yemin ederim ki seni zindanlarda süründürürüm!”

(Şuara-29)

Eşyalar Dile Gelse…

Eşyalar da tarihe şahitlik eder. Hatta o eşya şahitlik ettiği hâdise ile öyle özdeşleşir ki ilgili hâdiseden bahsedildiğinde o eşya düşer zihinlere.

Bir hadiseye şahitlik eden nesneden mülhem ortaya konan  eserler ya ilk yapıldığında o manayı haykırsın diye yapılır ya da zamanla yapılış gayelerinin kabuğunu kırarak büyük bir hakikatin sembolü haline gelirler.

Usta bir sanatkarın elinde mücessem bir hal alan eser zamanla tecrübe edilen hadiseyi sessiz çığlığıyla adeta insanların kulaklarına fısıldar.

Irmak ya da deniz kenarında delinmiş ve terkedilmiş bir botun göçmenleri ve çilelerini akla getirdiği gibi Macaristan’ın başkenti Budapeşte’de Hükümet binasının hemen önünde, Tuna Nehri kenarına yapılan Ayakkabı Anıtı Hoskot’ta ölen Yahudileri anlatır ve ‘acının ırkı yoktur’ der adeta. Binlerce Yahudi ikinci dünya savaşında dondurucu soğuklarda, ayakkabıları çıkartılarak Tuna Nehri kıyısında kurşuna dizilmişti. İşte çıkarılan bu ayakkabıların aslına uygun demir kalıpları hazırlanmış ve ortaya zulmü haykıran böyle bir eser çıkmıştır.

Bacağı Kırık Sandalye

İsviçre’nin Cenevre şehrinde Birleşmiş Milletler binasının girişinde Place des Nations meydanında sol bacağı kırık olan dev bir sandalye anıtı vardır. Bu anıt hususi bir tema ile kısa süre sonra sökülmek üzere inşa edilmişti ama sökülmedi.

1997 yılında Kanada’da yapılan Birleşmiş Milletler Silahsızlanma Toplantısı’nda “kara mayınlarının” yasaklanmasıyla ilgili bir teklif sunuldu. Mayınlar özellikle sivillere çok ciddi zararlar veriyor ve onları ayaksız bırakıyordu. Yapılan teklif son derece insanîydi ve birçok devlet bu anlaşmayı imzaladı.

Handicap İnternational ve birçok insan hakları derneği anlaşmanın daha fazla devlet tarafından imzalanması için çaba gösterdiler, kampanyalar düzenlediler.

Handicap İnternational, İsviçreli heykeltıraş Daniel Berset’e mayın (savaş) kurbanlarına dikkat çekmek için bir eser ortaya koyması hususunda ricada bulundu. Berset, 15 Metre yüksekliğinde 5,5 ton ağırlığında sol bacağı parçalanmış dev Sandalye heykelini yaptı. Sandalyenin kırık bacağı mayınların kopardığı ayakları sembolize ediyordu.

Sandalye bu meydanda sadece 3 ay kalacaktı ama kaldırılmadı. 23 yıldır başta mayından ayağı kopanlar olmak üzere savaş mağdurlarını sembolize etmeye devam ediyor. Sandalye heykeli zamanla meydana konulma gayesinin ötesinde bir mana ifade etmeye başlamıştır. Hak arayıcıları, insan hakları dernekleri, mazlum ve mağdurlar dünya kamuoyunun ilgisini çekme adına burada sosyal etkinlikler yapmaktadırlar.

Sandalyenin kırık bacağı bugün sadece mayınlardan dolayı ayağını kaybedenleri değil tüm insan hakları ihlallerini, mağduriyetleri, zulme maruz kalanları sembolize ediyor.

Sonsuzluğa Uzanan El

Amerika’nın Utah Eyaleti’nin Salt Lake City şehir mezarlığında bulunan tekerlekli sandalye heykeli ise başka bir acıyı taşıyor yüreklere. Evlat acısı…

Ernes ve Anneke Robinson çiftinin, 23 Eylül 1988 tarihinde Matthew Stanford Robinson ismini verecekleri bir çocuklarını dünyaya gelir. Doğumu esnasında oksijensiz kalan Matthew görme engellidir ve boynundan aşağısı felçlidir. Doktorlar, Matthew ’in sadece birkaç saat yaşayacağını söylerler. Matthew zorlu bir yaşam savaşı verir. Bu hususta en büyük destekçileri anne ve babasıdır. Bu ciğerpareyi bağırlarına basarlar ve adeta canlarından can verirler. Matthew sadece birkaç kelime kullanabilmektedir ama anne ve babasıyla yürek diliyle konuşmaktadır. Ailesinin desteği ve hayata tutunma azmiyle 10,5 yıl yaşar Matthew…

Takvimler 1999 yılını gösterdiğinde büyük ruhlu küçük Matthew hayata gözlerini yumar.

Evlat acısı bu çileli anne ve babanın yüreğini yakar. Oğullarını toprağa verdikten sonra hayatını sembolize edecek bir mezar taşı düşünürler. Mezarlığa yakınlarını ziyarete gelenler bu mezar taşını gördüklerinde kabirde bir çocuğun yattığını ve onun çileli hayatı hakkında bilgi sahibi olacaklardır.

Ve Matthew ‘in, ömrünü geçirdiği tekerlekli sandalyesinde ayağa kalkmış göğe doğru elini uzatmış vaziyetteki bir heykelini yaptırırlar. Matthew ‘in mezarı bugün binlerce insanın ziyaretçi akınına uğruyor. Anne ve babası kurdukları vakıf (Ability Found) ve aldıkları bağışlar sayesinde yüzlerce engelli hasta ve yakınına maddi destek sağlıyor.

Bu sanat eseri mesaj yüklüdür. Her gören kendisine göre bir mana yükler bu esere. Hakikaten esere baktığınızda Matthew çile dolu dünya sürgününü tamamlamış ve huzurlu bir şekilde gökten kendisine uzanan eli tutup ahiret yurduna kanatlanıyor olduğunu düşünürsünüz. Hiç ayağa kalkamayan ve yürüyemeyen Matthew sandalyesinden kalkmış ve yolcusu olduğu dünya durağından berzah durağına adım atmaktadır adeta. Evet bizim itikadımızda bu yaşta ölen çocuklar cennetliktir.

Zira Allah Rasulü (sav): Hz. İbrahim’i –bütün insanlara ait çocukların etrafını sardığı bir hâlde- cennette gördüğünü söyleyince oradakiler: “Ey Allah’ın Resulü! Müşriklerin çocukları da mı cennetteler?” sorusuna “Evet, müşriklerin çocukları da…” şeklinde cevap vermiştir.

Sembollerin yeni adresi

Bugünün Türkiye’sinde yüzlerce çocuk zindanlarda büyüyor. Binlercesi hicret etmek durumunda kaldı. Hele yürekleri kanatan bir hakikat var ki o da süreçte Rablerine yürüyen çocuklar. Doğusundan batısına harabe haline getirilip mazluma zindan edilen ülkelerinden umuda yolculuğa çıkıp; kimisi Meriç’ten kimisi Ege’den kimisi varıp ulaştıkları hicret beldelerinden kimisi de ülkelerinden cennete kanat çırpan masum yavrular.

Zalim bir yönetimin zulmettiği masum kurbanlarla ilgili teselli ise onların cennet çocuğu oldukları gerçeğidir.  Evet “Mü’minlerin kable’l-büluğ vefat eden evlatları; cennette ebedî, sevimli, cennete lâyık bir surette daimî çocuk kalacaklarını ve cennete giden peder ve validelerinin kucaklarında ebedî medar-ı sürurları olacaklarını…” Üstad Hazretleri çocuk tâziyenamesinde ifade ediyor. Kim bilir belki de Matthew ve zulmün kurbanları cennet yamaçların buluşmuş Allah’ın bol nimetinden onlara verdiği şeylerle sevinç içinde rızıklanmaktadırlar.

Ve Beyaz Sandalye…

Romalı felsefeci St Augustine (MS 354) âdeta bugünün zalimlerini anlattığı bir tespiti vardır: “Bir ülkede adalet olmayınca krallar büyük soyguncu çetesine dönüşür.” Anadolu’da çeteye dönüşen menfaat şebekesi, beslendikleri ve yandaşlarına peşkeş çektikleri devlet imkanlarının ellerinden gitmemesi için masum insanlara tarihte eşine nadir rastlanan zulümler yapıyorlar. Zulüm toplumun tüm kesimlerini tırpanlıyor, iyi yetişmiş insanlar geçmişte olduğu gibi ülkelerini terk etmek zorunda kalıyorlar. Dün Rumlar, Ermeniler, Kürtler… bugün Hizmet mensupları zulüm ayazında üşüdüler/üşüyorlar.

Ömrünü ülkesine ve insanlığa vakfetmiş, rüşvete bulaşmamış, meslek hayatı başarılarla dolu bu yiğitler çakallara boğduruluyor. On yıllardır gözyaşlarıyla sulanarak büyütülen çiçek bahçesini; kinleri, hasetleri ve kıskançlıkları yüzünden tarumar eden, postallarıyla laleleri, gülleri, krizantemleri çiğneyen, ellerindeki demir sopalarla çemenzârı harabeye çeviren zalimlerin hay huyu duyuluyor dört bir yanda…

Hasta olan komiser yardımcısı Mustafa Kabakçıoğlu bu mazlumlardan biriydi. Kaldığı hapishanenin tecrit odasında beyaz bir sandalyenin üzerinde ölü bulundu. Medyaya yansıyan fotoğraflarda Kabakçıoğlu’nun kaldığı oda hasta bir insanın kalması için son derece elverişsizdi. Merdiven altına serilmiş eski bir yatak, boyaları yer yer dökülmüş duvarlar, soğuk ve soluk rengiyle buz gibi zemin, beyaz bir masa ve Mustafa’nın tabutu olan beyaz bir sandalye.

En çok dikkati çeken ise masanın üzerindeki Kur’an-Kerim’di. Hastaydı komiser Mustafa ve tecrit odasında kalacaktı. Her şeyden önce Kur’an’ını bağrına basıp odasına yürüdüğü belliydi. İşte o odada, yanıbaşında Kur’an’ı beyaz sandalye üzerine gözlerini sonsuzluğa dikmiş şekilde kavuştu Rabbine.

Mazlumların iniltilerinin adeta ney sesi gibi dinlendiği coğrafyada birilerinin altın varaklı tahtları altlarından alınmasın diye yüzlerce insan ölüme, binlerce insan sürgünlere yollandı. Taht âşıkları, makam sevdalıları, para meftunları, yalı düşkünleri, rahatın kurbanları, tepedeki cüceler zindanları masum insanlarla doldurdular.

Beyaz Sandalye, zindana sıcak giren soğuk çıkan… devrin tiranları tarafından katledilen Gökhanlar’a, Halime’lere, Halil İbrahim’lere, Sabri Abilere… ve onlarcasına yapılan zulmün sembolü haline geldi…

Beyaz Sandalye, bundan böyle kendine ait lisanıyla zulmü ve zulümle âbad olanların akıbetini, yeryüzüne kötülük imparatorluğunun kurduğu karanlık sistemi anlatacak ve karanlıktan beslenen yarasa ruhların beyaz kabusu olacak…

Merhum Mustafa yazdığı dilekçe ve hatıralarında “…bize bu zulmü yapanlara şahsi haklarımı helal etmiyorum” diyordu. Mustafa Komiser ardında gözü yaşlı bir eş ve üç evlat bırakarak er-geç herkesin gideceği ahiret yurduna göçtü.

Hukukun askıya alınıp zulmün her çeşidinin irtikâp edildiği coğrafyada ne acılar unutulacak ne de bu acılara sebebiyet verenler. Zulmü yine bir zindan odasında Rabbine yürüyen Gökhan Hoca’nın gözlüğü, Halime Gülsu’nun ilaç kapları, Ahmet Özcerit hocanın tişörtü, Zeyneb’in protez bacakları, beyaz sandalye ve daha nice eşyalar haykırıp duracaklar. Sanatçılar bu yılların filmlerini çekecek, heykeltıraşlar çekilen çileleri sanatlarına taşıyacaklar. Günü geldiğinde ise mazluma sevinçten gözyaşı zalim ve şürekasına eğer kaldıysa o his utanma düşecek. Hukuk döndüğünde ise Beyaz Sandalye kendine has lisanıyla zulme şahitlik edecek…

Not: Bu yazı Çağlayan dergisi Temmuz 2021 sayısından alınmıştır.

Üç Sandalye | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

‘‘Umut İçin Pedal Çevir’’ sloganıyla başladığımız bisiklet turunun bugünkü ayağını hapishanede hayatı kaybedenler için pedalladık. Her zaman olduğu gibi sabah erken saatlerde bisikletlerimizle yola çıktık. Rotamız Koblenz- Wiesbaden arasıydı. Yaklaşık 95 km’lik bu güzergahı güneşli bir havada sürdük. Wiesbaden’a geldiğimizde bizi kalabalık bir aktivist grubu karşıladı. İçlerinde Alman bir hanımefendide vardı.  Bu değerli şahsiyet yaşına rağmen son derece dinç olan ve yaptığımız eyleme destek veren Karina Müller’di. Türkiye’de cezaevlerinde hayatını kaybedenler ve suçsuz yere mahkum olanlara çok üzüldüğünü belirten Müller, Türkiye’deki mağduriyet yaşayan insanları yakından takip ettiğini söyledi.

Wiesbaden’deki eyalet parlamentosu önünde yaptığımız eylemde  Mustafa Kabakçıoğlu Ali Boçnak, Mevlüt Öztaş, Turan Özcerit, Sıtkı Bektaş  ve cezaevlerinde ölümcül hastalıklarına rağmen tahliye edilmeyen ve ölüme terkedilen bütün mahkumlar anısına tohum ektik. Avukat Bilal Durmuş, burada yaptığı basın açıklamasında şunları ifade etti, “Cezaevi şartlarında yaşamayacak insanların cezaevlerinde ölümle bir başlarına bırakılmalarını ve yaşanılan acılar bir daha yaşanmasın istiyoruz” dedi.

Eyalet Parlamentosunun önünde gerçekleştirilen eylemin ardından tohum ekildi ve Mustafa Kabakçıoğlu’nun ölümüyle ilgili ilk görüntülere ulaşan ve bunları haberleştiren Gazeteci Sevinç Özarslan; “Mustafa Kabakçıoğlu Giresun Emniyet Müdürlüğü’nde Komiser Yardımcısı iken 1 Eylül 2016 tarihinde KHK ile mesleğinden ihraç edilip cezaevine konulan ve tutukluluğunun 4.yılında hücresinde tek başına vefat etmişti. Mustafa Kabakçıoğlu’nun vücudundaki uyuşmaların artması üzerine kurum doktoru kendisini hastaneye sevk etmek istese de sevk gerçekleşmemiş ve hasta hiçbir müdahale olmaksızın ölüme terkedilmiştir.  Mehmet Emin Özkan da 26 yıldır cezaevinde bulunan 83 yaşında, yaşından ötürü birçok rahatsızlığı bulunan ve cezaevi şartlarında yaşaması mümkün olmayan başka bir siyasi tutuklu. Bunun yanında 5 yıla yakın süredir cezaevinde tutuklu bulunan siyasetçi Aysel Tuğluk’un da son dönemde ilerleyen rahatsızlıkları cezaevi şartlarında yaşamını tek başına idame ettirmesini zorlaşmış durumda ve kendisi yeterli tedavi alamıyor.” açıklamasını yaptı.

Umut İçin Pedal Çevir sloganıyla yola çıkan aktivistlere destek veren Alman Karina Müller, şu açıklamayı yaptı; “Ülkenizdeki duruma, yani Türkiye’deki duruma dikkat çekmek için burada eylem yapıyor olmanızı gerçekten harika buluyorum. Biz Türkiye’de birçok hapishane inşa edildiğini biliyoruz.  Ayrıca biz Almanya’da bu hapishanelere kimlerin tutsak edildiğini de biliyoruz. Gülen Hareketi mensupları gibi bebekli kadınlar, engelli ve hasta insanlar hapishanelere atılıyor. Bu duruma karşı bizim burada Almanya’da çok fazla bir şey yapma imkanımız yok çünkü Erdoğan eğer her şeyi istediğimiz gibi yapmazsanız sınırları açacağız ya da şunu veya bunu yapacağız diyerek şantaj yapıyor. Bunun için bu ve benzeri eylemler aslında bu duruma dikkat çekecek bir şey. Ne kadar fazla benzer eylemler yapılırsa sonrasında belki bir noktada bir düşünce değişikliği ya da bir durumda bir iyileşme olur ve ben de bunu isterim. Ben burada bir sürü insan tanıyorum ve ülkenizdeki duruma dikkat çekmeye yardımcı olmaktan mutluluk duyuyorum.”

‘Beyaz sandalyede ölümün’ sembolü Mustafa Kabakçıoğlu için pedalladılar yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

BOLD ÖZEL – Gümüşhane E Tipi Cezaevinde beyaz bir plastik sandalye üzerinde ölü bulunan KHK’lı komiser yardımcısı Mustafa Kabakçıoğlu’nun ölümünün üzerinden 6 ay geçti. Yaşasaydı eğer 29 Şubat’ta 45 yaşına girecek ve mart ayında tahliye olduktan sonra kardeşi Harun Kabakçıoğlu ile birlikte kurdukları hayalleri gerçekleştireceklerdi. Ama olmadı. Harun Kabakçıoğlu abisinin ardından duygularını Bold Medya için kaleme aldı:

“Ailemizin ilk kamu görevlisi, komiser yardımcısı, üç kız çocuğunun ardından erkek olarak doğan, ortalama Karadenizli ailenin gurur duyabileceği, bizim aile etrafına da mucize yaşatan Mustafa’nın doğum günü 29 Şubat idi. Yaşasaydı buruk da olsa 45. yaşını kutlayacaktık. Gümüşhane E Tipi Cezaevinde ağır hasta olmasına rağmen başta iktidarın asılsız iftiraları, cezaevi amirleri ve infaz memurlarının ihmalleriyle tek başına ölüme terk edileli tam 6 ay oldu. Bu kibarca açıklamaydı, aslında Mustafa öldürüleli altı ay oldu.

“YALANINIZA EN BAŞINDAN BERİ İNANMADIM”

Evet, giden gelmiyor. Bendeki ve ailemizdeki o hüzün hiç gitmedi, gitmeyecek de. Jandarma olay yerinin çektiği, basında da yer alan fotoğraflar olmasa sorumlu savcının “Bahçeli, nezih, turistik otel gibi odada, ona çok iyi baktık, çocuklarımın üzerine yemin ederim” diye ergence kendini savunması (savcı niye böyle yemin ederse) yalanına herkes inanacaktı ama ben inanmamıştım. Çocuk yoktu karşısında nihayetinde.

Kıbrıs Harekâtında Rum esirlere bile melek gibi davranıldığını anlatılan kamu güvenlik görevlilerimiz nedense abim Mustafa’ya hiç de öyle davranmamışlardı. Acil olarak kaldırıldığı hastaneye tekerlekli sandalye ile gitmek istediğinde, nemrutça cevap almış, terslenmiş, bilincini kaybettiğinde götürüldüğü Gümüşhane Devlet Hastanesine o halde kelepçeyle yürütülmüştü. Bilincini kaybedip merdivenlerden düştüğü zaman etrafındaki görevliler “Götürmeyelim hastaneye, yine iş çıktı, of lanet olsun” diye homurdanmışlardı. Bütün bunları kendi tuttuğu günlüklerden okuyoruz. Ne acı!

İFTAR SAATİNDE BİLE RAHAT BIRAKMADILAR

Ramazan ayında iftar saati orucunu açtığı vakitte gelen cezaevi infaz memuru tarafından oturduğu beyaz plastik sandalye -ki o sandalyede son nefesini verdi- alınmış ve iftarını ayakta açabilmişti. Bu nasıl Müslümanlıktır, nasıl açıklayabileceksiniz bu kininizi?

Bize ısrarla söylenen Mustafa’nın tedaviyi istemediğine dair amatörce, uyduruk bir bahane. Ölmeden iki gün önce cezaevi doktoruna yazdığı ve sosyal medyadan da kamuoyunun gördüğü ve saygıda kusur etmediği dilekçede “Vermiş olduğunuz ilaçları düzenli olarak kullanmaktayım. Ancak ilaçların yan etki yaptığını düşünüyorum. Özellikle sol ağzım, sol bacağımda aşırı ŞİŞME oldu. Yürüyüş, konuşma sıkıntısı yaşıyorum. Bu dilekçeyi yazarken kolumda uyuşukluk yaşıyorum. Bel altı hareket özgürlüğümü sağlayamıyorum. Hiçbir işlemimi yapamıyorum. Saygılarımla arz ederim.” demişti.

Mustafa Kabakçıoğlu’nun 27 Ağustos 2020 tarihli son dilekçesi.

“FAZLASIYLA KÜÇÜMSEDİNİZ”

90’lı yıllarda ölüm orucuna yatan devrimcilere ölüm orucunu yapmasına izin vermeyen yüce görevlilerimiz nedense Mustafa’nın “Hastaneye gitmek istemiyorum” (orası da ayrı dava olabilecek iddialarıyla) sözünü dikkate alarak tıbbi müdahale etme gereği duymuyor. Mahpusun isteğini normalde ciddiye almayan Gümüşhane E Tipi Cezaevi yönetimi nedense Mustafa’nın bu sözünü hemen dikkate alıyor!

Ama unuttukları bir şey var. Zamanında Hizbullah’tan IŞİD’e kadar katıldığı operasyonlarda başarılar kazanmış, bakanlık tarafından takdirname ile ödüllendirilmiş yılların istihbaratçısı, komiser yardımcısı Mustafa Kabakçıoğlu’nu fazlasıyla küçümsüyorlar. Rahat da davranıyorlar. Ne olacak Allah’ın fetöcüsü, vatan haini ya Mustafa! Devlet için yaptık deriz en kötü, nasılsa işe yarıyor bu savunma her daim.

Kendilerini bir gece yarısı paldır küldür Takvim gazetesine verilen ve hiç de inandırıcı olmayan bir fotokopi kâğıdıyla aklamaya çalıştılar. Ancak yandaşlarınızı ikna edebilirsiniz bu kağıtla. Takvim gazetesine bu şaibeli fotokopi kâğıdını kim vermiştir.? Takvim gazetesi savcılığın haber masası mıdır? Benim avukatım aracılığı ile aylarca görmek istediğim ve aylarca beklediğim resmi evrak Takvim’e nasıl verilmiştir? Davanın müdahili olarak belgeyi görmek hakkımız bizim değil miydi?

CEZAEVİ MÜDÜRÜ NEDEN DEĞİŞTİRİLDİ?

Mustafa içerde yapılan sistematik işkenceyi, yaşadığı zulmü tuttuğu günlüklere satır satır yazarak arşivledi. Olay sonrası Gümüşhane E Tipi Cezaevinden başka yere gönderilen müdür Heybetullah Gözcü neden susmaktadır? Yoksa o da yukarlardan talimat mı almıştır? Benim savcılıktan istediğim belgeler nedense iktidarın yalan makinesi olan gazetede gece yarısı haber olarak geçiliyor.

2000 yılında sözde adına hayata dönüş denen ama aslında hiç de öyle olmayan, siyasi mahpusları hayattan koparan o operasyonda hayatını kaybedenler için mahkemenin kararını okudum. Dava sonucunda özetle, “ insanların en değerli varlıkları olan çocuklarının doğal olmayan nedenlerle ölümünden duydukları üzüntü ve acının hiçbir suretle giderilmesi mümkün bulunmamaktadır “denilmiş 2003 yılında. Ve kamu güvenlik personelinin yaptıklarının yasalara göre suç olduğunu eklemiş.

“MÜFETTİŞ RAPORLARI BİZİMLE PAYLAŞILMADI”

Aradan 17 yıl geçmiş ve 2020 yılında aynı suç tekrarlanmış ama nedense aynı adil hukuki süreci bizler göremedik. İnsanlık ayıbı olan olay yeri fotoğrafları, ekim ayında ulusal medyaya düşünce toplumun gazını almak için olsa gerek Adalet Bakanlığı “İki müfettiş görevlendirdik” diye açıklama yaptı ama nedense müfettişlerin ne yaptığı, nasıl rapor verdiği 6 ay geçmesine rağmen bizimle paylaşılmadı. Adalet Bakanı’nın yüzüne “üç kez müfettiş raporları” ne oldu diye soran TBMM İnsan Haklarını Komisyon Üyesi Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu sanırım birilerini korkuttu ki şimdi de onun üzerine yürüyüp, itibarsızlaştırmaya çalışıyorlar. Ömer Hoca’nın ceketinin mendili olamayacak kalibrede insanlar onu yargılamaya kalkıyorlar.

Sosyal medya hesaplarında “Hayvanları soğukta ihmal etmeyelim” diyen Adalet Bakanı Abdülhamit Gül, yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş, kariyeri ödüllerle dolu olan, vatan sevgisi ortalama vatandaştan kat kat fazla olan komiser yardımcısının ölümüne, sokakta üşüyen kangal cinsi köpeğe gösterdiği kadar hassasiyet göstermemiştir. Senin inandığın dinin bunu mu emrediyor Abdülhamit Gül?

“TEK SORUMLU YETKİLİLER DEĞİL, SEN DE KABAHATLİSİN!”

Kamuoyuna açıklama yapılmadan sessizce Gümüşhane E Tipi Cezaevi müdürünün görev yeri değiştirildi. Peki, Mustafa’nın bu yaşanılan tarifi olmayan acının sorumluları sadece cezaevi ve Adalet Bakanlığı yetkilileri ve şu anki muktedir midir? Hayır elbette.

KHK ile mesleğinden ihraç edilince sevinenler “onlar da suçlu yav, ama onlar da sınav sorusu çaldı” diye iftira attığın Mustafa 2000 yılında memur oldu. Yani Ecevit iktidarken başladı mesleğine. “Devlet durup dururken birilerini tutuklamaz, vardır bir şeyler, ateş olmayan yerden duman çıkmaz” diyenler sen de kabahatlisin. Seni de inandığın tanrı affetsin, ben affetmiyorum. Sabaha doğru hiç ummadığın zamanda ters kelepçeyle çıkarsan bir gün, o zaman anlarsın bu dediğimi. Ve komşuların da sana aynı cümleyi kursun “yav bişi yapmıştır, benim evime neden gelmediler” merak etme sıra sana da gelir, rahat ol, hiç canını sıkma.

Nazilerin yaptığı soykırımdan farkı olmayan KHK ile ihraç olan memurlara “Ağaç kabuğu yesinler” diyen AKP Isparta İl Başkanı (şu an kanser tedavisi görmekteymiş) sen de çok kabahatlisin. Ağaç kabuğunu kaynat, belki iyi gelir hücrelerine.

Bir de asıl kabahatliler, en çok rahatsız olduğum, evlat olsa sevilmez cinsinden. Eğer güçlü olan değişsin ilk diyecekleri “Ya biz de çok rahatsızdık, biliyorduk, bakma sesimizi çıkaramadık Harun” diyen tipik ortalama Türk vatandaşı. Kimi zaman laik, kimi zaman Atatürkçü takılan, kimi zamanda vatan millet Sakaryacı olan orta yolcu, sen de çok kabahatlisin!

“YENİ BİR HAYAT KURMA HAYALİMİZ VARDI”

Üç kardeş bir görüş gününde. Ağustos 2019, Gümüşhane E Tipi Cezaevi.

Mustafa geri gelmeyecek, ne desem ne yazsam boş. Onunla hayal ettiğimiz, tahliye olunca dededen kalma topraklarında bağ bahçeyle uğraşıp, buğday ekip “Ben çok Müslümanım, namaz da kılıyorum” diyenleri evimize, içimize sokmayacağımız yeni bir hayat hayalimiz vardı. Gittiğim her açık görüşte bunu defalarca konuştuk. Tahliyesi mart ayında bitecekti ama gerçekleşemedi. Ölümden sonra hayat var mı, bana pek de var gibi gelmiyor uzun zamandır ama buradayken cennetimizi yaşayamadık, o hep cehennemi yaşadı bu yalan dünyanın.

Mustafa garip geldi, garip gitti. Hiçbir zaman lüks arabası olmadı, lüks sitelerde oturmadı. Lüks yaşantısı da olmadı. Zaten istemezdi de. Mustafa’nın da kaderi böyle oldu. Kimilerinin kullandığı dil ile o bir fetöcü idi. Yıllar önce haber bültenlerinde gözümüze sokulan etö aşağı, etö yukarı diye vatansever komutanları da çarklarında ezen, öldüren aynı güç yeni günah keçisi buldu adına da fetö dedi. Herkes de bu fetö sakızını güzel çiğnedi, çiğnemeye de devam etmekte. Eğer hukuk, adil yargılama gelirse bu ülkeye, kimin gerçekten kahraman, kimin vatan haini olduğu anlaşılacaktır ama artık benim için de pek bir önemi yok, ölenler geri gelmeyeceği için…”

Kaynak: Boldmedya

Beyaz sandalyede ölümün ardından Kabakçıoğlu’nun kardeşi yazdı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Almanya’daki sivil toplum örgütleri Initiative für Flüchtlinge Augsburg (Mülteciler İçin İnisiyatifi-IFFA), Human Rights Defenders (İnsan Hakları Savunucuları-HRD) ve Bürgerinitiative für Menschenwürde (İnsan Onuru İnisiyatifi-BiM), 31 Ekim Cumartesi (BUGÜN) Münih’te bir araya gelerek KHK’lı Mustafa Kabakçıoğlu’nun cezaevinde plastik sandalye üzerinde ölümünü protesto edecek. “Ses ver ki hapishaneler mezar olmasın” sloganıyla yola çıkan dernekler, Türkiye’deki insan hakları ihlalleri ve işkenceleri protesto etmek için saat 11.30’da Karlplatz’ta toplanacak. Gösteri de canlı ağıt ve resim sergisi de olacak.

Derneklerden yapılan ortak açıklamada şu ifadelere yer verildi: Maalesef Türkiye’de insan hakları ihlalleri her geçen gün artmaktadır. Bu durum uluslararası raporlarla ve Birleşmiş Milletlerin verdiği insan hakları karnesi ile de tescillendi. Özellikle ceza evlerindeki siyasî tutukluların durumu gerçekten çok vahim ve endişe verici. En temel sağlık hizmetlerinden dahi mahrum bırakılıyorlar. Tek kişilik hücrelerde ölüme terk ediliyorlar. Bu durumun en son örneği; tedavi talebi göz ardı edildiği için plastik bir sandalye üzerinde acılar içinde can veren Mustafa Kabakçıoğlu’dur. Mustafa Kabakçıoğlu’nun ölümünü ve Türkiye’deki bütün insan hakları ihlallerini protesto edeceğimiz etkinliğimize sizleri de bekliyoruz. Türkiye’de sesini duyuramayan mağdurların sesi olmamıza yardım eder misiniz!”

Kaynak:BoldMedya

Eyleme Çağrı :“Ses ver ki hapishaneler mezar olmasın” yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Beyaz sandalyede ölüm Hollanda’da kınandı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Almanya’nın başşehri Berlin’de Brandenburg Kapısı yakınında ve Kuzey Ren Vestfalya (NRW) eyaletine bağlı Bielefeld şehrinin merkez tren istasyonunda Beyaz Sandalyede Ölüm” eylemi için toplanan göstericiler baskı ve zulme son verin çağrısında bulundu.

Eylemlerde okunan basın açıklamasının tam metni:

Bugün burada, Aktion für Flüchtlingshilfe ve Human Rights Defenders Dernekleri gönüllüleri olarak biraraya gelmiş bulunmaktayız. Türkiye`de yaşanan zulümleri anlatmak, bunların karşısında durmak ve ARTIK YETER diye haykırmak için toplandık!

Tek başına tutulduğu yıkık dökük, virane bir “karantina” hücresinde plastik bir sandalyenin üzerinde ölü bulundu 44 yaşındaki Mustafa Kabakçıoğlu. Rahatsızlıkları için defalarca dilekçe yazıp ısrarla tedavi ettirilmeyerek katledildi. 29 Ağustos’ta cansız bedeni bulundu, tahliyesine 4 ay kala. Kamuoyu nasıl öldüğünü, nasıl bir hücrede tutulduğunu ancak 48 gün sonra ortaya çıkan fotoğraflardan haberdar oldu.

Gümüşhane Cumhuriyet Başsavcılığı; astım, tansiyon ve şeker hastası olmasının yanında hücrede tutulduğu 9 gün boyunca hastaneye gitmek için 3 kez dilekçe veren Kabakçıoğlu’nun ölümünün soruşturulması yerine bu katliamı duyuranların peşine düştü.

2018 yılında cezaevinde geçirdiği kalp krizi sonrası yeniden cezaevine gönderilen, kalbi %15 kapasite ile çalışan Mustafa Avıalan da rahatsızlıklarına rağmen tahliye edilmeyerek tek kişilik hücresinde katledildi geçtiğimiz günlerde.

Halime Gülsu, Nesrin Gençosman, Ali Boçnak, Muzaffer Özcengiz ciddi rahatsızlıklarına rağmen tedavileri engellenerek cezaevinde ölümlerine sebep olunan onlarca isimden sadece birkaçı. 2016 sonrası Hapishanelerde ölen hasta sayısı 100’ü geçti!

Ayrıca sosyal medya ve kamuoyu baskısıyla hastalıklarının son evresinde tahliye edilen Mevlüt Öztaş, Fatih Terzioğlu, Özgür Doğan, Turan Özcerit ve onlarca insan sevdiklerinin gözü önünde hastane odalarında acı çekerek yaşamlarını yitirdiler.

Tüm insanlığın tehdit altında olduğu Covid-19 salgınında cezaevindeki insanlar devlet eliyle hastalığın açık hedefi haline getiriliyor. Kapasitesinin iki üç katı koğuşlarda, hijyen koşullarını sağlamayan karantina hücrelerinde insanlar ölüme sürükleniyor. AKP Hükümetince Ceza İnfaz Yasasında yapılan değişikliklerle birlikte, Mafya Babaları, Uyuşturucu Tacirleri, Tecavüzcüler ve Katiller kolayca serbest bırakılırken, Gazeteciler, Akademisyenler, Düşünürler ve Siyasi Tutsaklar hapishanelerde ölüme terkedilmiştir.  Türkiye’de, her ne kadar Ölüm Cezası yoksa da Hükümetin planlı stratejileri ve politikaları sonucunda tutuklular, fiili olarak bu cezayla karşı karşıya kalmışlardır.

Hapishanelerde daha fazla insanın organize bir şekilde ölmesini, öldürülmesini istemiyoruz. Zulmün değil adaletin devamlılık sağlaması gerektiğini hep birlikte haykırıyoruz.

Türkiye’de son 10 yılda giderek artan İnsan Hakları ihlallerine hergün yenisi eklenmektedir. Devlete, güvenlik güçlerine ve yargıya çöreklenmiş mafya cezasızlık zırhına bürünmektedir. Mahkemeler ise hukuk ve adalet yerine, Hükümetin ve Başkan Erdoğan’ın çıkarları doğrultusunda karar alan mercilere dönüşmüştür.

İşte biz bugün burada Türkiye’de yaşanmakta olan rejimin hukuksuzluklarına ARTIK YETER diyoruz.

Otoriterleşen Başkan Erdoğan ve Türk Hükümetine ARTIK YETER diyoruz!

İnsanların sudan gerekçelerle hapishanelere atılmasına ve hapishanelerde tedavi edilmeden öldürülmesine ARTIK YETER diyoruz!

780 bebeğin hapishanelerde büyümesine ARTIK YETER diyoruz!

Osman Kavala‘nın, Selahattin Demirtaş‘ın, Ahmet Altan‘ın, Müyesser YILDIZ’ın, Ali ÜNAL’ın ve bunlar gibi yüzlerce gazeteci ve yazarın sadece muhalif oldukları için hapishanelerde çürümesine ARTIK YETER diyoruz!

Masum olan herkes ve siyasi tutsaklar için özgürlük,

Herkes için hukuk,

Herkes için adalet diyoruz!

Beyaz Sandalyelere karanfil bıraktılar: ‘Artık Yeter’ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

İsveç’te beyaz sandalye eylemi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Aktion für Flüchtlingshilfe ve Human Rights Defenders Dernekleri gönüllüleri 25 Ekim Pazar günü Almanya, Fransa, Hollanda, Belçika, İsviçre, İsveç ve Romanya başta olmak üzere Avrupa’nın farklı şehirlerinde “Beyaz Sandalyede Ölüm” protestoları düzenlendi.

Almanya’nın başşehri Berlin’de Brandenburg Kapısı yakınında ve Kuzey Ren Vestfalya (NRW) eyaletine bağlı Bielefeld şehrinin merkez tren istasyonunda Beyaz Sandalyede Ölüm” eylemi için toplanan göstericiler baskı ve zulme son verin çağrısında bulundu.

BEYAZ SANDALYELER ÜZERİNE KARANFİL BIRAKILDI

Eylemlerde 29 Ağustos’ta Gümüşhane Kapalı Cezaevi’nde tek kişilik hücrede vefat eden komiser yardımcısı Mustafa Kabakçıoğlu’nun nasıl göz göre göre ölüme terk edildiğine işaret etmek için beyaz sandalyeler üzerine karanfil bırakıldı.

Eylemde Van’da askerler tarafından helikopterden atılarak öldürülen Servet Turgut başta olmak üzere Adalet ve Kalkınma Partisi’nin hukuk ihlallerini gösteren vak’aların fotoğraflarını yer aldığı döviz ve pankartlar yer aldı.

BAŞKA MUSTAFALAR ÖLMESİN, ZULME SES VER!

Türkiye’yi terk etmek mecburiyetinde kalanların katıldığı eyleme Almanlar destek verdi.

4 yıldır tutuklu bulunan Kabakçoğlu’nun ağır hastalıklarına ve yazdığı dilekçelere rağmen tahliye edilmediği belirtildi. Yapılan basın açıklamasında, “Başka Mustafalar ölmesin, zulme ses ver.” çağrısı yapıldı.

Pankartlarda “Türkiye’deki insan hakları ihlallerine dur de!” “İnsanlık plastik beyaz sandalyede öldü” ifadeleri dikkati çekti.

AKP’ iktidarında tarihe kara bir leke olarak geçen beyaz sandalye temsilen meydana bırakıldı.

İSVİÇRE VE HOLLANDA BEYAZ SANDALYE EYLEMLERİ 

İsviçre- Cenevre’de, İsveç-Malmö’de buluşan göstericiler Avrupa Birliği’ni AKP’nin baskı ve zulümlerine karşı ses verme çağrısında bulundu.

Hollanda’nın başşehri Amsterdam’ın Zaanseschans bölgesinde biraraya gelen KHK mağduru öğretmenler, komiser yardımcısı Mustafa Kabakçıoğlu’nun hücresinde ölü bulunması skandalını Türkçe, İngilizce ve Hollandaca basın açıklamasıyla kamuoyu ile paylaştı.

 

 

PARİS’İN EN BÜYÜK MEYDANLARINDAN BİRİNDE BULUŞTULAR

Fransa’nın başşehri Paris’te Republique Meydanı’nda yaklaşık 30-35 kişi beyaz sandalye eylemi gerçekleştirdi.

Eylemi Stop RH kolektifi organize etti. Türkiye’deki insan hakları ihlalleri pankartlarla anlatıldı, meydana yerleştirilen 11 beyaz sandalye üzerinde Kabakçıoğlu’nun hücresinde ölüme terk edildiği belirtildi.

Meydanda Türkçe, Kürtçe ve Fransızca basın bültenleri okundu.

AKP zulmü Romanya’nın başşehri Bükreşte’de de resimler ve beyaz sandalye ile dünyaya duyuruldu.

Başka Mustafalar ölmesin dediler ve meydanlara indiler yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

KHK’lı Mustafa Kabakçıoğlu 4 yıldır içeride tutuluyordu. Son dört ayını hücrede tek başına geçirdi. Defalarca dilekçe verdi ama sonuç alamadı.

“Bu yaşadıklarım bana ders, size de dert olsun. Sağlık kontrollerimi yaptıramıyor ve sağlıklı yaşayamıyorum. Allah kimseyi buraya düşürmesin.” Diyerek feryat etti, adeta vasiyet bıraktı.

Mustafa Kabakçıoğlu, İçişleri Bakanlığından 2007 yılında takdir belgesi alan bir emniyet mensubu. Gecesi ve gündüzü ile bu ülkeye hizmet vermiş bir görevli. Geceleri millet evinde huzur içinde uyusun diye, canını ortaya koymuş bir vatansever. Tıpkı yüzlerce içeride olan meslektaşları gibi.

İçimiz yanıyor ülkemizde ilgisizlik ve siyasi çıkarlar uğruna hiçe sayılan hayatlara, içimiz yanıyor ilgili ve yetkili görülen makamların vurdumduymazlığına, isyan ediyor insan körler sağırlar gibi hayat sürenlere..

İlk kez olmuyor yaşanan bu içler acısı dramlar, son da olmayacak. Demokrasi bir rüya olsa da bir gün bizim ülkemize de uğrayacak. İnsanların insanca yaşayabildiği, mazlumun, mağdurun yanında adaletin yer aldığı günler elbet gelecektir. Hak, adalet ve hürriyet elbet ama elbet tekrar ikame edilecektir. Diğer türlü adaletin küçüldüğü ülkelerde, büyük olan artık suçlulardır.

3 çocuğunu geride bırakarak, tek kişilik bir hücrede yapayalnız ölüme terkedilen Mustafa Komiser günümüz rejiminin fotoğrafıdır.

Aliya İzzet Begoviç’ in dediği gibi “Bütün yargılamalar, ilahi mahkemenin sönük bir taklididir.”

Hizmetten | M.Ertuğrul İncekul

Beyaz Sandalyede Ölüm | M.Ertuğrul İncekul yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Vefat ettiği yer tecrit odasıydı.

Merdiven altına serilmiş eski bir yatak, boyaları yer yer dökülmüş duvarlar, soğuk ve soluk rengiyle buz gibi zemin, beyaz bir masa ve Mustafa’nın tabutu olan beyaz bir sandalye..

En çok dikkati çeken ise masanın üzerindeki Kur’an-Kerim’di. Hastaydı komiser Mustafa ve tecrit odasında kalacaktı. Yanına birkaç parça eşya alacaktı ama her şeyden önce Kur’an’ını bağrına basıp odasına yürüdüğü belliydi.

İşte o odada, yanıbaşında Kur’an’ı beyaz sandalye üzerine gözlerini sonsuzluğa dikmiş şekilde kavuştu Rabbine.

Şafak Türküsü’nde Ahmet Kaya’nın “…Geride masa üzerinde boynu bükük kağıt kalem” dediği gibi komiser Mustafa’nın okuduğu Kur’an yetim kalmıştı adeta masa üzerinde..

17-25 Aralık’tan sonra vatan evlatları bir bir tutuklanırken başka bir komiser “hatmim yarım kaldı” diye ağlıyordu.

Ve benim sevgili ülkem.. işte bu insan güzellerini incittiniz.

Ömrünü ülkesine ve insanlığa vakfetmiş , rüşvete bulaşmamış, meslek hayatı başarılarla dolu bu yiğitler çakallara boğdurulurken sen seyrettin.

On yıllardır gözyaşlarıyla sulanarak büyütülen çiçek bahçesini; kinleri, hasetleri ve kıskançlıkları yüzünden tarumar eden, postallarıyla laleleri, gülleri, krizantemleri çiğneyen, ellerindeki demir sopalarla çemenzârı harabeye çeviren zalimleri seyrettin, bakıp geçtin…

Şehrin öte yakasından koşup gelen ve “Rabbim Allah dediği için mi bunlara eziyet ediyorsunuz” diyerek acı bir çığlık koparan Habib-i Neccar olmak varken üç kuruşluk dünya menfaati için sattın kardeşlerini..

Zulüm gören, acı çeken, ülkesini terketmek zorunda kalan, zindanlarda ölüme terkedilen senin akrabandı, komşundu, arkadaşındı.. Hz Hüseyin’in yanında Hür bin Adam olmak varken sen, az bir menfaat karşılığı Hz Müslim bin Akil’in Ubeydullah canisi tarafından idamını mezar taşları sessizliği ile seyreden Kufeli olmayı yeğledin!

Hz Hüseyin’in üzerine 4 bin kişilik ordusuyla yürüyen Ömer ibni Sa’d’ın askerleri arasındaydın. Şemirler yürürken masumların üzerine Fırat olup kurumuş dudaklara bir damla su götürmek varken sen çöl ateşi olmayı tercih ettin.

Çarmıha gerilmek istenen Hz İsa’yı kurtarmak varken sen işlemediği suç kalmamış olan Barabbas’ı tercih ettin.. Suç örgütünün alçaklıklarına gözlerini kaparken masumlara yapılanlara sessiz kalarak bağırlarına hançer soktun!

Dün Halime bacılar, Halil İbrahimler, Zeki Komiserler, Sabri Abiler sıcak girdikleri zindandan soğuk cenazeler olarak çıktılar. Bugün ise Mustafa Komiser izbe bir zindan karanlığında öldürüldü..

Yazdığı dilekçe ve hatıralarında “…bize bu zulmü yapanlara şahsi haklarımı helal etmiyorum” diyordu. Bu sitemler seni titretmeli değil miydi?

Ahirete, haşre, mahşere, hesaba, inanıyorsan Mustafaların, zaliminlerin pençelerinde can vermeleri ve inlemeleri bir bıçak gibi yüreğine saplanmalı değil miydi?

Mustafa Komiser ardında gözü yaşlı bir eş ve üç evlat bırakarak er-geç herkesin gideceği ahiret yurduna göçtü…Şimdi ona zulmedenler ve bu zulme susarak destek verenler düşünsün!

Birgün mutlaka zalimin sesi soluğu kesilecek, Allah’ın adil ismi tecelli edecek ve hukuk içinde Mustafa’ların intikamı alınacaktır.

Rabbim Mustafa Komiseri şehitler zümresine yazsın. Kederli ailesine sabr-ı cemil lütfetsin…

Hizmetten | İsmet Macit

Boynu bükük kalan Kur’an | İsmet Macit yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.