21 Eylül Dünya Barış Günü: Hizmet Hareketi’nin Temel Değerlerinin Dini Kaynakları Tanıtılıyor.

Bu Pazar, 21 Eylül 2025 Dünya Barış Günü vesilesiyle Hizmet Hareketi, evrensel değerlerini dini kaynaklar ışığında ele alan yeni bir çalışmanın tanıtımı ve eşzamanlı sosyal medya kampanyasıyla kamuoyunun karşısına çıkıyor.

AFSV ve tüm dünyada faaliyet gösteren partner kuruluşları, tam dört yıl önce yine Dünya Barış Günü’nde Hizmet’in Temel Değerlerini deklare etmişti. Aradan geçen sürede bu değerler, hem hareketin yönünü belirleyen koruyucu bir fonksiyon gördü hem de farklı toplumlarda ortak bir dilin oluşmasına katkı sundu. Bu yılki tanıtım, söz konusu evrensel değerlerin İslam’ın temel kaynaklarıyla nasıl gerekçelendirildiğini ortaya koyarak Hizmet’in dinden aldığı ilhamı ve İslam anlayışını daha görünür kılmayı hedefliyor.

Programda Kemal Gülen’in moderatörlüğünde, Alp Aslandoğan, Ahmet Kurucan, Emine Eroğlu, Hamdullah Öztürk ve Arhan Kardaş söz alacak. Ayrıca dünyanın dört bir yanından gençlerin gözünden Hizmet ve değerleri aktarılacak; genç kuşakların perspektifi hem hizmetten YouTube kanalında yayınlanacak programda, hem de eş zamanlı X üzerinden gerçekleştirilecek sosyal medya etkinliğinde özel bir renk katacak.

Çalışmayı yapan Alliance for Shared Values (AFSV), Wise Enstitüsü ve Islamische Akademie für Bildung & Gesellschaft (Eğitim & Toplum için İslam Akademisi) özellikle günümüz dünyasında merkezine toplumsal barış ve huzuru koyan bir hareketin din anlayışının ortaya konmasının ehemmiyetine dikkat çekiyorlar.

Tanıtım programı hizmetten.com üzerinden yayınlanacak ve eşzamanlı sosyal medya kampanyasıyla desteklenecek.

Yayın, Türkiye saatiyle 20.00, Avrupa saatiyle 19.00 ve New York saatiyle 13.00’te izlenebilecek.

Yayın Linki: bit.ly/4gtb0lo

https://x.com/AfSV_TR

Barış ve Huzur Tüten Daha Yaşanılabilir Bir Dünya İçin, Dünya Barış Gününde Buluşuyoruz yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Düşünün ki milletimizi bir ömür boyu meşgul edecek işlerin kararları çok defa başkalarınca alınıyor. Tamamen bizim dışımızda alınmış bu kararları delebilme veya startı başkalarınca verilmiş hareketlerden nasıl yararlanırız ya da onların aleyhimizde olmamasını nasıl sağlayabiliriz heyecanıyla hâlden hâle giriyor, sürekli tabyadan tabyaya koşuyor; bugün yaptıklarımızı ertesi gün bozuyor ve ardı-arkası kesilmeyen yaz-bozlarla ömür tüketiyoruz.. ve tabiî, gözleri üzerimizde saf yığınlara da sürekli şaşkınlık yaşatıyoruz. Biz, mütemadiyen güven kaybediyoruz, onlar da irtifa. Arz câzibesinin kat katı bir cehalet, muhakemesizlik ve gaflet çekimiyle hep tepetaklak gibiyiz. Başı tutanların çoğu vurdumduymaz; başsız kitleler bilmem hangi dönemde yitirdikleri başlarının peşinde, salim düşünceler baskı ve saygısızlık bombardımanı altında; vazifesi toplumu eğitmek, aydınlatmak ve onu yüksek insanî hedeflere yönlendirmek olan -büyük çoğunluğu itibarıyla- basın-yayın müesseseleri (medya), reyting hatırına tam bir ibahiyecilik içinde; her şeye açık, sürekli kapkaranlık şeylerle homurdanıyor; homurdanıyor ve âlemin iffet, namus ve onuruyla oynuyor; her gün yeni yeni teşe’üm yaygaraları yapıyor; bâtılı tasvir ve teşhirle saf duygu, saf düşüncelerde bohemlik arzularını şahlandırıyor. Hele, bunlar arasında fitne ve fesada programlanmış gibi sürekli levsiyat neşreden öyleleri var ki, çok seyredilebilme veya okunabilme adına ar-namus, şeref-haysiyet dümdüz gidiyor ve insanı insanlığından utandıracak şeyler yapıyor.

Toplum her gün, kıyamet alâmetleri gölgesinde sabahlıyor, akşamlıyor ve âdeta bir sûr sesi bekleme heyecanı içinde.. huzur ve sükûnumuz bütün bütün hayal oldu.. bugüne kadar en birinci tahassungâhımız olan millî ruh ve millî düşüncemiz yamuk-yumuk.. ümitlerimiz şimdiye kadar hiçbir dönemde olmadığı ölçüde delik-deşik.. iradelerimizde üst üste kırılmalar; azimlerimiz de bütün bütün meflûç.. ve toplumca sürekli hafakan solukluyoruz. Özümüzden o kadar uzaklaştık ki, ihtimal bir köşe başında kendi ruhumuzla karşılaşsak onu bile tanımayacak gibiyiz.

Tarihin hiçbir döneminde kendi değerlerimize karşı bu kadar yabancılaşmadık. Hiçbir zaman ruhumuzu bu ölçüde aç-susuz ve havasız bırakmamıştık. Şimdilerde, değişik telden her yanda bir hayli patırtı-kütürtü var; ama bunlar arasında duyamıyoruz bizi biz yapan ruhumuzun sesini; ne olduğumuzu, nerede durduğumuzu, neye namzet bulunduğumuzu göremeyecek kadar hayret, dehşet daha doğrusu şaşkınlık içindeyiz. Zannediyorum, kendi inanç ve düşünce kurnalarımız altında zihin ve ruh kirlerinden arınacağımız âna kadar da bu öldürücü kaostan kurtulmamız mümkün olmayacak…

Her yanda kulaklarımızı sağır edercesine tiz perdeden yabancı gürültüler; yabancılaşmaya imrendiren şov türü hâdiseler; gelip gelip sinelerimize oturan ve çaresizliklerimize dayanarak köpürüp ruhlarımızda âh u vâha dönüşen çeşit çeşit fezâyi ve fecâyi karşısında üst üste sarsıntılar yaşıyor, acılarla kıvranıyor, bir şeyler yapamama ruh hâleti ile sürekli yutkunup duruyor ve her gün biraz daha ruhumuzun aşındığını hissediyoruz.

Gerçi yer yer bir kısım ümit edalı sesler duyduğumuz ve istikbal vaad eden gelişmeler müşâhede ettiğimiz de olmuyor değil, ama, olabildiğine zayıf, fevkalâde cılız ve mevcudiyeti uzun bir geleceğe emanet bu seslerin ezanlaşması ve bu oluşumların kendi iç dünyamızla bir inkişaf sürecine girmesi için, hizmete adanmış çok sağlam yürekli babayiğitlere, kararlı yüksek iradelere, çatlayıncaya kadar koşmadan dûr olmayan küheylân edalı zinde ruhlara ve aktif sabırlı basiret insanlarına ihtiyaç var. Bence işte bütün bu evsafı haiz gönül erleri sayesinde ancak, yıllardan beri içimize sine sine duygularımızı, düşüncelerimizi kirleten ve bizi biz olmaktan çıkaran o meş’um olumsuzluklardan sıyrılıp, milletçe İslâm’la ruhlarımızın bir derinliği hâline gelmiş bulunan kendi tabiatımızı, kendi seciyemizi, kendi safvetimizi yeniden elde etmemiz mümkün olabilecektir.

Toplum olarak bir zamanlar biz, dünyanın en saf, en duru, en temiz ve en centilmen milletlerinden biriydik; hatta bazı dönemler itibarıyla en birincisiydik. Toplumun hemen her kesiminde, temeli imana dayalı, devamı Hakk’a adanmışlığa bağlı ciddî bir hakikat aşkı, bir araştırma sevdası, bir ilim iştiyakı, bir adalet ahlâkı, bir şefkat ve merhamet hissi soluklanırdı. Fert ve cemiyet hemen her zaman, tefekkür ve tedebbürle oturur kalkar; herkesi ve her şeyi şefkatle kucaklar ve Hakk’a halife olmanın gereği, yeryüzündeki muvazene ile alâkalı kendini bir numaralı sorumlu kabul ederdi. Yerinde âdeta yağmurlar gibi, hiçbir yeri tefrik etmeden her yana sağanak sağanak boşalır; yerinde ırmaklar gibi çağlar ve hayat olur akar; gün gelir deryalar gibi köpürür her tarafa mehâfet ve mehâbet salar; bir an da olurdu ki, güller ve çiçekler gibi bin bir renk ve râyiha ile tüllenir, görüp temâşâ edenlere âdeta iç içe şölenler yaşatırdı.. evet, onun her zaman ayrı tat, ayrı şive, ayrı lezzette daima değişip yenileşen, yenileşirken de özünün bütün hususiyetlerini koruyan ve bütün vicdanlarda semavîlik hissi uyaran bir letafet ve bir zarafeti vardı. Dünyanın dört bir yanında yaşanan hercümerç, şurada-burada yükselen bir kısım hoyrat gürültüler, onun ikliminden yükselen huzur ve itminan-ı dâim ile ritim değiştirir, hız keser ve âdeta bizim ses ve soluklarımız arasında kaybolur giderdi. Evet, hayatın her zaman bir mûsıkî gibi duyulduğu bu dünyada, kulakları tırmalayan en sevimsiz şerâreler bile duyulmaz olur ve derecesine göre her yanı âdeta cebrî bir sükut, semavî bir itminan ve engin bir huzur havası kaplardı; kaplardı da bu tali’li ülkenin insanları çok defa, bir iki adım hayallerinin gerisine çekilerek derin bir uhrevî sükûna dalar, imanlarının, ümitlerinin o masmavi ikliminde geçmiş-gelecek bütün zamanları birden yaşar ve kendi kendilerine gıpta ederek çevrelerine tebessümler yağdırırlardı.

Yer yer muhalif esen rüzgârlarla bu gümüşten atmosferin delindiği, bu masmavi tabiatın renk attığı, çevrenin şöyle-böyle sarardığı da olurdu, ama, umumî havanın her zaman semavîliğe açık olması sayesinde, en şiddetli rüzgârlar bile hemen meltemlere dönüşür, renkler bahara boyanır ve her şey yeniden bir ledünnîliğe bürünürdü. Evet, bu dünyada, ne mütemâdî gaflet ve ondan kaynaklanan laubalîlik ne de sürekli sızı ve çığlık duyulurdu. Dış saiklere bağlı ara sıra huzur ve sükûnumuzu yırtıp geçen bir kısım münasebetsiz hâdiseler cereyan etse de, devam etmez; başladığı gibi biter ve neticede gelir her şey bir kere daha yerli yerine otururdu; oturur ve millî, içtimaî atmosferimiz yeniden o esâtîrî hâlini alır, cennetlere ve cennetliklere açık sihirli bir uhrevî renge bürünürdü. Öyle ki, henüz göremediğimiz bütün gaybî âlemler, müşâhede ettiğimiz varlık ve hâdiselerin önüne çıkıyor gibi olur ve ruhlarımıza ne bilinmedik şeyler fısıldardı. Derken, zamanla bu büyülü vâridât iç dünyamızın bir derinliği hâline gelir ve bizi kendi şivesiyle konuşturmaya başlardı. Bu derûnî hisler, tekerrür ettikçe zamanla ruhlarımıza, karakterlerimize uygun yeni bir bakış ufku kazandırır ve bize ruhanîliğin kapılarını aralardı. Öyle ki bazen bulunduğumuz mekânı semaların arz üzerine sarkmış bir yanı, kendimizi de o sihirli dünyanın sakinleri sanırdık.

Bu iç içe zenginliklerimizin, ruh ve gönüllerden taşıp duran mevhibe hazinelerimizin sırlı anahtarı imanımız ve onun her zaman canlı kalabilmesinin sırrı da amel-i salih ve ihlâsımızdı. İnanan hemen herkes, gönlünde bu lâhûtî vâridâtın estirdiği inşirahı duyar ve göklerdekilerle aynı mehâbet televvünlü haz ve lezzeti yaşardı.

İman, Kur’ân ve İslâm’ın bu ölçüde duyulup yaşanmasından hâsıl olan bir aydınlık tufanı, hemen her zaman bütün bu muhalif rüzgârların gücünü kıran bir büyü ile dalgalanır; mânevî bir menşurdan başlarımıza boşalan ilâhî bir ziya gibi her yanımızı sarar ve bütün ruh sistemimizin bakış, duyuş, seziş ve değerlendirmelerine tesir ederdi. Ruhun katmanlarına açık durabildiğimiz bu kabîl durumlarda, bir meşher gibi temâşâ ettiğimiz dünyayı, bir kitap gibi okuduğumuz kâinat ve hâdiseleri, aynı mazhariyetlerle serfiraz bütün insanları ve emrimize musahhar kılınmış bütün canlı-cansız varlıkları birer dostumuz, birer yol arkadaşımız gibi duyar ve bütün bunlardan içimize akan derin bir lezzetle kendimizi cennetlerin koridorlarında sanırdık.

Bu mazhariyetlerle, içimiz her türlü gıll u gıştan azade yürüdüğümüz yolda, beklenmedik bir anda etrafımızı bir kısım gulyabanîler sardı. Bunlar kalblerimize kezzap içirip ufuklarımıza sis püskürttüler; gözlerimize mil vurup, bizi temâşâ ettiğimiz meşher ve okuduğumuz kitaptan ettiler. Güneşimizi çaldı, mehtabımızın çehresini kararttı, yıldızlarımızın bağını kopararak hepsini boşluğa saldı ve her şeyin simasına zift saçıp aydınlık dünyamızı kapkaranlık hâle getirdiler.

Bu dönemde, nefsimiz ruhun tahtına oturtuldu.. kalbimiz şeytana ipotek edildi.. Hudâ’nın yerinde hevâ âbideleri dikildi.. ar-namus ayaklar altında kaldı.. hayâ, ismet iffetsizliğe yenik düştü.. saygısızlık en mergub metâ hâline geldi.. her yan levsiyat ve çirkinlik panayırına dönüştü.. edep, nezahet eskilerin bir kısım değersiz metrûkâtı gibi gösterilmeye çalışıldı.. vefa, sadakat, hamiyet önce ruhlara unutturuldu; sonra da sözlüklerden silindi…

Hâsılı, bütün o eski bağlar-bahçeler bozuldu.. güller-çiçekler yasa düştü.. her taraf yeniden çölleşmeye başladı.. sümbüller yerinde dikenler boy atıp gelişti.. bülbüller sustu, saksağanlara gün doğdu.. yılan-çıyan serbest dolaşımın bütün avantajlarından istifade ederken, güvercinlere kafes yolu göründü.

İşte her şeyin dibe vurduğu bu dönemde idi ki, hamiyetli bir kısım sineler hafakanla atmaya duruyor; müteheyyiç fıtratlar daha bir heyecanla oturup-kalkmaya başlıyor; ızdırap insanlarının ızdırapları bir kere daha çatlama kertesine ulaşıyor; ulaşıyor da, bu hâl hemen herkeste kendi olmaya doğru bir seyahat arzusu uyarıyordu. Bu da bir-iki asırdan beri devam eden boşluk ve bu boşluktaki tökezlemelerin sona ermesi emareleri demekti.

Şimdilerde, pek çok ruhta heyecan ve gönüllerde arayış; her vadide bir sürü düşünen dimağ ve düşünen dimağlarda beyin fırtınası.. her tarafta âdeta bir vilâdet şöleni yaşanıyordu. Ve artık o korkunç sukut ve asırlarca süren ürpertici sükuttan sonra, milletçe bizim de dünyaya bir şeyler söylememiz zamanı gelmiş olmalıydı; zira söyleyecek çok şeyimiz vardı ve tam söyleme mevsimiydi.

Evet, arkada bıraktığımız şu birkaç asırlık düşüş, hamiyetli ruhlarda öyle bir aşk u şevk uyarmıştı ki, hâlihazırdaki durumumuz bundan kat kat kötü olsaydı dahi, zannediyorum doğrulup kendimize gelmemize yetecek dersi almıştık ve bu aynı zamanda bizim için iyi bir muharrik de sayılırdı. Sanki yıllar ve yıllar süren bir durgunluk ve yorgunluk dönemi yerini hareket aşkına bırakıyor ve bugüne kadar devam edegelen değişik dalga boyundaki olumsuz tecellîler, ardı arkası kesilmeyen handikaplar âdeta kendimizi yeniden keşfetmemiz için bizi biliyor gibiydi. Öyle ki artık bugünden daha çok, uzak-yakın yarınlardan söz ediyor ve geleceğin hülyalarıyla yaşıyorduk. Bugüne kadar bazılarının hep olmayı tahayyül edip de olamadıkları şeyler, bize sadık birer şafak emaresi rengiyle olabilirliğin mesajlarını veriyor ve bizi yeni bir sabaha uyarıyordu. Belki henüz güneş doğmamıştı ama, ufukların fecir mırıldandığı da açıktı. Dünü kaybetmiştik; önümüzde yarın vardı. Şimdi tam bir metafizik gerilimle “gelecek” deyip zamanın döl yatağındaki yeni armağanını beklemeliydik. Bence dünü değerlendirmesini bilemeyenler, şayet fevt ettikleri şeylerin ızdırabıyla kendilerine gelebilmiş ve yarınlara hazırlanmış iseler, çok fazla şey kaybetmiş sayılmazlar. Durup bekleyeceğiz; bakalım gün doğmadan meşîme-i şebden neler doğar!

Kaynak: Beyan / M.Fethullah Gülen

Dünyada Huzurun Bendi Yıkıldı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Cevap: Bu konu daha çok çevre sağlığı ile alâkalıdır. Ancak soruda bahsi geçen husus, dinî bir endişeyi de içinde ifade etmektedir. Evet, keşke imkân olsa da abdest sularımız def-i tabiinin aktığı lağım kanallarına karışmasa. Bununla beraber bu konu dinin en önemli meselelerinden de değildir. Yalnız bazı fakihler, insan vücudundan ayrılan abdest sularının (mâ-i müsta’mel) necis olduğu hükmüne varmışlar ve bunların, insanın üstüne başına sıçramaması gerektiğini söylemişlerdir. Kanaatimce, yemek artıklarının ve bulaşık sularının kanalizasyonlara akmaması, bundan daha ehemmiyetli bir mevzudur. Bu konudaki hassasiyetimizle, nimete karşı saygı nispetinde Allah’a karşı şükretmiş ve böylece nimetimizi artırma yoluna girmiş oluruz. Maalesef günümüzde Müslümanlar olarak bu konuda çok büyük nankörlükler yapılmakta ve Allah’a (celle celâluhu) karşı büyük kusurlar işlenmektedir. Bütün bunların temelinde de bu tür bir medeniyeti inşa eden kimselerin sorumsuzluğu yatmaktadır.

Milletler, tarih boyunca çeşitli medeniyetler kurmuşlardır. Bu medeniyetler, gerek sanat ve edebiyat telakkileri, gerekse kültürel zenginlikleriyle birbirlerinden farklı karakterlere sahiptirler. Birbirlerinden tamamen farklı bu medeniyetler kendi devirlerini tamamlayarak zamanla tarih sahnesinden çekilmişlerdir.

Yirminci asırda dünyanın âdeta bir şehir hâline gelmesi, genel bir medeniyet anlayışı düşüncesini oluşturmuştur. Bugün topyekûn insanlığa “20. ve 21. asrın medeniyet telâkkisi” hâkim olmuştur. Dolayısıyla, bilim, teknoloji ve insanlığın hedef alınması açısından Batı medeniyeti ile Doğu medeniyeti arasında ciddi bir farklılık söz konusu değildir. Aradaki fark, bu medeniyete ayak uydurmada gösterilen performansla alâkalıdır. Her milletin bu hıza ayak uydurma kapasitesi farklılık arz edebilir. Bir devlet adamı veya bir toplum, kendi ülkesi hakkında: “İnşâallah önümüzdeki beş yılda gelişmiş ülkelerin ilk ellisi, on yılda ilk yirmisi, on beş yılda da ilk onu arasında yerimizi alacağız.” dediği zaman, o ülke adına bir hedef belirlenmiş demektir.

Binalarımız, şehirlerimiz, sanayi ocaklarımız ve sahip olacağımız daha pek çok şey bu medeniyetin gereğince oluşacaktır. Dünyada, Fransız ihtilalini veya Avrupa Rönesansını müteakiben bir medeniyet furyası patlamış, radyoaktif tesirleri dünyanın her yerinde hissedilmiş ve insanlar âdeta sarhoşçasına, kayıtsız-şartsız o medeniyete yönelmişlerdi. Şehir plânlamaları yapılırken ulaşım, mimarî ve altyapı problemleri hiç düşünülmemiş, neticesi hesap edilmeksizin pek çok zararlı atık denizlere akıtılmış ve böylece belki bütün bir insanlığı doyurabilecek bir gıda deposu sabote edilmiştir. İnsanoğlunun tabiî yaşama alanı olması gereken şehir merkezlerine büyük fabrikalar ve sanayi tesisleri kurulmuş ve insanların ruh ve beden sağlıkları tehlikeye atılmıştır.

Evet, işte bu medeniyet, âdeta elinde kılıcıyla bir cellat gibi insan unsurunu tehdit eder hâle gelmiştir. Vebali, bu medeniyeti inşa edenlere aittir ve onlar, Allah’ın huzurunda bunun hesabını vereceklerdir. Bu anlayışın önünü ancak, mevcut medeniyet telakkilerinin dışında yepyeni, anlayışlı, kültürlü ve devrini kavramış bir İslâm medeniyeti alabilir.

Zuhurunu ümit ettiğimiz bu medeniyeti idare ve inşa edecek olanlar, İslâm’ı kendi ruhuna uygun olarak kavrayarak bütün yanlışları ortadan kaldıracak ve insanlığın sıhhat, selâmet ve gerçek huzurunu hedef alan yepyeni bir medeniyet kuracaklardır. Bu medeniyette şehirlerin nüfusu belli bir rakamı geçmeyecek ve banliyölerle şehirler arasında rahat seyahat imkânları olacak. Sanayi müesseseleri şehirlerin en uzak noktalarına taşınacak ve fabrika bacalarından çıkan dumanların ağaçlar tarafından zararsız hale getirilmesi temin edilerek ortam yaşamaya müsait hâle getirilecektir. Bu medeniyetin insanları, gıda mahallerini temiz tutacak, binaları buna uygun yapacak, kirli suları türlerine göre ayırarak şehirleri bundan arındıracaktır. İnsan merkezli bu medeniyet, insanlığın sıhhat, selâmet ve gerçek huzurunu hedef alacak, ona göre kurulacak ve huzur vaat edici olacaktır.

Günümüz medeniyeti inşa edilirken Müslümanların bunda sözü yoktu. Bu sebeple Allah (celle celâluhu) bizi bundan hesaba çekmeyecektir. Ancak yepyeni, ter ü taze ve insanlığı hedef alan bir medeniyet inşa edip etmediğimiz hususunda sorguya çekilebiliriz. İnşâallah bir gün ülkesini yürekten seven, şahsî ikbalinden ziyade milletinin terakkisini düşünen mühendislerimiz, hususiyle çevre sağlığı ile ilgilenenler, devletin çeşitli kademelerinde vazife alacak ve bu işi olgunlaştırarak, rical-i devlete de kabul ettireceklerdir.

Kaynak: Bahar Neşidesi / M.Fethullah Gülen

Sıhhat, Selâmet ve Huzur Medeniyeti yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Huzurun Kaynağı – 2 | Mehmet Ali Şengül yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

O ki alemlere rahmet olarak gönderilmişken biz O’nun ümmeti olarak sabırlı, olgun, hoşgörülü insanlar olmalıyız. Sonra masum insanları öldürmek ne demek.. Bu nasıl büyük bir günah! Bu ya provokasyon ya da düşünce kayması, şeytanın oltasına takılmak… Bu nasıl büyük bir vebal.. Bu düşünceler beni yürekten yaraladı. Bu arada U-bahn a bindim. Simdi aktarma yapacağım, yazının geri kalanını ve kilisede neler yaptığımı öteki U-Bahn da yazmış olacağım..

Yazı yazmaya dalıp yanlış yerde inmişim… Tekrar U-Bahn’a binip üç durak sonra inip aktarma yapmam gerekecek. Ama olsun enteresan bir yazı oluyor benim için. Niyetim eve gidene kadar bu yazıyı bitirmek. İkinci trene aktarma yaptığımda yaklaşık yarım saat rahat rahat yazabilirim. Evet nerde kalmıştık üzüntümü ifade ediyordum. Bu duygularla ben de bir kiliseye gidip taziyelerimi iletmek istedim. Bu aralar kiliselere taziyeye giden Müslümanlar duyuyordum ve çok hoşuma gitti bu davranış. Benim de kiliseye gönülden bağlı Alman bir arkadaşım var. Bu isteğimi ona açtım.” Sehr sehr gerne!” dedi ve bu Pazar günü saat 10.30’daki ibadet törenlerinden önce buluşmak için sözleştik. Çok heyecanlıydım, çok huzurlu hissediyordum. Bu arada gene U-Bahna bindim. Gene durağı kaçırmamak için burada bir mola veriyorum. Aktarma yapınca tekrar yazmaya başlayacağım inşallah.

Nerde kalmıştık… Çok heyecanlı idim. İnsanlık için, barış için, huzur için küçücük bir adım bile olsa atmaya çalışmak beni çok heyecanlandırdı ve zannediyorum Rabbimizin rızası bazen küçücük adımlarda gizli olabiliyor. O kadar heyecanlı idim ki cumartesi günü akşama doğru ne hediye götürsem acaba diye düşünebildim. Misafirimiz de vardı cumartesi. Sonra Alman başka bir arkadaşıma Alman taziye kültürünü sordum. Ne götürsem dedim. En sonunda beyaz renkli çiçeklerin en uygunu olduğuna karar verdik. Evimize gelen arkadaşımla gittik beyaz renkli kasımpatıları ve beyaza yakın açık pembe güller aldık.

Ertesi günü sabah erkenden paketledim çiçekleri içine de bir taziye yazısı yazdım. İnsan olarak hepimizin kardeş olduğumuzu, bunun haricinde aynı Allah’ a inandığımızı, hepimizin de Hz. İsa’yı, Hz. Meryem’ i , Cebrail (a.s)’i sevdiğimizi ifade eden bir yazı idi. En sonuna da taziyelerimi sundum ve çiçek demetime iliştirdim notumu. Vakit gelmişti. Yola çıktım. Yolda çok güzel bir ortam oluşması için dualar ettim. En sonunda kiliseye vardım. Arkadaşım karşıladı beni, annesi ve arkadaşları ile tanıştırdı. Sonra kilisede sorumlu bir bayan geldi yanıma hoş geldiniz demek için. Tanıştık ve ben hislerimi ifade ettim. Türkiye’ den geldiğimi, yaklaşık iki senedir Almaya’ da olduğumu, bir Müslüman olduğumu, Hristiyan insanlarla bir çok ortak noktamız olduğunu , bu olaylardan dolayı çok üzgün olduğumu ifade ettim. Bayan ağlamaya başladı, ben de ağlamaya başladım. Biz biliyoruz sizler kötü değilsiniz hepiniz aynı düşünmüyorsunuz dedi. Geçmişte tarihte bizler de sizlere  kötülükler yapmışız ben de çok özür dilerim dedi. Hayır dedim kötülüğü yapan siz veya biz değiliz. İslam ya da Hristiyanlık kötü değil, kötülük yapmaz. Kötü insanlar dinlerin adını kullanarak bunu yapıyor dedim. Geçen senelerde yeni Zelanda’ da cami saldırısı olmuştu Hristiyanlar hep Müslümanların yanında oldu, destek oldu ben de bugün sizin yanınızda olmak istedim dedim. Gene ağladık. İlk defa böyle güzel bir olaya şahitlik ediyorum dedi bayan. Sonra beni dini törenlerine davet ettiler, ben de katıldım. Çiçeklerimi sahnedeki kürsüye koydular bir vazonun içinde. Genç bir beyefendi bu çiçeklerin hikayesini anlatabilir miyim diye izin istedi. Tabii ki dedim. Beni tanıştırdı oradakilerle ve çiçeklerin sebebini anlattı. Herkes alkışladı ve gülümseyerek baktılar bana. Herkesin yüzü gülüyordu.

İneceğim durağa geldim ama yazım bitmedi. Sanırım biraz burada oturup yazımı bitirebilirim. Sonra insanlığın selameti için toplu dua ettik. Din görevlileri getirdiğim çiçekler için de Allah’a teşekkür etti. Herkes amin dedi ben de kendi usulümüzce amin dedim. Gülümsediler bana gene. Sonra ilahiler söylendi. Din görevlileri güzel bir konuşma yaptı. Hz. İsa ve kör bir gencin hikayesini anlattı, toplumdaki acıların sebeplerini anlattı. Aslında konular bizim öğretilerimizle çok benziyordu. Arada oranın görevlisi bayan gene yanıma geldi. Sohbet ettik. Kuran okuyup okumadığımı sordu. Arapça da Türkçe de düzenli Kuran okuduğumu,  namaz kıldığımı anlattım. Kur’an’da Hz.Meryem le ilgili sure olduğunu, Hz.İsa nın adının çok geçtiğini ve Hz İsa’ ya inanmazsak imanımızın bir şartını yerine getirmemiş olduğumuzu anlattım. Sadece din olarak değil, iyi olan bütün insanların kötülüklere karşı birleşmesi gerektiğini konuştuk. Bazen bir adımla başlar ama çok güzel şeylere vesile olabilir dedi bayan. Sonra gene ilahiler, şarkılar söylendi, dua edildi ve tören bitti. Tören bittiğinde arkadaşım ağlıyordu. Buradasın dedi. Buradayım dedim. Din görevlisinin anlattığı hikayeyi İslami kaynaklardan da okuduğumu söyledim. Çok şaşırdı. Kapımız sana her zaman açık dedi. Ben de düzenli olmasa da bazen gelebileceğimi ifade ettim. Vedalaştık ve ayrıldık. Bu arada ben de trenden indim. Yorum yapmayacağım daha fazla. Yorum kısmını sizlere bırakıyorum. Şu anda hissettiğim duygunun adı “ Huzur”….

Hizmetten | Büşra Nilüfer

Huzur | Büşra Nilüfer yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Huzur Yolu | Mehmet Ali Şengül yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Huzur ve huzursuzluk, şimdiye kadar tarihin ‘gergin’ çehresinde, bir gece-gündüz deverânı içinde devredip durmuş ve bir türlü izâfî çizgiden aydınlığa ve kat’iyyete ulaşamamıştır. Nasıl ulaşır ki, burası gerçek huzur ve huzursuzluğun yeri değil; ancak yoludur. İlk mevhibelerini değerlendirenler ve istidât mumlarını tutuşturanlar, irâdenin hakkını vermiş, nura ve huzura vâsıl olmuşlardır. Gönül ve vicdanlarında bir aydınlık ve huzura… Var oluş sırrını kavrayamayanlar, melekelerini şer hesabına geliştirenler ve sefil arzularına zebûn olanlar ise, karanlığa, ama mutlak karanlığa ve huzursuzluğa maruz kalmışlardır.

İnananlar ve gerçeğin yolunda olanlar için, mutlak huzursuzluk asla bahis mevzuu değildir. Onlar her rahatsızlık ve tedirginliğin arkasında dahi, bir ümit ve emniyet beşâreti alır ve hâdiseleri gülerek karşılarlar.

İman ve ümit huzurun ilk şartıdır. Vicdanî yüceliğe erememiş, orada kendi cennetini kuramamış kimselerin huzurlu olması düşünülemeyeceği gibi, geleceği ümitle bekleyen ve mutlu istikbalin hazlarıyla gönlünde Cennetler kuranların da huzursuzluğu düşünülemez. Bu itibarla, milletçe bütün çırpınışlarımız, insanımızı böyle bir huzur topluluğu hâline getirme istikametinde olmalıdır. Hasis ve sefil duygulardan arınmış, yüce âlemlere doğru pervâz eden bir huzur topluluğu… Âsûde vicdanlı fertleriyle, emniyet ve saadet gamzeden âileleriyle; sulh ve sükûn va’deden milletiyle bir huzur topluluğu…

Evet huzur, evvelâ fertte başlar, âilede küçük bir içtimâî bütünleşmeye ulaşır ve nihayet toplumun bütün kesimlerine hükmedecek hâle gelir.

Öyle ise, iyinin, güzelin; ümit ve emniyetin gelmesini düşünürken de, işe, fertle başlama mecburiyetinde olduğumuzu kat’iyyen hatırdan çıkarmamalıyız. Çünkü, âileyi oluşturacak o olduğu gibi, topluma rükün ve parça olacak da odur. Parçaları günahlardan müteşekkil bir topluluğun vadedeceği hiçbir hayır, hiçbir yümün, hiçbir ümit ve saadet yoktur. Bütün hayır ve saadetler, emniyet ve huzurlar, benlik ve şahsiyetin sırlarını kavramış; zihnî ve ruhî derinliğe ermiş fertlerin etrafında hâlelenmektedir. Aynı zamanda böylesine sağlam bir rükün hâline gelen fert, iyi bir âile parçası ve mükemmel bir vatandaş olma hüviyetini de kazanmıştır.

Böylece yüce kamet fertlerden teşekkül eden âilelerin, kurdukları yuvalar cennet köşelerini hatırlatır. Bu saadet ocaklarında, anne-baba ve evlât olma, doğumla başlamadığı gibi, ölümle de bitmez. Öteler ve ötelerin ötesi, bu bitmeyen oyun için, ışıklarla donatılmış; en iç açıcı renklerle süslendirilmiş bir renk ve ses cümbüşü hâlinde onlara hep yeni sahneler hazırlamaktadır. Onun içindir ki, zaman, o sağlam yapıyı aşındıramadığı gibi, onları birbirine sımsıkı bağlayan hürmet ve şefkati solduramayacaktır. O hâne-i ‘ebed-müddet’ devam edip gidecektir. Alabildiğine âhenkli ve rasânetli bu yuva, istikbâl va’deden bir milletin de temel rüknüdür. Millet bu rüknün fazilet ve nezâhetiyle varlık gösterir ve derinleşir. Bu kâideyi kaybedince de, bütün hayatiyetini kaybeder. Âilede var olmayan millet, millet olma hüviyetini de yitirmiştir. Bütünüyle sevgi, saygı, dayanışma ve yardımlaşma, milletin itibarî varlığına âileden akseder ve böyle bir millet, milletlerarası muvâzenenin, cihan sulh ve salâhının şahit ve nâzırı durumuna yükselir; eşyâ ve hâdiselere hükmeder hâle gelir.

Bu topluma ait, yapı taşlarındaki tenasüp, terbiyedeki vahdet ve gönüllerdeki diğergâmlık hissi, parçaları öylesine sımsıkı birbirine bağlar ki, bir hücredeki ızdırab, bütün organizmada derin bir inilti meydana getirir, parçalarda hâsıl olan haz dahi, aynı uzuvlarda lezzetlere vesile olur.

Böyle bir toplulukta, teb’a, devleti ve ricâl-i devleti omuzlarında taşır. Devlet ve ricâl-i devlet de, teb’anın fahrî hizmetçiliğini yapar. Merhametli bir çoban, şefkatli bir baba gibi, saâdet ve hazlarını, güttüğü ve yeddiğinin saâdet ve huzurunda bulur.

Böyle bir toplulukta, patron işçinin yanındadır. Yemesinde, giymesinde ve meşru bütün isteklerinde… Bir âile efradı gibi, yediğinden yedirir, giydiğinden giydirir ve tâkatının fevkinde iş tahmil etmez. İşçi ise, o da işin ve iş verenin yanında; servet ve patron düşmanlığından uzak, sa’yin ve gayretin misâli olma yolundadır. İşin en iyisini yaparken, kan-ter içinde ceht edip boğuşurken, yüceler âleminde kendisine alkış tutulduğunu ve Hakk katında tebcîl ve takdîr edildiğini bilir, yaptığı her şeyi gönül hoşnutluğu içinde yapar.

Böyle bir toplulukta bütün müesseseleriyle maarif, fazilet duygusunu geliştirir; sevgi ve mürüvvet kapılarını açar; nesline, insanlığa şefkati ve herkesle anlaşıp uzlaşmayı öğretir. Onu, merhametsiz emellerden, süflî duygulardan, insanlık için yüzkarası olmadan ve her türlü hoyratlıktan korur ve bilhassa mukaddes mefhumlarına karşı saygılı yetiştirir.

Ve nihayet böyle bir toplulukta, adliye, adâlet felsefesiyle hükmeder; zâlimin, mütecâvizin takipçisi; masumun ve mazlumun hâmîsi olur.

Biz, topyekün nesiller olarak, asırlardan beri beklenen bu ideâl cemaatı araştırıp durmakta ve böyle bir tekevvüne sebebiyet vereceğini zannettiğimiz her çareyi kurcalamaktayız. kim bilir, bu yolda daha ne kadar zaman çırpınıp duracağız.

Sızıntı, Ağustos 1979, Cilt 1, Sayı 7

Huzur Topluluğu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

BİRİNCİ GÖREVİMİZ: ŞİKÂYET ETMEYELİM

Şu dönemde, eğer çocuklarımızın psikolojisini ve mana iklimini muhafaza etmek ve yaşadıkları ülkelerin olumsuz etkilerinden korumak istiyorsak, anne baba olarak ilk işimiz; halimizden, dostlarımızdan, arkadaşlarımızdan, incindiğimiz konular olsa bile, ne olur şikâyet etmeyelim. Özellikle çocuklarımızın yanında bu konuları asla konuşmayalım. Sizce Sevgili Peygamberimiz (sas), hicretindeki onca meşakkate rağmen, şartlarından şikâyet mi etti? Yoksa “(Ya Ebu Bekir! La tahsen innallahe meana) Ey Ebubekir! Hüzünlenme Allah bizimledir.” mi dedi?

O halde yapacağımız ilk iş asla şikâyet edip şeytanı sevindirmemek…

EVLADIMIZ BİZE GÜVENSİN

Dikkat edeceğimiz ikinci nokta ise, evlatlarımızın bize güvenmesini sağlamalıyız. Güven insanî ve İslami bir vasıf. Bu, özellikle aile içinde bizim vazgeçilmezimiz olmalı. Çocuklarımız her türlü konuyu, saklama gereği duymadan, saygısızca değil güvenerek anne babasına açabilmeli. Üstad Bediüzzaman Hazretleri bizlere ne demişti; “Medenilere galebe ikna iledir, icbar ile değildir.” Bunu okuyup yaşamamak olmaz. Çocuklarımızla korkutarak değil konuşarak ve sevgimizi hissettirerek iletişim kurmamız çok önemli. Ki güven; yumuşak huyu, sır saklamayı, destek olmayı, anlayışı, tamiri kapsar.

PEYGAMBERİMİZ (SAS) GİBİ ÇOCUKLARLA NAMAZ KILIN

Devam edersek, çocuklarımızla birlikte şartlarımız ne olursa olsun birlikte ve kaliteli zaman geçirmeyi rutinlerimizin başına yerleştirmeliyiz. Akşam baba eve ne kadar yorgun gelirse gelsin, çocuklar ile muhabbetle geçen biz zamanı olmalı.

Torunları ile namaz kılan, oyun oynayan, kızına “babasının annesi” diyen Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) hatırdan hiç çıkmamalı. Anneler, hanım hanıma bir araya gelme programlarını anneli kızlı ya da oğulları ile bir arada aktiviteli zaman geçirme şekline evirmeliler.

TELEFON, TABLETTE GEÇEN ZAMANLARI SINIRLAYIN

Normalde bile ergenliğin bazı farklı durumları varken şimdi buna mülteciliklerimiz, sosyal farklılıkların olduğu ülkeler, maddi imkânsızlıklar eklenince anne babalara hiç sıkıntıları yokmuş gibi daha çok sabır, gayret ve çaba düşüyor. Bulunduğumuz yerlerdeki eksiklikler, olumsuzluklar değil de olumluluklara bakmalıyız. Küçük yaştaki çocuklara bile açık olan kütüphaneler yerine çocuklarımıza emzik gibi telefon, tablet vs. sanal beyin harap ediciler vermemeliyiz. Biliyoruz ki emeksiz ürün olmaz. Yanı başımızda olduğunu zannettiğimiz çocuklar o teknolojik emziklerle elimizden kayıp gitmesin.

EVLATLARINIZI DİKKATLİ DİNLEYİN

Evlatlarımızla beraber vakit geçirmek ve onları dikkatle dinlemek en önemli alışkanlığımız olmalı. Çünkü bu, onların kendilerini kıymetli hissetmelerini sağlayacaktır. Mesela, bulunduğumuz yerlerin şartlarına göre, birlikte spor yapılabilir, bisiklete binme zamanları ayarlanabilir, sohbetli yürüyüşler yapılabilir. Ayrıca, beraber pasta, börek yapmak gibi ev işlerini bile oyunlaştırıp birlikte zaman geçirmeye vesile kılmak mümkün olabilir.

Ayrıca kendi özel yer ve durumunuza göre eklemeler yapabilirsiniz.

Kaynak: Yeni Ailem

Huzur için şikayeti yok edin! yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.