinde söylemek isteyip de söyleyemediklerini.

Şair bunları da bilmez. Ama 38 adam yaşar bu destanı. Tel  örgülü gökyüzünde güneş farklı doğar Silivri’nin üstüne, bulutlar sabit  kalır seyredebilmek için bu anı. Sayıma gelen gardiyanlar kıskanırlar aslında gizli gizli. Silivri’de bayram sabahı gizli yaşanır. Canlı yayın araçları olmaz. Dış dünyaya kapalıdır Silivri. Yalnız Allah’a açıktır… Bu yüzden görmez şair bu sabahı ve şair bu yüzden Süleymaniye’deki sabahı yazar, herkesin bildiği. Ve… Ve herkes birbirine hediye olarak en güzel temennilerini sunar.

-Son bayramımız olur inşallah bu bayram tel örgüler içinde.

Aslında gizliden bilirler, buradaki gibi duygu yüklü bir bayramı başka yerde yaşayamayacaklarını. Çok da dertleri değildir bayram. Hepsinin idealleri vardır gelecek adına. Yapacak çok işleri ve sırtlayacak çok dertleri vardır. Dokunacakları yığınla yürekler de vardır daha…

Bayramlardan da vazgeçerler, her şeyden vazgeçtikleri gibi. Değil mi ki yardan, babadan, anadan, çocuktan vazgeçmiş 38 adam; bir bayramdan mı vazgeçemeyecek. Çok da bayram görmüş de değillerdir zaten. Pişmanlık görülmez mesela bu adamların simalarında. Çünkü çok iyi bilirler, her şeyi apaçık gören görmektedir Silivri’deki bayram sabahını.

Dedim ya şair görmemiştir bu sabahı ve bilmez yazamaz şiirini Silivri üzerine. Her koğuştan dualar yükselir basamak basamak gökyüzüne. Sessiz çığlıklar bıçak olur gökyüzünün bağrına. Gökyüzü ağlar, duvarlar ağlar, 38 adam ağlar. Günün adı bayramdır ya tebessüme zorlanan çehreler aslında gözyaşını içine doğru akıtır, derin derin boğazlarda bir yumru tıkanır, yutkunamaz, konuşamaz.

Sonra…

Sonrası olmaz bu bayramın. Korkarlar birbirlerine dokunmaya. İçlerine akıttıkları gözyaşı barajının patlayacağından korkarlar. Bakışlar sabittir bir noktada. Delici keskin bakışlar. Silivri’de kurban kesilmez. Bu bayram da ne koyun ne dana ne de İbrahim’in İsmail’i kurban edilir… Bu bayram kendilerini kurban ederler Allah’a.

Kurban 38 adamdır. Kan yerine gözyaşı akar bıçak vurulan yüreklerinden. Ve teslim olurlar kaderin sahibine. Bu bayramı okuyamazsınız o büyük şairin şiirinde…

Sonra akşam olur hüzün dolar hiç terk etmediği bu mekâna. Silivri’de bayram sabahı…  Kimsenin bilmediği ama herkese gönderilen duaların mekânıdır burası. Siz bilmezsiniz bu koğuşu, hayatınızda bir virgül bile değildir belki de ama bu koğuş sizi bilir. Yamalı duvarlar suçluluk duyarlar bu 38 adamın önünde set oldukları için. Demir parmaklıkların arasından süzülür salavatlar ve yol bulur gökyüzüne.

Bugün bayram… Bu 38 adamı hapsettikleri gibi tel örgüler içinde, bayramımıza da pranga vurmaya çalıştılar. Ey hâkim bey, tel örgülerle, duvarlarla hapsettiğiniz bu duygular özgürdür aslında… Hayallerimizi de tutuklayamazsınız ya… Duygular ayrılır bedenden ve kanatlanırlar uzak diyarlara. Belki hüzünlü, belki ağlamaklı, belki dertli bir bayramdır yaşadığımız. Ama yine de bayramdır Silivri’de yaşadığımız. Koğuş araması yapar gardiyanlar. Ama bayramımıza, rüyalarımıza, duygularımıza ulaşamazlar…

39 yaşındayım, evliyim, 2 çocuk babasıyım, bir aslan parçası ve bir de kuzucuğum var. İstanbul’da yaşıyorum. İş geliştirme uzmanıyım. Malatyalıyım.

Nedenini bilmediğim bir sebepten iş yerinden atıldım. 9 ay işsiz kaldım. Hukuk sistemi maalesef siyasi kararlar aldığından benim tutuklanma ihtimalim çok yüksekti, benim de ailemi geçindirmek için çalışmam gerekiyordu.

Bu durumdan dolayı da kaçmak zorunda kaldım. Bir işe girdim oradan da darbe olduktan sonra işten çıkarıldım. Beni işe alanlar tanıyorlardı ve beni severek, güvenerek işe aldılar. Çalışmamdan son derece memnun olsalar da korkularından dolayı işten çıkarmışlardı.

Anlayacağınız yaşam hakkı verilmiyordu bize ama iki yavruma bakmak zorundaydım. Benimkisi sadece yaşam mücadelesiydi başka hiçbir gündemim olmadı. Kariyer olarak iyi bir çalışma hayatım olduğundan başarıyı yakalamam kolay olmuştu.

Birkaç arkadaşımla birleşip küçük bir işletme kurduk. Plan ve projede doğru kararla kısa sürede işletme kâr etmeye başladı. Ancak ortak sayımız az olduğundan sermaye yetmedi ve yeni ortaklar aldık firmamıza. Bir ofis bulduk ve almaya karar verdik. Bu bizim için büyük bir riskti, 9 aydır işsizdim ve elimdeki bütün sermayeyi buraya  yatırmıştım.

İlk birkaç  aydan  sonra  katlanarak işimiz büyüdü. Polis sürekli beni arıyordu. Hem polisten kaçmam  hem  de  işimi  devam  ettirmem  gerekiyordu. Bu  durum  beni  baya  yıprattı,  nerede  bir  polis  görsem kaçıyordum.  İlk  dükkânı  tespit  ettiler,  ikinci  dükkâna taşındık olmadı,  3.’ye geçtik.  Bir iş yeri  için zırt pırt yer değiştirmek  işlerimiz  açısından  çok  olumsuz  oluyordu. Hiçbir suça bulaşmışlığımız yoktu ama sanki uyuşturucu kaçakçısı gibi yaşıyorduk.

Nihayetinde iş yerimizi kapatmak  zorunda  kaldık.  Bir  süre  saklandıktan  sonra elimde  avucumda  bir  şey  kalmayınca  tekrar  çalışmam gerektiğini  anladım. İş  başvurusu  yapamıyordum,  bu yüzden kendi iş yerimi açmam gerekiyordu yeniden.

Bir dönerci dükkânı tuttum. Dekorasyonunu bizzat kendim yaptım. O  gün  açılış  günümüzdü, arkadaşla buluştuk, kahvaltı yaptık ve dükkâna tam geçecektik ki yolda polis GBT yapıyordu ve yakalandım. Meğer kaçak hayatım buraya kadarmış.

Nezarette tek kişiydim, yarım saat sonra başka suçlu getirdiler. Konuşunca çocuk pornocusu olduğunu öğrendim ve iğrendim. Bir süre sonra başka bir suçlu getirildi, fuhuş baronuymuş. Adeta şok olmuştum. Benim bu mide bulandırıcı tiplerle aynı odada ne işim vardı.

Ben bilgisayar programcılığı okumuş, mühendis, iş geliştirme uzmanı, başarılı, millete faydalı, kendi halinde bir aile babası iken bu yüzüne bile bakmayacağım adamlarla nasıl bir ortak paydam vardı ki aynı odaya konulmuştum? Bu bana verilebilecek en büyük eziyetti.

Daha sonra genç bir öğrenci getirdiler. Birkaç gün sonra o mide bulandırıcı tipler salınmıştı bu da ayrı bir başlık konusu aslında. Gelen suçlular polisi, polisler gelen suçluları tanıyordu. Bazen polislerden gene mi geldin sen, diye takıldıkları suçlulardan çoğu topluma tekrar salınıvermişlerdi ama biz kalıcı gibiydik.

Nezarette 7 gün kaldım, 2 yıldır da hapis yatmaktayım. İnanın o yedi gün 2 yıllık hapis hayatıma denktir. Küçücük bir oda, hayatımda yüzüne bile bakmayacağım suçlularla beraber gecen gündüzün belli değil, tuvalete bile gidemediğin pis bir yer. O dönemde eşim ve babam çok geldi gitti. Görüşemesek de onların gelmiş olması beni rahatlatmıştı. Avukatımdan alıyordum haberlerini.

Yedi gün sonrası beni Bayrampaşa’ ya götürdüler. Hastaneye götürüldüğümü öğrenen eşim hasta olan babamı, annemi alıp hastaneye gelmişler. Giriş kattaki odaya beni yatırdılar. Ailemi içeri almıyorlardı.

Annem bahçe tarafından cama sanki başımı okşar gibi dokunuyordu. Şimdi soruyorum nasıl bir suç işlemiştim ki genellikle linç edilen çocuk pornocusu, fuhuşçusu salınmıştı da bana bu durumu reva görüyorlar, bir anneyi soğuk cam ötesinden evladını sevmesine, hasret gidermesine sebep oluyorlardı?

Hastane koridorunda götürülürken annem düşmanmış gibi arkamdan gelmesine müsaade etmiyorlardı. Annem peşimden, “İyi misin evladım?” diye bağırsa da cevap vermeme fırsat vermediler. Hoş ne diyecektim ki? Sevdiklerimden çocuklarımdan uzak, ucunun nereye gittiğini bilmediğim bir süreç, kelepçeli nahoş ortamlar. Adeta ülkemde cani muamelesi görüyordum.

Polis sorguda devamlı yapmadığım şeyleri kabul etmem için sürekli baskı yapıyordu. Ve bir sürü fotoğraf gösterip bunları tanıdığımı kabul etmemi istiyordu. Gerçekten tanımıyordum ve bu itham edilen şeylerin benimle yakından uzaktan alakası yoktu.

Genellikle bize sorulan sorular standart. Fethullah Gülen’i tanıyor musun? Hiç sohbetlerinde bulundun mu? Derneklerine üye misin? Yardımda bulundun mu? Gazete, dergilerine abone misin? Türevlerinde sorular.

Farz edelim ki hepsini yaptım, bunların hangisi suç? Ama ne yalan söyleyeyim yüz yüze hiç görmedim, basından herkesin bildiği kadar bilirim. Dernek, gazete, bilmem ne üyeliği bakın sisteminize bana neden soruyorsunuz?

Ertesi gün sulh ceza hakimine gönderildim. Hâkim önceden verdiği kararı savunmamı dinlemeden yüzüme okudu. Tutukluluğunun devamına. Kapıda polis müsaade etti, vefakâr eşime sarıldım vedalaştım. Sanki gemi yolculuğuna çıkacağım ve hiç dönmeyecekmişim gibi bir sarılmaydı.

Yalan da değildi, sürecin nereye gideceği, ne kadar süreceği belli değildi. Evet, suçluyduk şimdi itiraf ediyorum. Hayatımızı manevi yönden dolu dolu geçirdiğimiz için suçluyduk. Namazında, niyazında hak yemeyen, kimseye bir zararı olmayan bir hayatı kabul ettiğimiz için suçluyduk.

İnsanlara faydalı olmayı, bencil değil paylaşımcı olmayı, komşuna, akrabana el uzatmayı hayat şekli olarak kabul ettiğimiz için suçluyduk, hem de azılısından. Benim ellerim kelepçeliyken adalet sarayında uyuşturucu satıcıları, fuhuşçular sokaklara geri salınmıştı.

Adaleti mi soruyorsunuz? Buyurun buradan yakın. Hukuku mu soruyorsunuz? Kör topal ortalıklarda dolaşıyor işte. Eşimi Allah’a emanet ettim ve beni götürdüler.

Koğuşumuzda 18 kişi vardı. Hepsi  hoş  geldin  deyip sıcak  bir şekilde  karşıladılar.  Biraz olsun rahatlamıştım ama içinde bulunduğum durum, eşim, çocuklarım, annem, babam… Kafam dumanlıydı. Üzüntü, düşünceler, acabalar,  yaşadıklarım,  olacaklar,  karma  karışık  bir  ruh hali işte.

Annemin beni özlediği zaman kullandığı bir ifade vardı, “Oğlum özlemden burnumun kemiği sızladı.” derdi. Tanıştığımız arkadaşlar çocuklarımı sorunca işte o zaman benim de burnumun direği sızladı ve konuşamadım. Hıçkırıkların kollarına atmıştım kendimi.

Rutin aramalardan geçip sağır bir müdürün beni anlamasına çalıştım. Elime kalacağım koğuş yazılmıştı. Eşyaların bir kısmı ve kirli bir yatakla koğuşa gönderildim. Güler yüzle karşıladılar arkadaşlar, sağ olsunlar yardımcı oldular. Ben çocuklarım konusunda çok hassasım, ne zaman çocuklarım mevzu bahis olsa ağlamaya başlıyordum.

Namazlarda sürekli gözyaşı döküyordum, zira çaresizdim ve şikâyetimi en yetkili mercie ulaştırıyordum. Yatak odamdaki demir parmaklıklı pencereden ne zaman baksam sokak, ağaç yerine avlu duvarını görünce kabullendim, evet hapisteydim. Bir hafta böyle geçti.

İlk görüşümüz kapalı görüşü. Oğluma, eşim baban askere gitti demiş. Oğlum kapalı görüşte telefonu eline alıp baba neden aramızda cam var, neden o taraftasın, diye sorunca burası çok özel bir askeriye diye yalan söylemek zorunda kaldım.

Aslında çocuklar kanmıyordu, ilerki süreçte daha iyi anlamıştık. Eşimden Allah razı olsun, beni mutlu edebilmek için elinden geleni yapıyordu. Hiç yalnız bırakmadı bu süreçte. Hem iki çocuğa bakıyor hem hasta olan anne babamla ilgileniyor, aynı zamanda Silivri yollarında çocuklarla gidip geliyordu.

Bir gün açık görüşe giderken gardiyanın biri, “Bu kadar kalabalık gelinir mi?” diye küfür etti ve ben neden küfrediyorsunuz deyince üstüme yürüdü. Ben de ittirince bir ay ailemle görüşmeme cezası aldım. Burada bile adalet yoktu.

Kızım okuldan çıktığı bir gün, anne babamı istiyorum, deyince eşim oğluma kardeşini teselli et ricasında bulunmuş. Oğlum, “Kardeşim haklı anne, herkesin babası geliyor, benim babam neden yok?” demiş ve üçü de ağlamış.

Kızım bir gün hasretlik yaşarken eşime, “Anne koridorda babam kokuyor.” demiş. Eşim, “ Kızım baban askerde.” deyince kızım eşofmanımı bulmuş giymiş ve onunla yatmış.

İlk Ramazan Bayramı’nı yaşadım, hasret içinde maneviyatın verdiği huzuru hissederek. Gözlerimden düşen her damlayla özlem gönderdim tüm sevdiklerime. Burada aynı acıyı paylaştığımız insanlarla hüzünle sarıldık, hasrettik ama huzurluyduk, vicdanımız temizdi ve kötü hiçbir şey yapmamıştık.

Suçsuz bir şekilde kalmak bizi biraz olsun rahatlatıyordu. Biliyorduk ki bu bir kader ve belki de Allah günahlarımızı temizliyordu. Çünkü hak ederek kalmıyorduk, isnat edilen hiçbir suçu işlememiştik. Bu yüzden huzurluyduk, acı verse de.

Empati yapabilen toleranslı ve anlayışlı bir grup olması önemli bir faktör. Uç duyguları yaşayan, arızalı bir tipi o gün anlayışla karşılayıp duygularının yatışmasını beklerdik. Zeytini niye elinle yedin tartışması yapan arkadaşa hiç ses çıkartmaz içindeki kopan  fırtınanın dinmesini beklerdik. Hiç TV seyretmeyen ama TV yüzünden bağırıp çağırıp, TV’yi kıran öfkeli arkadaşa hiç dokunmaz, akşama kadar onu meşgul edip kafasını dağıtmasını sağlamaya çalışırdık. Kurallarımız vardı ve uyardık. Gece 12 öğlen 11 arası sessizlik saati. TV’nin sesi en kısıkta ve ufak harflerle konuşur, ses çıkarmazdık. Yirmi günde bir nöbet günümüzde bulaşıkları  yıkar, yemekleri ısıtır, dağıtır ortalığı temizlerdik. İçeride sigara içmez, yere çöp atmaz, her pazar koğuşu yıkardık. Namaz saatlerinde sıfır sessizlik, banyoda eşya bırakmaz, bulaşıkları tezgâha bırakır, her akşam WC’yi yıkardık. Çamaşır günümüzde çamaşırları yıkar, diğer günler arkadaşların hakkına girmez, ortak maldan hakka girer diye bir şey almaz, küfürlü asla konuşulmazdı. Gıybet edilmez, moral bozucu şeyler konuşmazdık. Başkasının eşyasına el sürmez, yanlış bir şeyi düzeltir, saygıyı asla bırakmazdık. Her ay toplantı yapar, problem olan bir hususu toplu kararla çözerdik. Sahiplenme olmasın diye her ay masa düzenini değiştirir, yatakhaneleri kurayla belirlerdik. İçeride bir kural üzerine yaşar, tartışmaya fırsat vermezdik. Haberler harici TV çoğunluğa göre açılırdı. Kurt-köylü çarşamba günü oynanır, hafta sonları maç seyrederdik ama asla bağırmazdık.

Anlayacağınız içeride kurallara göre yaşardık. İlk geldiğimde kurallara isyan etmiş, hapis içinde hapis yaşatmayın diye serzenişte bulunmuştum. Daha sonra kuralların ne kadar isabetli olduğunu anladım. Kural, kanun, yasa yoksa kaos vardır, kargaşa vardır, kavga vardır.

Fakat kuralların değişmesinin de ne kadar zor olduğunu gördüm. Bazı kuralları değiştirelim dediğimde uzun süre kalan arkadaşlar itiraz etmiş, daha önce denediklerini veya konuştuklarını anlatırdı.

Şartlar değişebilir, insanlar değişebilir, akıl akıldan üstündür anlayışıyla kendi fikrimizi anlatır, çoğunluğun desteğini alır, bazı kuralları daha iyisiyle değiştirdiğimiz de olmuştu.

Tuvaletteki yedek suları merdivene dizerek hayat alanımızı genişletmek gibi, TV’nin yanındaki semaveri tezgâha alarak insanların çaya daha kolay ulaşması gibi, saatlerin değişimi gibi bazı kuralları değiştirmiştik kaldığımız sürede.

Kısacası her anımız, her hareketimizi başkasını rahatsız etmeyecek şekilde kurallarla belirlemiştik.

Koğuş genel temizliği, tuvalet temizliği, nöbet çizelgesi, sabah namazına uyandırma işini, tıraş etme işini, kitap listesi tutan arkadaşı, revirciyi, kantinciyi belirlemiş ve zamanımızı full dolduracak şekilde programlar yapmıştık. Düzenli bir hayat çizmiştik kendimize kavga, kalp kırma yoktu hayatımızda.

Basit bir hapishane koğuşunu iki katlı bir pansiyon, bir kamp alanına çevirmiştik. Bu açıdan bakıldığında kurallar insanî ve yaşanabilir bir mekân sunmuştu bize. Kitap okuyanlar özet çıkarıp paylaşır, kendi mesleğinde uzman olanlar bize mesleğini, bilgisini anlatır ve dini konularda özellikle dersler yapardık. İlim konusunda ne bulsak okur, okuduklarımızı mutlaka paylaşırdık.

Kimisine sigarayı bıraktırdılar, kimisine şekeri. İçeride mecburi kalacağımız bu süreyi en iyi şekilde nasıl faydalı ve dolu dolu geçirebileceksek öyle yapmaya çalışırdık. Kimi fazladan bir dil öğrendi, kimisi ilmine ilim kattı.

Kurallarımızla birlikte saygı sevgi ile hiç kavga etmeden bir aile gibi geçiyordu zamanlar. Kaosa, kavgaya yer yoktu hayatımızda. Gerçekten şimdi düşününce kaliteli insanlardı. Hepsi kendi dalında uzman arkadaşlardı.

-36 yaşındayım, yüksek mimarım Kayseriliyim, İstanbul’da yaşıyorum. Evliyim ve iki oğlum var, biri 9 diğeri de 4 yaşında. Türkiye çapındaki ulusal büyük markalara mimarlık ve uygulama yaptım. Birçok marka elimden geçti. Florya’da ve Kayseri’de yaşıyorum, yoğun bir çalışma tempom vardı. Büyük markalara hizmet verirken aynı zamanda kendi inşaatlarımla da ilgileniyordum. Sanırım Allah biraz dinlenmemi istedi ama çocuklarımdan uzak, bu üç sene bana artık ağır gelmeye başladı.

Birçok hobim vardı, iyi gezerdim, her hafta sonu ailemle geçirirdim. Bu yüzden hapis hayatı bana daha acı verdi. Özgür ruhlu bir tarafım vardı. Çevremdeki arkadaşlarım bu gezmeli, tozmalı hayatımı görünce hayatı sen yaşıyorsun derlerdi. Çıkar çıkmaz soracağım, “Hayatımın bu bölümünde yaşamak ister misiniz?” diye.

-Hangisini?

-2 defa.

-2015’te iş adamlarıyla beraber dernekte maç izliyorduk, polis ansızın bastı baya kalabalıklardı. Uzun bir arama sonrası hepimizi alıp Vatan’a götürdüler. Uzun nezaret sürecinden sonra çıkarıldığımız mahkemece serbest bırakıldım. Nezarette 10 kişiden fazla  kaldık. Kapıya en yakın yere yattım. Bir yanlışlık olduğunu, hemen bırakacaklarını düşündüm. Bırakın devlete karşı suç işlemeyi, trafik cezam bile yoktu. Hayat boşluk kabul etmiyor, bir gece önce ünlü iş adamlarıyla İzlanda-Türkiye maçını seyrederken, bir gün sonra azılı suçlularla beraber nezarette kalıyordum. Nezarette enteresan bir suçlu vardı. Magic voice lakaplı bilgisayar korsanı. Dolandırıcıymış. Sesten tanı sistemiyle bankalardan milyonlarca para çalmışlar. Diğer bir suçlu torbacıların başı bir adam.  Adapazarı’nda helikopterle basmışlar bu suçluyu. Kumarhane işleten herif çok daha enteresandı. Kahvehanelerde, özel yerlerde  kumar organizasyonları yapıyormuş. Kalabalık bir grupta Sarallar çetesiymiş, bir de biz her şeyden bihaber çaylaklar. Devamlı  dua edip vakitlerde namazımızı kılıyorduk. Hatta kaza namazları da kılmaya başladık. Bir ikindi vakti biz cemaatle namaz kılarken torbacıların başı olan adam bağırdı:

Eşimin senelik izni nedeniyle İzmir’e, babaannesini ve halasını ziyarete gitmiştik. Nereden bilebilirdim ki ailecek güle oynaya geçireceğimiz son tatilimizin olduğunu. İzmir dönüşü akşamı kızım ateşlenmişti, onunla ilgileniyordum. Sürekli uyuyup uyanıyordu. Uyuduğu bir an, eşimin yanına odaya geçtiğimde telefonuma haber sitesinden mesaj geldi. Asker köprüye çıktı diye.

İşte o gece ve ilerleyen saatlerde darbe olduğunu anlamıştık. Çok uzun bitmek bilmeyen bir geceydi. Ne uzun bitmek bilmeyen geceler yaşayacaktık daha. Sonrasında olaylar çok hızlı ilerledi. Eşim açığa alındı. Öğleden sonraydı zil çaldı. Kapıyı açtığımda eşimi gördüm. İçeri geçti, oturdu, ne oldu hayırdır diye sordum. Eşim açığa alındığını söyledi. Hâlbuki başarılı ve ödül almış bir çalışandı. Devamlı takdir teşekkürlerle eve dönerdi.

Eşimin o anki… Eşimin o anki yüz ifadesini ömrüm boyunca unutamam. Ne yapmıştı ki? Vatanına, milletine hizmet etmekten başka suçu neydi? Ben bu suçun nedenini bir türlü anlayamadım. O anki üzüntümü kelimelerle anlatamam. Bir ümit işine geri döner diye beklerken gecenin bir yarısı KHK ile işten çıkarıldığını öğrendik.

İşte o an bizim için yeni bir hayat başlıyordu. Sabah beşe kadar oturmuştum. Ağlamaktan gözlerim şişmişti. Eşim o kadar büyük bir olgunlukla karşıladı ki ne yapalım Allah büyük bir kapıyı kapatır bir kapıyı açar. Hadi kalk uyu diye beni teselli etmeye çalışıyordu. Lojmanda oturduğumuz için bir gecede hem evsiz hem de eşim işsiz kalmıştı. Bizim kenarda ne bir evimiz ne de birikmiş paramız vardı.

Sadece eski bir arabamız vardı. Çok hızlı bir şekilde evi boşalttık. 6 yıldır oturduğum evden komşularımdan 1 gecede aniden ayrılmak zorunda kalmıştık. Kurban Bayramı’na çok az bir zaman vardı onun için apartmandaki samimi komşularım yoktu, memleketlerine gitmişlerdi.

Bana çok yakın olan akrabalarım, her gün konuştuğum kuzenlerim telefon açıp da bir ihtiyacın var mı, diye sormadılar. Sanki anlaşmışlar gibi hepsi irtibatı kesivermişlerdi. Tek başıma iki yaşındaki kızımla evi toparladım. Hemen f.. damgası yemiştik. Eşim de yeni evin boya badanasıyla uğraşıyordu. Bundan sonraki zamanda etrafımdaki insanların nasıl değiştiğini daha iyi görecektim.

Eşimin arkadaşlarının yardımıyla evimizi taşımış ve eşim kısa sürede iş bulmuştu. Eşim için de kolay değildi tabiki o kadar emek verdiği çalıştığı işten hiçbir neden gösterilmeden hem de damgalanarak atılması. Eşimin üniversite yıllarını, kpss’ ye nasıl çalıştığını çok iyi biliyorum. Onca emeği bir gecede silip atmışlardı.

Yavaş yavaş yeni hayatımıza alışmaya başlamıştık. Bu benim için ve kızım için hiç de kolay olmadı. Kızım iki yaşını yeni bitirmişti. Yeni taşındığımız evi hiç benimseyememişti. Yarım yamalak konuşmasıyla  burası  bizim  evimiz değil, biz evimizi kaybettik derdi.

Kızımın eve alışması neredeyse 8 ayı buldu. Yaz ayının gelmesiyle sürekli parka çıkartmaya başladım. Yavaş yavaş ben de  kızım  da yeni mahallemize alışmaya başlamıştık. Kızımı parka götürdüğümde Fatma ve Kısmet Hanımlarla tanışmıştım. Ama kendimden çok bahsetmedim, açıkçası ürküyordum insanların tepkisinden.

Bir gün parkta oturuyoruz, Kısmet Fatma’yı kahve içmeye çağırdı. Baktım çevreme bir acı kahve içecek bile kimsem kalmamıştı. Eşim ise bulduğu işte çok çalışıyor ama damgalı olduğu için maaşını yarım yamalak veriyorlar, sigorta yapmıyorlardı. Markete gittiğimde Fatma’yı gördüm, ayaküstü konuşurken onun da eşinin KHK ile atıldığını öğrendim. Bu ortak noktamız bizi yakınlaştırmıştı.

Fatma’nın gözleri doldu, “Bana gel görüşelim etrafımda kimsem kalmadı. Kaç yıllık komşularım benimle konuşmaz oldu.” dedi. Demek ki dedim tek ben değilmiş bu durumu yaşayan. Benim gibi yalnızlığa itilmiş çok bayan var. Beni anlayan bir bayanla tanışmak beni çok mutlu etmişti. O dönem çok dertleştik Fatma Hanımla.

Zaman bir şekilde akıp gidiyordu. İyisiyle kötüsüyle bu hayatı yaşamak zorundaydık. Neyse ki sağlığımız yerindeydi. Eşim yanımdaydı. Çünkü her gün onlarca kişiyi F…’den alıyorlardı. Artık ben bu haberlerden bıkmıştım. Yavaş yavaş beni de bir korku sarmıştı. Polisler bizim kapımızı da çalacak mı, diye en ufak tıkırtıda kapıya dikkat kesilirdim, kurbanlık koyun gibi.

Hiçbir suçumuz yoktu, kendimizden emindik ama eşimin birkaç güzide arkadaşı tutuklanmıştı, bizim de o insanlardan bir farkımız yoktu. Kapı her çalışında eşimle birbirimize bakar tedirgin bir şekilde hayırdır inşallahlarla kapıyı açardık, ya apartman görevlisi ya da eşimin samimi arkadaşlarından bazıları olurdu.

Bir akşamüstü gene zil çaldı. Tedirgin bir şekilde açınca kapıda kocaman bir kutu ve eşimin eski işyerinde çalışan arkadaşlarını gördük. Bir kısmı yabancı uyruklu olan arkadaşları bize yılbaşı sürprizi yapmak istemişler. Onların bu ziyareti bizi o kadar mutlu etmişti ki akrabaların bile sırt döndüğü şu zamanda.

İki yılımız endişe içinde geçti. Sabah uyandığımda saate bakardım. Saat 5’i geçmiş bu sabah da gelen olmadı diye elhamdülillah  derdim. Meğer tek ben değilmişim, Silivri’de görüş sırasında konuştuğum bayanlar da uzun süre bu korkuyu yaşamışlar.

Bu olumsuzluklara rağmen mutluyduk, ayakta durmamız için en önemli nedenimiz kızımızdı. Kızımın doğum günü yaklaşıyordu. Kızım gün sayıyordu doğum günü için. İlla evi süslememi istiyordu. İstediği gibi elimden geldiğince süsledim. Çok sevdiği karakter olan Elsa’lı pasta yapmıştım. Eşim, ben ve kızım kızımın pastasını kesip doğum gününü kutladık o gece.

Nereden bilebilirdim ki o gecenin son ailece mutluluk gecemiz olduğunu. Aradan 2-3 gün geçti ki korktuğumuz başımıza geldi. Sabah 5 suları namaza kalkmıştık, kapımız büyük bir gürültüyle çaldı. 4-5 polis gelmişti, sabah sabah evimizi basmışlardı resmen. 1 saate yakın evi arayıp birkaç form doldurduktan sonra eşimi aldılar.

Eşim çıkmadan önce bir dakika kızımı öpeyim demişti. Kızına çok düşkündü. Uyuyan kızımızı öptü vedalaştık ve çıkarken abime söylersin demişti. (Ama o çok sevdiği abisi 14 aydır cezaevinde yatan kardeşini bir kere bile ziyaret etmedi.) Ben hiç ağlamamıştım, şoka girmiştim resmen. Polis memuru da bana bakıp şoka girmiş demişti. Acaba kendi eşi benim durumumda olsa nasıl olurdu.

Bundan sonra benim için semtine dahi daha önce gitmediğim Silivri günleri başlamıştı. Eşimi mahkeme kararıyla tutuklamışlar Metris’e ve iki gün sonra da Silivri cezaevine göndermişlerdi. Cezaevi yetkilileri beni arayasıya kadar nerede olduğunu bilmiyordum.

Annem tek başına gitme, korkarsın, sen öyle bir yere gitmedin şimdiye kadar demişti. Doğru da ne karakol ne adliye ne de mahkeme salonu görmüştük ailece… Babam ve kendi abimle gitmiştik. Nasıl bir ortam olduğunu bilmediğim için kızımı götürmedim. 4 yaşındaki kızıma nasıl anlatabilirdim ki?

Yazar notu: Çocuk mevzusu geçince bazı durumları belirtmeden geçemeyeceğim. Cezaevi sürecini çocuklara anlatmak çok zor oluyor. Hele de çocuk küçükse anlatmak daha da zor oluyor. Bazı ailelerden dinledim, kimisi baban asker oldu devleti koruyor demişler, diğer arkadaşımın eşi baban polislerin arabasını tamir ediyor demiş, açık görüşte çocuk babasına, “Baba hâlâ tamir bitmedi mi? Gel eve başkaları tamir etsin.” deyince buna şahit olan gardiyan dayanamayıp çocuğa, “Baban çok iyi tamirci. Onun yaptığını başkası yapamaz, o yüzden bize lazım.” diye yardımcı olmuş.

Babamla birlikte 5 tane arama noktasından geçtikten sonra şu çok konuşulan Silivri cezaevine girmiştik. Kapalı görüşlerde çok kalabalık olmazdı. Ama açık görüşlerdeki kalabalıklığı, çektiğimiz sıkıntıyı anlatamam. Annemi bir kere götürmüştüm. Annem kızım bu ne böyle demişti.

Bitmek bilmez sıralar, uzun kuyruklar, memurların kime geldin, nesisin soruları bir yandan kızımın ağlamaları, babam nerede soruları, aramalar…

Tabi ben bilmiyorum görüşme günlerini, bana telefonda istediğin gün gel demişlerdi. İlk görüşmelerde böyle olurmuş. Ve şansıma  ilk görüşmemiz açık görüş olmuştu. Kapalı görüşler alt katta, aramızda kalın bir cam, elimizde ahize seslerimizi bile net duyamazdık. Açık görüş üst kattaydı. Ben de ilk geldiğim yere merdivenleri çıkarak girdim salona.

Büyük bir salon, plastik masa, sandalyeler, camlar tel örgülerle çevrilmiş. Oturduk babamla boş boş etrafa bakıyorum ve kendi kendime benim ve eşimin burada ne işi var diyorum. Aynı zamanda 14 ay boyunca gelip gideceğim yeni dünyama alışmaya çalışıyordum. Diğer aileler görüşmeye başlamıştı, ilk görüşme olduğu için eşimi tek getirdiler. Mahkûm kapısı farklıydı, gözüm kapıda bekliyorum. Kalbim yerinden çıkacak gibi, ilk sevgili buluşması gibi heyecan ve üzüntü duyguları aynı çizgide.

Kapıdan eşim girdi, ilk göz göze geldiğimiz o an artık duygularımı tutamaz oldum. Engel olamıyordum göz pınarlarıma, ayağa kalkmak istedim ama ayaklarımdaki güç çekilmişti. Bayılmamak için kendimi zor tuttum, günlerdir beklediğim bu anı bayılarak geçirmek istemiyordum. Yanıma geldi sarıldık. Ben ağlıyordum, naif ve duygusal olan eşim de ağlıyordu.

Uzun bir süre konuşamadık.Hıçkırıklardan ağzımdan cümle  çıkmıyordu. O kadar çok şey vardı ki söylemek istediğim. Boğazıma bir yumru tıkanmış, ağzımı açtığım anda sadece hıçkırıyordum. Görüşmenin belki yarım saati böyle geçti. Eşim istediklerini söyledi. Kitap, Kur’an, teşbih, Cevşen ve giysi.  Kıyafetler sınırlıydı zaten.

Eşim telefon evraklarını hallet de haftada bir de olsa 10 dk seni arayabileyim dedi. Bir sonraki hafta istediklerini hazırlayıp babamla gelmiştim. İlk açık görüş ayrılmasını da hiç unutamam. O son bakışı, gardiyanların götürmesi, gözündeki yaşları bırakarak gitmesi… Anlatamam, anlayamazsınız, anlatılmaz ve umarım kimse yaşamaz bu hali.

Sarıyer’de bir çay bahçesinde buluşacaktık, hava kararmak üzereydi. Tam deniz kenarındaki her zamanki masamızda oturuyordu arkadaşlarım. Sinemacı iki arkadaşımla çay içip eski günleri yad edecektik. Selam verip oturdum. Bensiz başladıkları muhabbetlerine devam ediyorlardı. Ben ise hapis hayatımdan yeni çıkmış, normal bir hayata adapte olmaya çalışıyordum.

Birçok şey değişmişti veya bana öyle geliyordu. İnsanların soru ve davranışlarına bile tepki verirken, yanlış bir şey yapmaktan çok korkuyordum. Ve sanki alnımda sabıkalı olduğum yazıyormuş gibi çekingen, ürkek bir kuş gibi hareket ediyordum… Hâlâ suçsuz, “Pardon” filmini andıran hapis hayatımdan sonra umursamaz olan insanlara kızgınlığım geçmemiş, normale dönmeye çalışıyordum. Hayat çok acımasız davranmıştı bana.

İçeride kaldığım süre içinde öyle şeyler yaşamış ve öyle acı dolu hikâyeler dinlemiştim ki hepsi de gepgerçekti. Bir ara bunları hikâyeleştireyim dedim. Ama çok basit kalmıştı yazılanlar ve nihayetinde hikâye sunî gibi duruyordu. Koğuştaki insanlara bakıyorum çok güzel insanlar. Bunları suçlayanlara bakıyorum özlem duydukları insanlar bunlar. Tezatlık diz boyu. Bu parçalanmış hayatları bir şekilde yansıtmam gerekiyordu. En gerçekçisi röportaj diye düşündüm ve orada kalan arkadaşlara önceki hayatlarını ve tutuklanma sürecini sordum. 5 kişiyle röportajı yapmıştım ki tahliye oldum. İsterdim ki orada kalan bütün arkadaşlarla bu röportajı gerçekleştirebileyim. Bu röportajları olduğu gibi bu bölümde aktaracağım. Arkadaşlar isimlerinin geçmemesini istediği için baş harflerini yazacağım. Olaylar, yazılanlar tamamen gerçektir, sadece isimlerde değişiklik yaptım.

-32 yaşındayım, evliyim bir oğlum var. İşletme mezunuyum, özel bir firmada idareci olarak çalışıyordum. İstanbul’da yaşıyorum.  Daha önce bir öğrenci yurdunda öğretmendim. Sivaslıyım.

-Bir cuma günüydü. Cuma namazına gitmek için evden çıkmıştım. Camiye tam varmıştım ki arkamdan hızla bir araba gelip yanımda durdu. “Bir baksana sen.” dediler. İsmimi sordular. İsmimi söyledim. Şaşkın bir şekilde hayırdır siz kimsiniz demeye fırsat kalmadan arabadan inip koluma girdiler. Orta yaşlı iri olan, “Senin araman yok mu?” diye sordu. O an öğrendim arandığımı. Telefonla birilerini arayıp “Şahsı aldık efendim.” dedi. Nasıl bir suçluydum ki özel, ayağa servis bir tutuklanma yaşıyordum, ben bile bilmiyordum ve hiç öğrenemedim de. Kimlik kontrolü için kimliğimi istediler. Kimliğimin, cüzdanımın evde olduğunu söyledim. “ Gidip alalım.” dediler. Hep beraber eve gittik. Eşim olan biteni anlayamamış şaşkın şaşkın bakarken polisler evi arayıp eşini de alacağız deyince o an dünyam karardı ve neredeyse bayılıp düşecektim.

”Memur bey neden tutuklanıyorum, eşimi neden tutukluyorsunuz?” diye peş peşe bir sürü soru sorsam da aldığım tek cevap ”emir böyle içeriğini bilmiyoruz” dediler.

Günün nöbetçisi yapardı bize çayları. Çayımızın markası ‘sayılı gün’ çayıydı. Kahvaltı ve çay saatlerinde, semaverdeki su ve üstündeki iki demlik çabuk biter, hemen ketıl devreye girerdi. Bu semaver çayın tadını bozmasın diye sadece bize çay yapmaktan hüküm yemişti. Diğer semaver ne iş yapardı diye sorarsanız, ne yapmazdı ki…

Duş için yönetim sıcak suyu kestiğinde semaver ve ketıl devreye girerdi. Saat üç gibi gelen yemek, akşam yediye kadar soğurdu bu yüzden semaver ısıtma işini üstlenirdi. Semavere çorbayı koyar, içinde ona yemek olan karavanı üstüne koyar ve buharıyla ısıtırdık. Biri pasta mı yapacak, semavere işi düşer ve gene petibörleri saklama kabına dizer semaverde yaptığı pudingi de üstüne dökerdi. Yeni icat ettiğimiz birkaç çeşit bisküviyi kırıp, üstüne süt döküp buzdolabında dondurduğumuz pasta ile semaver biraz rahatlamıştı. Canın tost mu istedi, semaverde suyu kaynatır, buharından gelen sıcaklıkla iç içe koyduğumuz karavana semaverin üstüne koyar, üstteki karavana kaynar su döker ve iki karavan arasında tostumuzu veya gözlememizi yapardık. Hatta bir ara sınır tanımayıp waffle bile yapmışlığımız var. Çiğ köfte ile verilen yufkayı, semaverin üstündeki karavana koyar, bitter çikolata ve meyvelerle waffle yapardık. Devletin verdiği mantarlı yemeğin tadı çok iyi olmazdı, biz de yağını süzüp soğan, biber ekleyip semaverde yeni yemekler yapardık…

Her  gece  saat  11’de,  kantinden  aldığımız  sütleri  o semaverde kaynatırdık. Nuri, kantinden aldığımız beyaz peynirin suyunu iyice sıkar ve lor peynir haline getirirdi.  Biberleri de ufak ufak doğrar, domatesi rendeler, sarımsaklı ve kırmızı pul biberli peyniri karıştırır, koğuşa farklı bir ziyafet çektirirdi.

Gece gündüz çalışan semaverler çabuk bozulurdu. Varsa koğuşta elektrik mühendisi, tamir etmeye çalışırdı, yenisi çok pahalıydı malum. Hüso dayı çok kere semaver tamiri yaparken şalterleri attırırdı. Bu yüzden Hüso dayıya semavere yaklaşmasını yasaklamıştık. Gerçi o da haklı, kaşıkla vida sökerek semaveri parçalarına ayırması bile bir maharetti sonuçta. Aynı kaşıkla semaveri toplasa da takım çantası eksikliğinden kablo bağlantılarında sıkıntı yaşıyordu. Sonuçta semaver olmazsa olmazımızdı bizim. Bütün yiyecek ve içecekler semaverde hayat buluyordu. Farklı yemekler yapabilmek de bize kısa süreliğine de olsa özgürlük hissini veriyordu.

Bir semaverde aynı anda iki hatta üç yemek birden yapabiliyorduk. Yumurtasız kavurmalı menemen en büyük ziyafetlerimizdendi. Altı aylık hapis hayatım boyunca hiç yumurta görmedim. Ancak tahliye olmama yakın, kantinde pişmiş şekilde satmaya başladılar. Haşlanmış yumurtayı rendeleyip semaverde menemen yapıyorduk. Bu ne ki, bir ara top keklerden yaş pasta bile yapmıştık.

Cezaevinde her nesne, birden fazla işe yarayabiliyordu. Çöp torbasından ip hatta fiber kablo bile yapmıştık. Torbanın içine kulaklık teli koyup, malum içeride radyo çekmiyor, biz de kendi antenimizi keşfetmiştik. Bozuk olan semaver atılmazdı, çünkü anten için semaverin kabloları çok değerli olurdu.

Semaver gibi, hiçbir eşya atılmaz, mutlaka bir yerde değerlendirilirdi.

Kışın soğuktan ve yağmurdan dolayı pek çıkamasak da yine de avlu bizim için özgürlüktü. Yürüyüş saatlerinde daire şeklinde yürürdü koğuştakiler. Kulaklıklar takılır ve yürüyüş başlardı. Ben çok beceremezdim volta atmayı. Kulağınıza eğer avluda herkes yürürken köşede oturup onları izleyen biri gelirse bilin ki o benim…

Günlerden  çarşamba  kurt-köylü oynama günü. Eskiden bayramlar gibi özel günlerde oynardık bu oyunu. Zaman geçtikçe koğuştaki arkadaşların psikolojileri bozulmaya başladı. Bu yüzden moral verici, kafa dağıtıcı farklı programlar yapmaya çalışırdık.  Kurt-köylü oyunu da kalabalık oynanabilen ve dertlerden bizi uzaklaştıran eğlencemizdi. Her şeyi kurala bağlayan bizler kurt-köylü oyununu da çarşamba gününe sabitlemiştik. Akşam yemek yedikten sonra çaylarımızı yudumlarken masaları kenara çekip daire şeklinde sandalyeleri sıralayıp odalara anons geçerdik. Kurt-köylü oyunu oynamak için 20 civarı arkadaş sandalyelere oturur ve bir moderatör eşliğinde oyuna başlardık. Oyunun özelliği 5 kurt bir avcı ve 14 köylüden oluşur. Kurtlar köylü gibi gözüküp köylüleri elemeye çalışır, köylüler de kurtları bulmaya çalışır. Köylüler bir kurt bulunca avcı köylülerin yönlendirmesiyle bir kurt daha elemeye çalışır. Kurtlar iyi organize olursa avcıya köylü eletebilir.

Yani kurtlar ne kadar iyi yalan söyleyerek kendilerini gizler, köylü gibi gözükürlerse kurtlar kazanırdı. Köylüler uyanık olup, iyi sezer yalanı yakalayabilirlerse kurtları bulup eleyebilir ve kazanabilirlerdi.

Sırayla herkes yorum yapar, şahısların davranışları veya konuşmalarından kurtları bulmaya çalışırdık. İhsan diye biri vardı, yalan söylemeyi beceremezdi. Oyun için bile olsa yalan söylemiyordu, öyle bir terbiyeye sahipti. Sıra bana gelince İhsan’a döner “Kurt musun?” diye sorardım. Cevap veremezse kurt olduğunu anlardım köylüyüm derse köylü olduğunu bilirdik. Hayatında oyun için bile olsa yalan söyleyemeyen bu adam maalesef savcı tarafından silahlı terör örgütüne üye olmaktan hapse atılmıştı. Çok uğraştım bu arkadaşa yalan söyletebilmek için ama beceremedim.

Genellikle köylüler kazanırdı çünkü arkadaşların fıtratı bu oyuna uygun değildi. Ne birbirlerini suçlayabiliyorlar ne yalan söyleyebiliyorlardı. Ya yüzleri kızarıyor ya da bir sonraki oyunda söylediği yalanı unutup başka bir şey söylüyor ve açık veriyorlardı. Grupta iki esnaftık biz. Ticaretle uğraştığımız için piyasada her türlü adamla haşir neşir olduğumuzdan oyunda kim kurt, kim köylü daha kolay çözüyorduk. Hayatlarında kandırmaca yalan olmayan bu insanlar o kadar saf, o kadar temizlerdi ki bir oyunda bile sırıtıyordu. Bu oyun biraz da bizdendi, hepimiz sıradan köylüydük ama terörist olarak hayattan elenmiştik. Suç teşkil eden, basit sıradan sebepler delil olarak gösterilmiş hayatlarımız elimizden alınmıştı.

Biz buyduk. Sıradan bir çocuk gibi sıfatlarımızla biz insandık. Öğretmendik, esnaftık, bankacıydık, mühendistik ama sistemsizlik içindeki sistem bizi terörist ilan etmişti. Kurtlar temiz bir toplumda yaşayamayan kirli kafalardı. Yalanlarıyla, temiz bir toplum bireyleri olan bu köylüleri elemeye çalışıyorlar ve her fırsatta sıradan basit köylüleri kurt diye işaret edip toplumdan elemeye çalışıyorlardı. Gerçek kurtları göremeyen toplum, sesi gür çıkan bu kurtların yönlendirmesiyle saf köylüleri ellerinde sopayla kovalıyorlardı.

Gerçek hayatta da böyle değil mi?

Sebepler dairesi diyorum çünkü biz biliyorduk ki bizim yaşadığımız kaderdi ve çıkışımız da ancak kaderin sahibi olan Allah’ın izni ile olacaktı. Bu konuda inancımız sağlamdı ve sadece Allah’a dua ediyor, ona bel büküyor, ellerimizi ona kaldırıp dua ediyor ve yalnız ona yalvarıyorduk.

Ne x hâkimin kararı bizi mahkûm ediyordu ne de bu kalın demir parmaklıklı hapishane bizi hapsediyordu. Bizi tutan Allah’tı ve bu sürecin hayrını biz anlayamıyorduk. Belki ileride anlayacaktık.

Allah katında mutlaka bir sebebi vardı bu yaşadıklarımızın ve bize düşen sabretmekti. Ama biz de insandık ve sebepler dairesinde olabilecek her ihtimali kurcalıyor, her habere gayri ihtiyari kulak kabartıyorduk. Bu sebepten her gazetenin af tasarısı, ceza indirimi tarzı haberlerini ezberliyor hatta bazen kesip panoya asıyorduk.

Televizyonda biri afedersin dese, hemen herkes ekrana bakıp ne oluyor diye dikkat kesilirdi. Avukat görüşünden geri gelen arkadaşa tek tek bütün koğuş af tasarısı veya ceza indirimi var mı diye sorardı. Ve görüşten gelen arkadaş da muzip bir edayla, “Ne lazım, ne vereyim abime?” tarzında şakalarla hem yüzümüzü güldürür hem de anlatmaya başlardı.

İstisnasız tüm avukat görüşlerinden sonra aynı sorular aynı heyecanlarla sorulur ve aynı diyaloglar aramızda gel-git yapardı. Zaten artık belli bir zaman sonra da şaka konusu olmuştu.

Her gelen, “Ne vereyim abime, gel abi gel, af var, yasa var, tasarı var, gel abi geel.” diye bağırırdı koğuşa.

Kimisi kendini fena kaptırmış, farklı siyasi tezlerinden sonra üç aya kalmaz çıkarız diye kendi hikâyesini anlatıp dururdu.

“Avrupa Birliği şu kararı almış, AİHM’den döner bu dava eli kulağında, bu süreç daha sürdürülemez, sıra kendilerine geldi tasarı çıkar.” Fikirleri, içeride kaldığım süre zarfında hep konuşulurdu. Sanırım hâlâ daha konuşuluyordur da…

Kesinlikle af çıkmayacağını çok iyi biliyor ama bir ümit hep de kulak kabartıyorduk bu tip haberlere. Bazı, çok iyi bilen avukatların ümit pompalaması da bu sürece katkı sağlıyordu.

Seçim öncesi haziran ayı kantine çöp poşeti siparişi bile geçmişler af çıkacak diye, hatta eşyalarını da toplamışlar. O günden beri hep bir tarihler dolaşırdı,

“Yok ekim, olmadı kasım, ocakta biter bu iş.” gibi… “Adli tatil bitimi uygulanır.” “Meclis açılsın ilk tasarıymış.” gibi içi boş söylemler bize dayanma gücü verirdi. Yalan olduğunu biliyorduk. O beklenen tasarının taslağını görmüş olsak da, o tasarının hiç görüşülmeyeceğini de biliyorduk. Ama özgürlüğe olan susuzluğumuzdan ötürü, gel gör ki özgürlüğün yalan ihtimali bile hoşumuza gidiyordu.

Ne ekimler, ne kasımlar, ne aylar, ne yıllar geçti, biz beklemekten yosun tuttuk; zaman geldi geçti, üç aya biter derken üç yılı geride bıraktık. Kimimiz tahliye oldu dışarıda hâlâ bekliyoruz, kimimiz de tutukluluğa devam dendi içeride bekliyor. Biz masumduk, fakat kimsenin de umurunda değildik. Dualarımıza asıldık ve Allah’a, sadece Allah’a yalvarmayı asla bırakmadık.

Mahkeme dönüşü bir farklı oluyordu. Mahkemesinden gelen arkadaş çetele kâğıdıyla gelir, kim tahliye olmuş hangi mahkeme, kim ne kadar ceza almış bunları yazardı ve koğuşta hep beraber okurduk. Üç-beş kişi tahliye olunca hemen umutlanırdık.

Gelen arkadaş, mahkemenin nezaretindeki gözlemlerini, diğer koğuşlarda kalanların haberlerini falan hepsini bize getirir ve bize anlatırdı. Kiminde umutlanır, kiminde ise umutsuzluğa kapılırdık. Benim tahliye olmam, koğuşa bir ümit olmuştu. Kasım ayından beri hiç tahliye yoktu bana kadar ve altı aydır hapisteydim. Normalde hâkimler bir yıldan az kalanları tahliye etmiyordu. O yüzden benim tahliye olmam, koğuştakiler için umut olmuştu.

Koğuşta birinin mahkemesi varsa akşam 7’den sonra kapıda bekler, gelir gelmez tahliye ise sevinç çığlıkları ve alkışlarla uğurlardık. Fakat tutukluğuna devam ise sessizliğe bürünür, sessizliğin çığlıklarını dinler ve arkadaşın konuşmasını beklerdik.

Hüküm yiyip tutukluluğuna devam ise bir hüzün kaplardı koğuşu, arkadaşlar genellikle “hayırlısı” derdi, metanetle karşılardık durumunu ve o kişi yatakhanesine çekildiğinde yanına gidip teselli etmeye, acısını paylaşmaya çalışırdık.

Bir gün Umut abi geldi mahkemeden. 11 yıl 3 ay ceza almıştı ve hâkim, “ne kadar üye olsa da yönetici vasfı olduğuna inanıyorum.” diyerek en üst perdeden vermişti cezasını.

Bu abinin yanına, elime bir bardak çamaşır suyu alıp gittim. “Umut abi 11 yıl olsa katlanılır, fakat 11 yıl 3 ay abi bence al çamaşır suyunu iç gitsin.” diye ben acısıyla dalga geçince Umut abi ve diğer herkes başladılar gülmeye.

Samimiyetim vardı Umut abiyle ve o an en güzel teselli, ters psikoloji ile dalga geçmekti acımızla. Ne kadar üzüldüğümü çok iyi biliyordu o, ama o kadar acı yaşamıştık ki artık acımızla dalga geçmeye, acılarımıza gülmeye başlamıştık.

Zaten bir şey haddini aşınca, zıddına mukabil olurmuş. O kadar çok dibi görünmeyen, zamansız acılar yaşamıştık ki yeni acılar koymuyordu artık bize. Hatta çektiğimiz acılar, bizi Allah’a daha çok yakınlaştırıyordu.

Gene de her şeye rağmen özlüyorduk eşimizi, evimizi… Burnumuzda tütüyordu çocuklarımızın cennet kokusu… Ve bir gün bu süreç bitecek, katlanılmış her acının anısı zevk verdiği gibi, bu süreci de gülümseyerek anlatacaktık dostlarımıza…