Sayfa 728 – Hizmetten

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Çağrısı: Vakit Daralıyor

Yazar Mizan 29/03/2020

Yazar: Mizan

Cezaevinde tutuklu bulunan gazetecilerin serbest bırakılması amacıyla oluşturulan ‘Haberin Var Mı’ inisiyatifi, hapishanelerde bulunan meslektaşlarının salgına karşı korunmasız kaldığını ve infaz paketinin gazetecileri kapsamadığını belirterek dayanışma çağrısında bulundu.

Cezaevinde tutuklu bulunan gazeteciler için hazırlanan videoyu #HaberinOlsun etiketiyle paylaşan Haberin Var Mı İnisiyatifi’nin dayanışma çağrısında “Vakit daralıyor. koronavirüs yayılmaya devam ediyor. Düşüncelerinden dolayı hapishanelerde tutulan meslektaşlarımızın salgından korunabilmesi için çabalarımız da aynı hızla devam etmeli.

Meclis önümüzdeki hafta Koronavirüs tehlikesi nedeniyle hapishanelerden kimlerin tahliye edileceğine karar verecek. Tasarı gazetecileri içermiyor. Sesimizi mümkün olan en güçlü şekilde birleştirip tasarıya gazetecilerin de dahil edilmesini sağlamalıyız” denildi.

29/03/2020 0 yorumlar

Haber

Dünya genelinde Korona salgını : 660 binden fazla insan enfekte oldu

Yazar Mizan 29/03/2020

Yazar: Mizan

Yeni tip Koronavirüs (Covid-19) dünya genelinde 664 bin 695 kişide etkili oldu. Salgın nedeniyle hayatını kaybedenlerin sayısı 30 bini aştı.

Yeni tip Koronavirüs’ün ortaya çıktığı Çin artık vakaların en çok görüldüğü ülke değil. ABD’den sonra İtalya da 92 bin 472 vaka ile Çin’deki vaka sayısını aştı. İtalya, 10 binden fazla kişinin hayatını kaybetmesiyle dünyada Koronavirüs nedeniyle en fazla ölümün yaşandığı ülke oldu.

Dünyada Koronavirüs vakalarının en fazla görüldüğü ülke hâline gelen ABD’de vaka sayısı 124 bini aştı.

Dünya genelinde Koronavirüs’e yakalanıp iyileşenlerin sayısı 140 bini geçti.

Türkiye’de ise Sağlık Bakanı Fahrettin Koca’nın açıkladığı son rakamlara göre vaka sayısı 7 bin 402’ye çıktı. Türkiye’de Koronavirüs kaynaklı ölümlerin sayısı ise 108’e yükseldi.

İngiltere’de Can Kaybı Bini Aştı

İngiltere’de 28 Mart Cumartesi günü 260 kişinin daha Corona virüsü nedeniyle hayatını kaybetmesiyle beraber ülkedeki toplam can kaybı bin 19’a yükseldi. Bu, İngiltere’yi, İtalya, İspanya, Çin, İran, Fransa ve Amerika’dan sonra dünyada en fazla Corona virüsü kaynaklı ölüm vakası kaydedilen ülke konumuna sürükledi.

İngiltere’deki teyit edilmiş vaka sayısıysa 17 binin üzerinde.

İngiltere Ulusal Sağlık Hizmeti (NHS) Tıp Direktörü Stephen Powis, Corona virüsü salgınıyla başa çıkma konusunda insanlara önemli rol düştüğünü, herkesin üzerine düşeni yapması halinde can kaybını 20 binin altında tutabileceklerini savundu.

İspanya’da son 24 saat içerisinde Corona virüsü salgını nedeniyle 832 kişi daha hayatını kaybederken 8 bin 189 kişide de virüs tespit edildi

Fransa’da 24 Saatte 319 Can Kaybı Vaka Sayısı 37 Bini Aştı

Avrupa’da Corona virüsünden en çok etkilenen 3’üncü ülke Fransa’da son 24 saat içinde 319 kişi yaşamını yitirdi. Böylece ülkede Corona virüsü nedeniyle ölenlerin sayısı 2 bin 314’e yükseldi.

Arnavutluk İtalya’ya 30 Doktor Gönderdi

Avrupa’nın en yoksul ülkelerinden Arnavutluk, komşusu İtalya’nın Corona salgınıyla mücadelesine destek olmak amacıyla doktor ve hemşirelerden oluşan bir ekip gönderdi.

Arnavutluk Başbakanı Edi Rama, gönüllü sağlık ekibinin Corona salgınının en büyük darbeyi indirdiği Bergamo’da görev yapması için 95 bin dolar ödenek ayrıldığını bildirdi.

Tiran’daki İtalya Büyükelçiliği’yse paylaştığı Twitter mesajında, ”Arnavutluk Hükümeti’ne bu şefkat ve dayanışma eylemi için müteşekkiriz,” ifadesine yer verdi.

Arnavutluk’taki Corona enfeksiyonu vaka sayısı 197, ölüm vakası ise 10.

İtalya, 1980’li yılların sonundan itibaren komünizmin çökmesiyle birlikte Arnavutluk’a yaşadığı bazı krizleri atlatması için yardımda bulunmuştu. Bunların arasında 1990’ların başındaki kıtlık riski ve 1997’deki anarşi vakaları vardı. Arnavutluk, İtalya’ya yaptığı bu küçük çaplı yardımı, komşusundan geçmişte aldığı desteğe verdiği bir karşılık olarak görüyor.

İtalya’da yaklaşık 400 bin Arnavut yaşıyor.

Hindistan’ın En Az 38 Milyon Maskeye İhtiyacı Var

Hindistan’ın ulusal yatırım dairesi Invest India’nın hazırladığı bir rapor, Corona virüsü salgınıyla mücadele için ülkede en az 38 milyon adet maskeye, 6 milyon 200 adetse kişisel koruyucu ekipmana ihtiyaç olduğunu kaydediyor

Daire, bu ihtiyacın karşılanması için yüzlerce firmayla irtibat kurulduğunu bildiriyor.

Invest India tarafından hazırlanan ve Reuters haber ajansının edindiği dört sayfalık rapora göre suni solunum cihazı, yoğun bakım monitörleri, koruyucu ekipman, maske ve test kiti edinmek için 730 firmayla bağlantı kuruldu, ancak bu firmaların sadece 319’u yanıt verdi.

Raporda, bu firmaların sağlayabileceği maske sayısının 9 milyon 100 bin, kişisel koruyucu ekipman sayısınınsa yaklaşık 800 bin olduğu yazılı. Bu sayı, ülke genelindeki ihtiyacın çok altında.

Başbakan Narendra Modi, bir milyar 300 milyon nüfuslu Hindistan’da sağlık sisteminin kapasitesinin baskı altında kalmaması için üç haftalık sokağa çıkma yasağı ilan etmişti.

Kaynak: Samanyoluhaber

29/03/2020 0 yorumlar

$fractal-1764914_1280$

Misafir Kalemler

Küresel salgın, küresel iltica | Reşit Haylamaz

Yazar Mizan 29/03/2020

Yazar: Mizan

Şüphe yok ki her şey, Allah’ın ilmi ve iradesi dahilinde cereyan ediyor.

O (celle celâlühû), okyanusların en derin ve kuytu noktalarında olanı da biliyor, atmosferin enginliklerinde olup bitenden de haberdar!

Kur’ân’ın ifadesiyle, ağaçtan düşen bir yaprak bile O’ndan habersiz değil!

Şüphesiz, musibetler de öyle.

Öyleyse, gelen sıkıntının dilini okumak ve dûçâr olduğumuz musibetteki murâd-ı ilâhiyi anlamak gibi bir vazifemiz var.

Bu bir.

Diğer yandan, İlâhi Beyan’ın tekrarla ifade ettiği gibi başımıza gelen olumsuzluklar, kendi el emeğimizin karşılığı, ihmal ettiklerimizin acı bir faturası veya haddi aşmışlığımızın ağır bir bedelidir.

Demek ki bize, buradan da bir vazife düşüyor.

Sıkıntıyı aşmanın yolu, “muhasebe”den geçiyor!

Ne yaptık ne ettik de bu sıkıntılar başımıza geldi?

Veya neleri ihmal ettik, es geçtik ve yapmadık da insanlık çapında bir bedel ödüyoruz?

Görüldüğü gibi ayırım yapmadı Allah (celle celâlühû); bu ölçüde ve ilk defa yeryüzündeki bütün mabetlerin kapıları sürgülü, bugün!

Renk, dil ve din farkı da olmadı; küçücük bir mikrop, en kudretlilerimizi bile esir aldı!

Fizikin kurallarında olduğu gibi tedavideki muvaffakıyet, teşhisin isabetine bağlı!

Ebrehe’nin “mabed” diye diktiği binanın görkemli olması yetmiyor; şer yuvasına İbn-i Selûl’ün “mabed” demesi, vaziyeti kurtarmadığı gibi!

Mabedin hakkını verememişiz ki Allah (celle celâlühû), elimizden alıyor!

Dahası, “mabed” dediğimiz mekanları, sakîm ve süfli hevesatımızın payandası görmüşüz; yürekten Allah’a yönelmemiz gereken mekanları, minnacık hedeflerimizin basamağı yapmışız!

Yüksek perdeden “Allah” derken, herkesin gördüğü yerde “Peygamber” diye höykürürken veya her vesileyi değerlendirip “Kur’ân” bayraktarlığı yaparken muradımız, en mukaddes değerlerimizi en alçak arzularımızın atlama taşına çevirmekmiş!

Kıbleye dönerken bile niyetimiz, herkesin bizi “kıble” bilmesine bir davetiyeymiş, meğer!

Dahası, cehâlet yüklü kitleleri uyutmanın bir yolu görmüşüz, mabetleri; “kutsal” görünümlü bir ambalajın, ne melanetleri kapattığını keşfetmişiz ve onunla perdelemişiz ayyuka çıkmış zulümlerimizi!

Samimi üç-beş insanın cılız sesini, cühelanın avuç patlatan anlamsız alkışları bastırmış ve “hayır” üretme misyonu sönmüş, demek ki bitmiş mabedin misyonu!

Gelin, “Peygamberlerin kıssalarında elbette tam akıl sahipleri için alacak dersler vardır!” diyen Kur’ân’a bir daha kulak verelim:

“O müşrikler, kendilerine mühlet verilmesine aldanmasınlar. Daha öncekilere de böyle fırsat verilmişti. Ne zaman ki peygamberler, toplumlarının imana gelmelerinden ümitlerini kesecek raddeye gelir ve toplumları da peygamberlerinin kendilerini aldattığı zannına kapılırlar, işte o zaman onlara yardımımız ulaşır, inkârcılar helâk olur ve dilediğimiz kimseler kurtulur. Çünkü (uzun vadede) cezamız, suçlu toplumlardan hiçbir surette geri çevrilmez.”

Demek ki “umut” olması gereken mabedde ümit yok, bugün!

İsterseniz, manzaray-ı hâle bir bakalım:

Murâd-ı ilâhiyi hayata taşıma adına gayret göstermesi gerekenlerin nefesi kesik, bugün!

Baksanıza, zulme karşı duyarlılık göstermesi gerekenler, zâlimlerin ateşine odun taşıma telaşında.

Hukuksuzluğa karşı kitleler duyarsız ve saraydan simit kapma derdinde!

Zaten musibete kapı aralayan da böyle bir bitiş değil mi?

Öyle ya, musibet umumiyet kesp etmişse, adaletin terazisi şaşmış ve zulüm de haddi aşmış demektir.

Önceki olayları anlatırken bize Kur’ân, perdeyi yırtıp pervasızlaşan, hak ve hakikate baş kaldırıp arsızlaşan, sefil ve sefih algılarına, dünyanın en yalın gerçeğiymiş gibi sarılıp küstahlaşan bu insanların, en temel helâk sebeplerinin, her çeşidiyle bir “zulüm” olduğunu anlatıyor.

Musibet umumi geldiğine göre demek ki dünyada, dünya kadar ve haddi aşmış bir zulüm var.

Akla gelebilir; herkes mi zalim?

Zulme rıza da bir “zulüm” değil mi?

Hem, “Öyle bir fitneden sakının ki o, içinizden sadece zulmedenlere dokunmakla kalmaz, hepinize şâmil olur!” demiyor mu Kur’ân?

Demek ki “Sakın ha, zalimlere meyletmeyin; yoksa size de ateş dokunur!” kudsî beyanını ser-levha yapıp evire çevire okumak başka, ayyuka çıkan zalimliklerine rağmen zalime payanda olmak bambaşka şeylermiş!

İşin ayyuka çıktığı çok yer var, hemen aklımıza gelen. Ancak başkasının muhasebesini yapmak, netice vermiyor.

Böylesi dönemlerde herkes, kendi muhasebesine odaklanmalı.

Evet, musibetin huyu bu; yaşın yanında kuru da yanar!

Ancak, Allah (celle celâlühû) zulmetmez ve ötedeki diriliş, buradaki niyetlere göredir.

Âişe Validemiz (radıyallahu anhâ), Efendimiz’e (sallallahu aleyhi ve sellem) kırıp geçiren “tâun”u sorunca şöyle cevaplamış, Habîb-i Kibriyâ Hazretleri:

“Bu, dilediği kimselere Allah’ın gönderdiği bir azaptır. Fakat bunu, mü’minler için rahmete çevirmiştir. Bu salgına yakalanan hiçbir mü’min yoktur ki karşılığını Allah’tan bekleyerek, sabırla ve Allah’ın ona yazdığından başka hiçbir şeyin başına gelmeyeceğini bilip inanarak evinde oturursa, şehîd ecri alır.”

Bugün, herkes evinde oturuyor; mü’mine düşen, bunu da rahmete çevirmektir.

Bunun artçıları da olacak, şüphesiz. Baksanıza devletler, ekonomilerinde yaşanacak sarsıntıları sınırlı tutabilmek için kesenin ağzını açmış durumda.

Hayata musallat olduğu gibi cepleri de kemiriyor, bu virüs.

Ardından, sosyal hareketler sökün edip gelecek, dalga dalga.

Âdetullah değişmiyor; cirmi küçük bir mahluk ile cürmü büyük nice Nemrut devrilecek, ardı ardınca ve kurulu koltuklarında ebediyet hayalleriyle avunan insan görünümlü nice tiranın tahtı kayacak altından!

O gün aklı başına gelecek bazılarının ve “Ne yaptık da başımıza bunlar geldi?” sorusuna cevap olacak ne melanetleri dökülecek, medyanın kirli sayfalarına.

Baş görünümlü ne kirli ayaklar ortaya çıkacak, bütün yalınlığıyla.

Ve ömrü olan, kim bilir ne baharlar görecek, hem de ardı ardına.

Elindeki imkanlarla şahsi ikbal peşinde koşanların iflas ettiği, her şeyini kaybetme pahasına da olsa dik durabilenlerin yıldızlaştığı bir döneme girdik.

Kelebek etkisi diye bir olgu var ya, dünyanın en ücra köşesinde ve kuytu bir koyunda birisinin yediği, herkesin başını ağrıtabiliyor!

Mağribde hapşırmak, maşrıktakini yatağa düşürüyor, artık!

Bir mazlumun iniltisini yüreğimizde hissedip derdini paylaşmadık, her mazlum yüreğe düşen ateşi, yangın yeri gibi yüreğimizde hissetmedik ya, adını-sanını bilmediğimiz birisinin başlattığı bir salgınla Allah (celle celâlühû), milyarları aynı derde ortak etti.

Öyleyse, sadece kendi penceremizden bakarak çözüm üretemeyiz, bugün.

Belki de Allah’ın muradı, dünya çapında bir “kenetlenme” düşüncesini mayalamak; ortak değerler üreterek onların etrafında yeni bir dünya kurgulamak ve her şeyin sebebi olarak kendisini görüp Allah’a yürekten iltica edenlerin yoluna su serpmek ve sadece adanmışları gün yüzüne çıkarmak.

Zaman, her yönüyle bir temizlik zamanı!

Gelin, bu küresel dili hayra çevirebilmek için bir adım atalım.

Kur’ân, değişik sıkıntılara dûçâr olup da nâçâr kalanların, yürekten yönelişlerine cevâb-ı sevâb verildiğinin örneklerini anlatıyor, defaatle.

Demek ki musibet, umûmiyet kesbetmiş bir ilticanın da vaktidir.

“Ey Rabbim! Senden başka hiçbir ilah yoktur. Seni her türlü noksanlıktan tenzih ederim. Ben nefsine zulmedenlerden oldum.” diyen Hazreti Yûnus gibi, eğip bükmeden!

Yalnız, nazara verilen örnekler, sıkışınca verilen tumturaklı sözlerin unutulduğunu da hatırlatıyor, sonrasında sözümüzü unutmamak için bize.

Her defasında, bu yönelme ve ilticanın, samimi ve yürekten olması gerektiğini nazara veriyor Kur’ân, sahil-i selamete erdiğimizde yeniden eskiye dönmemek için.

Ancak, şu da bir gerçek ki muzdar kalanın yürekten duası karşılıksız kalmıyor!

Öyleyse, nankör tarafımızı bir kenara bırakarak ve uzun soluklu bir tevbe-i nasûha ihtiyaç var.

Bedihi ve ayân olmuş bir musibet, kulun ilticasıyla söner mi?

Her şey O’nun (celle celâlühû) elinde; isterse, söner!

Bunun bir emsalini anlatıyor Kur’ân:

“Yûnus’un kavmi müstesna (halkını yok ettiğimiz ülkelerden) herhangi bir ülke halkı, keşke (kendilerine azap gelmeden) iman etse de bu imanları kendilerine fayda verseydi! Yûnus’un kavmi iman edince, kendilerinden dünya hayatındaki rezillik azabını kaldırdık ve onları bir süre daha (dünya nimetlerinden) faydalandırdık.”

Demek ki olmuş; musibet görünür olduğunda yürekten iltica eden Hazreti Yûnus’un (aleyhisselâm) kavminden musibet kaldırılmış!

Helâk olacakken, olmamışlar!

Ne yapmışlar?

Yaptıkları zulmün farkına varmışlar.

Dua dua yalvararak Allah’tan af dilenmişler.

Bununla ilgili söylenen çok şey var ve neticede Ninova halkının samimi ve yürekten sesi, gelen musibeti geri çevirmiş!

Dedik ya, musibetler, aynı zamanda Allah’a toptan iltica zamanlarıdır.

Nerede olursak olalım.

Kapanan mabetlere bedel, Hazreti Mûsâ (aleyhisselâm) zamanındaki Mısır halkı gibi evlerimizi “kıblegâh” yapalım.

Gönüllerimizi birleştirelim.

Etrafımızda hangi inançtan insan varsa onları da işin içine alalım ve küresel bir yönelişle içimizi ve işimizi Allah’a açalım.

Sadece O’ndan isteyelim.

Ortak paydalarımızı çıkaralım dünya pazarına. Görüntüde olana takılanlar için kapaklar arasında ve kütüphanelere hapsettiklerimizi açalım, sayfa sayfa.

Bugün ütopya gibi duran realitenin, dün nelere vesile olduğunu yâd edelim, tarihin sayfalarında.

Dün yaşanmışsa, bugün de mukadderdir.

Her fırsatı değerlendirip herkes ile bir diyalog köprüsü kurma sevdasında olanlara Allah (celle celâlühû), yeni bir kapı daha araladı.

Öyle ya, samimiyet soluklayan gönüllere girmenin bir yolu da samimiyet pazarına tezgâh açmaktır!

Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmış; insanlığın cehâlete körük çektiği demlerde bir avuç Mekkeli ile bir araya gelmiş ve eski çehreye yeni bir maya çalmış.

Kim bilir, belki bu ilticalarla oluşan bir sinerji, gidişin yönünü değiştirir ve köhne dünyaya, yeni bir “fazilet” mayasının çalınmasına vesile olur!

Kaynak: Tr724 | Reşit Haylamaz

29/03/2020 0 yorumlar

Kürsü

Değişimin ardındaki mesaj

Yazar Egeli 29/03/2020

Yazar: Egeli

Soru: Kâinat, ilk yaratılışında böyle tagayyürlü, inkılâplı, mâil-i inhidam bir surette yaratılacağına, ebede elverişli olarak sabit bir şekilde yaratılsaydı; bu, tahripten sonra ebediyete kâbil, sağlam bir şekilde yapılmasından daha iyi olmaz mıydı? Kâinatın değişmelere açık yaratılmasının hikmetini açıklar mısınız?

İsterseniz önce soruyu biraz daha açalım. Biz, tagayyür ve tebeddül eden, eczası, efradı ve mürekkebâtıyla her an değişen, eskilerin “mütehavvil” dedikleri bir kâinatta, kâinatın bir parçası olan yerküre üzerinde yaşıyoruz. Yapısı gereği yeryüzünde her an çeşitli olmalar, solmalar, ölmeler ve yok olmalar birbirini takip edip durmaktadır. Bizler, kâinatı, devamlı bir surette yıkılan, yok olan bir sinema şeridi gibi seyretmekteyiz. Sonunda birgün dünya tamamen harap olacak, her şey değişecek, “yer başka bir yere, gökler de başka türlü göklere çevrilecek. Ve bütün insanlar kabirlerinden kalkıp tek hâkim olan Allah’ın huzuruna çıkarılacaktır.” (İbrahim sûresi, 14/48) Evet, yer değişecek, gökler de değişecek; bugünkünden başka bir hâl ve başka bir vaziyet alacaklardır. Kâinat, varabileceği noktaya vararak safileşip her şey huzur ve sükûnet kazandığı zaman da insanlar Allah’ın huzuruna çıkacaklardır.

Zannediyorum soruda, “Cenâb-ı Hakk’ın kâinatı baştan böyle değişmelere göre yaratmasının hikmeti nedir?” diye soruluyor. Esasen buna itiraz edilemez; sadece hikmeti sorulabilir. Zira O (celle celaluhu), İbrahim Hakkı’nın ifadeleriyle:

Her işte hikmeti vardır,
Abes iş işlemez Allah.
O’na bir kimse cebrile
Bir iş işletemez asla.
Ne kim Kendi murad eder,
Vücuda ol gelir billah.

olan bir Zât’tır. Evet O, Hâkim-i Mutlak, فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ¹, يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ² “Murad ettiğini, dilediğini yapar.” evsafı ile vasıflandırılan bir Zât-ı Ecell-i Âlâ’dır. Neyi diler, neyi murad ederse, o olur ve olanda ne derin hikmetler vardır.

Bu hususu tespit ettikten sonra diyebiliriz ki, kâinatın böyle değişime açık yaratılmasının pek çok hikmeti vardır. Bunlardan bazıları şunlar olabilir:

Muhtelif yerlerde ifade ettiğimiz gibi, Cenâb-ı Hak kevn ü fesad içinde olan bütün mekânı, şe’n-i rubûbiyetini başka başka aynalarda görmek ve göstermek için yaratmıştır. Esmâ-i ilâhiyesini ve sıfât-ı sübhaniyesini moleküllerin ve onlardan meydana gelen mürekkebâtın farklı aynalarında Zât’ını müşâhede etmek için yaratmıştır. Bu arada insan da, Sâni-i Âzam olan O muhteşem Yaratıcı’nın şe’n-i rubûbiyetini gösteren harika bir model ve aynadır. Zât-ı Bârî hakkında kullanmaktan çekindiğimiz, O’nun “şe’n” hakikatini, Türkçemizde tam olarak karşılamasa da, “istidat” ve “kabiliyet” kelimeleriyle ifade edecek olursak, O’ndaki “şe’n”, bizde “kabiliyet” ve “istidat” hâlinde tecellî etmiştir. Tabir caizse, Sanatkâr-ı Âzam, münezzeh kabiliyet ve istidadını –doğru ifadesiyle– “şe’n-i rubûbiyet”ini göstermek için bu kâinatı yaratmıştır denebilir.

Ayrıca bu fizikî âlemin hilkati başladığı andan bugüne ve bugünden kıyamete kadar geçirdiği/geçireceği çeşitli safhalar vardır. Allah’ın bu kâinatı ilk yarattığı, güneşlerin kopup bugünkü şeklini aldığı zamandan, Allah’ın emri ve izniyle küre-i arzın şekillendirilmesi devresine, oradan karbon devrine ve bitkilerin göklere doğru boy atıp uzadıkları ve en son olarak da insanın yaratıldığı zamanı düşündüğümüzde, bütün bunların birbirini takip eden inkılâplar olduğunu görürüz. Mesela, tarlaya bir tohum atıyoruz. Bu tohum, toprağın altına giriyor ve tedricîlik içinde neşv ü nema buluyor. Evvelâ, tohum yerin altındaki sızıntılarla bir kontak kurduktan sonra havanın sıcaklığı, toprağın da nemi sırtını okşadığı zaman o da heyecana geliyor. Ve sonra ukde-i hayatiye olan çekirdekten bir filizcik başını dışarıya çıkarıyor. Çıkarırken de yaşamasına müsait bir hava ve Güneş’in baş okşayıcı ışınlarıyla karşı karşıya geliyor. Ve derken peşipeşine inkılâplar geçiriyor. Tohum çürüyüp gidiyor ama, yeni bir filiz çıkarıyor. Derken bir kök, bir dal meydana geliyor. Tahavvül ede ede başak verebilecek hâle geliyor.

İşte bu değişim ve dönüşümler en büyük âlemlerden en küçük âlemlere kadar her şeyde cereyan ediyor. Dahası, Kur’ân’ın ifadesiyle, anne karnındaki cenine kadar bu değişim her alanda cereyan ediyor. Küçük bir sperm anne karnında, rahimde, daha evvel kendisi için hazırlanmış, çeşitli gıda maddelerini hâvî cidarlarından birisine yapışıyor ve dönüşüm ve değişimini devam ettiriyor. Ondan sonra da çeşitli değişmelere maruz kalıyor. Değişe değişe nihayet insan şeklini kazanıyor ki, biz bunları Kur’ân-ı Kerim’in açık ifadelerinde görüyoruz.^[3] Evet, işte bütün bunlarda, Cenâb-ı Hakk’ın, şe’n-i rubûbiyetini görmeyi ve göstermeyi murad ettiği hissediliyor.

Allah’ın yaratmasının değişik dairelerde muhtelif mertebeleri söz konusudur. Yüce Yaratıcı’ya ait “Hâlık” isminin en küçük dairede tecellîsi, yumurtanın içindeki tohumla, buğdayın ve arpanın içindeki çekirdekle, insanoğlunda da sperm ve yumurta perdesi arkasında meydana gelir. Âzam derecede bu tecellîyi görebilmek için, Hâlık isminin tecellî ettiği bütün safahatı görmek lâzımdır ki, insan ciddi bir fikre sahip olabilsin.

“Allah nasıl bir yaratıcıdır?” sualine karşı deriz ki: O, öyle bir hâlıktır ki, hiç yoktan gazları yaratır, varlığı üzerinde münakaşa yapılıp yeni fikirler ortaya atılan esiri (eter) var eder. Atomu, atomun partiküllerini O yaratır. Bunları varettiği gibi O, daha büyük şeyleri ve farklı mürekkepleri de yaratır. O Yüce Yaratıcı yarattıklarını bir gaz çorbası hâline getirip katar, karıştırır ve en küçüğünden en büyüğüne kadar yaratmanın çeşitli safhalarında “Hâlık”, “Bârî”, “Musavvir” isimleriyle her şeyi şekillendirir. Biz kat’iyen biliyoruz ki, bir nergise şekil verme işi başka, bir yasemine şekil verme işi başka, bir buğdaya şekil verme işi daha başkadır. Hâlbuki bu farklı şekil vermelerin hepsi, Allah’ın emir ve iradesiyle “Musavvir” ismine aittir. “Musavvir” ismi sadece tek dairede değil, belki tasvîrin söz konusu olduğu bütün dairelerde tecellî edecek ki, Allah’ın nasıl bir “Musavvir” olduğu görülsün.

Kâinattaki çeşitli varlıkları müşâhede ettiğimizde “Musavvir” ismi hakkında kat’i bir kanaat elde ederiz. Evet, Allah, falan ressam gibi sadece belli resimlere inhisar-ı fikir eden, sadece onları yapıp enzâr-ı âleme arz eden biri değil, O, bilakis yeryüzünde her baharda rengârenk sanatlarını insanların temaşasına arz eden bir “Musavvir”dir. Allah, “Rahmân’dır”; dolayısıyla “Rezzâk’tır” (“Rahmân”ın bir mânâsı da “Rezzâk”tır). O, nasıl rızık verir? Ağaca verdiği rızık insana verdiği rızıktan farklıdır. Ona ağız ve mide vermemiştir. İnsanla bitkiler arasındaki rızıklanma mevzuu tamamen terstir. Bitkiler, insanın attığı şeyi alır, onun muhtaç olduğu şeyi de dışarıya atarlar. Binaenaleyh ağaçta “Rezzâk” ismi, Allah’ın ona karbondioksit yudumlatmasıyla olur. Keza, “Rezzâk” isminin bir amipteki tecellîsiyle insandaki tecellîsi de tamamen birbirinden ayrıdır. Öyleyse bir mikroptan bir gergedana, yani en küçük varlıktan en büyüğüne kadar bütün mevcudatta “Rezzâk” isminin tecellî ettiğini görebilmek için hepsinin nasıl rızıklandırıldığını, rızkı nasıl hazmettiklerini, Cenâb-ı Hakk’ın Rahmâniyet’inden nasıl istifade ettiklerini görmek gerekir ki, Allah hakkında bir fikre sahip olabilelim.

İşte bunun gibi, tâ bidayet-i âlemden (kâinatın yaratılışı) bugüne ne kadar tebeddül ve tagayyür varsa bunların hepsi esmâ-i ilâhiyenin bir mertebe ve bir derecedeki tecellîsinden ibarettir. Cenâb-ı Hak, kâinatı şe’n-i rubûbiyetini izhar için yaratıp bir kitap hâlinde bizim nazarımıza arz etmiştir. Bu muhteşem kitabın bir fihristi olarak da insanı yaratmıştır. Bu fihristte ve bu kitapta, bütün şe’n-i rubûbiyetini göstermesi, O’nun ilâh olmasının lâzımıdır. Biz de O’nu, işte kâinata serpiştirdiği bu işaretlerle tanıyoruz.

Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için avamca bir misalle bir tahşiyede bulunmak istiyorum: İyi inşaatçı, fevkalâde ressam, müthiş bir hattat, aynı zamanda marangoz ve fevkalâde avize yapan, bunların yanında mükemmel elektrik malzemesi döşeyen bir zat düşünelim. Bu kişi, bütün maharetlerini göstermek için bir bina yapmayı düşünüyor ve yapmaya başlıyor. Bu zat, önceki safhalarla alâkalı bize bilgi vermeden sadece en son şekliyle getirdiği avizelere bakarak, onun elinden nelerin gelebileceğini tam olarak bilemeyiz. Bize bütün maharetleriyle kendisini tanıttırması için, bütün maharetlerini ayrı ayrı şeritlerle bir sinema perdesinde nazarımıza arz etmesi, bizim için konuyu anlama adına çok önemlidir. İşte Cenâb-ı Hak da kâinata bu işaretleri koyarak onları bizim nazarımıza arz etmiştir. Çünkü kâinattaki her şey Allah’ı tanıtmaya matuftur.

Aslında biz bu dünyada bir talim ve terbiyeye tâbiyiz ve burada tahsilimizi ikmâl etmekle mükellefiz. Bu talim ve terbiye ile istidat ve kabiliyetlerimizi inkişaf ettirip öbür âleme liyakat kazanacağız. Talim ve terbiyemiz de, mârifet-i ilâhî, muhabbet-i ilâhî ve şevk u cezbedir. Bunu kazanacağımız ana kadar Mevlâ gösterdiği her şeyi bu değişimler dünyasında bize gösterecektir. Öbür âlemde ise mârifet tamamlanmış, muhabbet doruk noktasına ulaşmış, insanlar aşk u vecd içinde kendilerinden geçmiş, Mevlâ-i Müteâl’in müşâhedesi ile mest ve sermest olacaklardır. Allahu a’lem.

[1] Hûd sûresi, 11/107; Bürûc sûresi, 85/16.
[2] Âl-i İmrân sûresi, 3/40; Hac sûresi, 22/18.
[3] Bkz.: Hac sûresi, 22/5; Mü’minûn sûresi, 23/14.

22 May 2015. Kategori Kendi Ruhumuzu Ararken, M.Fethullah Gülen

29/03/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Bu Baharı da Göremeyecek | Harun Tokak

Yazar Mizan 28/03/2020

Yazar: Mizan

Kuzeyin bu soğuk ülkesindeki sokak cıvıl cıvıldı.

Sokağın başında büyükçe bir lise vardı. Lisenin yanı başında ilkokul, yolun karşısında ise kreş vardı.

Çocuk cıvıltıları, zil sesleri bir birine karışıyordu.

Adı gibi canlı bir sokaktı.

Bu sokakta hayat erken başlıyordu. Anne, babalar küçük çocuklarını en sert havalarda bile bisikletle getiriyorlardı. Daha uykusunu alamamış gözleri mahmur küçücük çocuklarını kreşe bırakıp gidiyorlardı. Bu hemen her sabah tekrar eden bir sahne idi. Öğleden sonra da aynı anne babalar yine bisikletleri ile gelip çocuklarını alıp gidiyorlardı.

Gül Ailesi bu sokakta ahşap eski bir konağın çatı arasında kalıyordu.

İki odalı bu çatı arasındaki odanın birinde Gül Hanım ve eşi diğerinde kızı ve damadı kalıyordu.

Ev oldukça dardı ama evlatlarının yanlarında olması onlara büyük bir ferahlık veriyordu.

İstanbul’da Boğaza nazır evlerindeki saadetli günler artık hayallerde kalmıştı.

Gül Hanım yola bakan küçük pencereden annelerinin çocuklarına sarılmalarını, onları kucaklamalarını, önce bağırlarına bastırıp sonra bisikletin arkasındaki minik sepete oturtmalarını, kemerlerini bağlamalarını, küçücük kasklarını başlarına geçirmelerini imrenerek seyrediyordu.

Sokaktaki bu hareketlilik onların ruhlarını ferahlatıyordu.

İlk defa geldikleri Kuzeyin bu sakin ve özgür ülkesinde kış çok sert geçiyordu.

Sabaha değin süren fırtınalarda ormanların uğuldayışı, gökleri tutan kara bulutların sağa sola kaçışı, göklerin gürleyişi yüreklerine ürpertiler salıyordu.

Penceresi yola bakan oda çok fonksiyonlu idi. Misafir ağırlanıyor, çamaşırlar kurutuluyor, yemek yeniyor, ofis görevi görüyor, geceleri de yatak odası oluyordu.

Gül Hanımın eşi yazardı. Camın kıyısındaki küçük masada yazılarını yazar dururdu. Yazı yazmadığı zamanlarda da okurdu.

İlk zamanlar aşağıdan zil çaldığında ipe asılı çamaşırları alel acele toplarlardı. Bir müddet sonra çamaşırların ortada asılı durmasına alıştılar. Sadece oturanların bir birini görmeleri için kanepenin önüne denk gelen çamaşırları iki kenara sıyırmakla yetinmeye başladılar.

Bir bayram günü akşama kadar 40-50 kişiyi bu küçük oda da ağırladılar.

Gurbette başlarını sokacak bir yer bulmuşlardı ya ona da şükrediyor,

“Vesile olanların Allah ne muradı varsa versin” diye dua ediyorlardı.

“Bu sevdanın uğrunda nelere katlanılmazdı ki”

Gül Hanımın romatizmalarını evdeki rutubet iyice azdırıyordu. Bazen dayanılmaz hal alıyordu. Nice geceler gözünü hiç kırpmadan sabahı ediyordu. Kocası, gecenin bir vaktinde uyandığında onu pencereden karanlığın derinliklerine doğru bakarken buluyordu.

Bazı akşamlar evlerinin önündeki sokak lambasının aydınlığında bir kaç muhacir düşünceli kumrular gibi konuşurlardı.

Aralarında büyük iş adamları, profesörler, bürokratlar, öğretmenler, doktorlar da vardı.

Her meslekten insan bir yolunu bulup ülkesinden kaçıp Kuzeyin bu soğuk ülkesine sığınmıştı. Kiminin serveti kiminin mesleği elinden alınmıştı. Bir orman yangınından kaçar gibi kaçmışlardı ülkelerinden. Canlarını zor kurtarmışlardı.

Bazen Gül Hanımın eşi pencereden seslenirdi onlara

“Dergâha gelin sıcak çay var.”

Sıra sıra gelirlerdi. Bir yanları hep yıkık gezen bu insanlar oturur oturmaz,

“Ne zaman bitecek bu günler” derlerdi.

Bu daracık odaya zaman zaman Gül Hanımın torunları geliyordu. O zaman o daracık oda büyük ve geniş bir saraya dönüşüyordu.

Gül Hanım çocuklarına ve torunlarına çok düşkündü. Gurbette de olsa onlarla birlikte olmak bütün derdini unutturuyordu. Onlar gelince hastalıklar unutuluyor evde gençlik koşuları geri geliyordu.

Belki de gurbetin en büyük tesellisi idi torunları.

Ama onun yüreğini kor gibi yakan, geceleri gözlerini karanlıklara açılan pencereye mıhlayan, sessiz sesiz ağlatan bir derdi vardı.

Oğlunun biri hapisteydi.

Güneşin doğuşu da batışı da dokunuyordu ona.

“Yine gün doğdu oğlum bu günde güneşi göremeyecek.”

Yine akşamlar oldu. Oğlum bu gece de karanlıklarda kalacak.

Gün batımında etrafına taç yapraklarıyla ışık saçan camın önündeki çiçekler bile ona bir tutam hüzünden başka bir şey vermiyordu.

Her sofrada lokmalar ağzında büyüyordu. Sofralar, sözler çoğu kere yarım kalıyordu. En mutlu en huzurlu anında oğlu aklına geliyor ve kalbine bir hançer saplanıyordu. İlaçlarını alırken, su içerken hep oğlunu düşünüyordu.

Geceleri yola bakan pencerenin önüne dikiliyor karanlıklarla konuşuyordu.

“Alerji hastalığı vardı, kaşıntıları arttı mı, ilaçlarını alabiliyor mu? Koğuşta kaloriferler yanıyor mu, işkence ediyorlar mı?”

Sorular işkence aletleri gibi sıralanıyordu beyninde.

Ahşap konağın bu küçük penceresinden hemen her gece özlem bir mendil gibi sallanıyordu karanlığa doğru.

Geç de olsa Kuzey Işıklarına komşu bu soğuk ülkeye bahar gelmişti.

Sevimli torunu bir gün, “Biz neden buradayız ben ülkeme gitmek istiyorum” dedi.

“Neden oğlum bak burası ne kadar güzel, parklar, bahçeler, oyun alanları…”

“Olsun ben yine de gitmek istiyorum.”

“Neden peki?”

“Okulda öğrenciler beni oyuna almıyorlar.

“Neden almıyorlar.”

“Hem dilini anlamıyoruz hem de futbol oynamasını bilmiyorsun” diyorlar.”

“Baban sana öğretsin”

“Babam Ben futbol bilmem” dedi.

“O zaman deden sana öğretsin, çocukluğunda çok severdi futbol oynamayı”

O günden sonra dedesiyle birlikte evin yakınındaki parkta hafta sonları antrenman yapmaya başladılar.

Park çok büyüktü. Göz alabildiğince yeşil alanlar. Denize kadar uzanan yürüyüş parkurları. Minyatür futbol sahaları, piknik yerleri, gül bahçeleri, hayvanların özgürce yaşayabilecekleri özel bölümler. Bisiklet yolları, yeşilbaşlı ördeklerin, kuğuların yüzdüğü mini göller, suni derelerin üzerine kurulmuş ahşap köprüler…

Her taraf bahar kokuyordu.

Tatlı bir bahar ezgisiyle oluşan büyülü hava, insanın başını döndürüyordu.

Bu büyülü parkın denize açılan kıyılarında gün batımları soylu ve sevdalı güzelliğe dönüşüyordu.

Bu saatlerde ışığın yangın kızılında, yeşilin parlayışında bir başka oluyordu park.

Evden çıkarken babaannesi ördekleri beslemesi için torununa ekmek kırıntıları veriyordu.

Artık ördekler onu tanıyordu.

Onu görünce ördeklerin kıyıya doğru çırpınarak koşuşturmaları görülmeye değerdi.

Güzel bir bahar günü yine antrenman vardı.

Sevimli torunu Gül Hanıma,” Babaanne haydi sen de gel” dedi.

Gül Hanım pek dışarı çıkmazdı ama torununu kıramadı.

Bahar gelmiş badem ağaçları gelinliklerini giymiş onun neyine.

Börtü-böcekler, kelebekler özgürce uçmuşlar oğlu özgür olmadıktan sonra hiçbir şeyin tadı yoktu.

Bütün mevsimler kıştı.

Baharlar gelip geçiyor, üç aylar, kutsal geceler havai fişekler gibi bir birini takip ediyor, teravihler, tekbirler, camilerin kubbelerinden taşıyor, mahyalar, parıltılı kolyeler gibi minareleri süslüyor ama oğlu bunların hiç birini ne duyuyor ne görüyordu.

Dışarıda debisi yüksek bir nehir gibi akıp giden zaman zindan da durmuş gibiydi.

Torunları önde daldan dala konan kelebekler gibi oynaya zıplaya evlerinin yakınındaki parka doğru giderken Gül Hanımın mutluluğuna diyecek yoktu.

Eşi ile ile birlikte yan ayana yürüyorlardı.

Badem ağaçları beyaz gelinliklerini giymişlerdi. Yeşilin bütün tonları baharın ilk dansındaydı. Her bir yanda bahara ulaşmanın sevinç çığlıkları duyuluyordu.

Doğanın göğsünden taşan mutluluk insanların yüreklerine akıyordu.

Eşi bir ara Gül hanımın geride kaldığını fark etti, dönüp baktı.

Gül Hanım bir badem ağacının altında öylece duruyordu.

“Ne oldu yine ağrıların mı arttı?”

Susuyordu sadece susuyordu.

Gül yanakları bir anda mor bir buluta dönmüştü.

Sonra ansızın boşalan bahar yağmurları gibi taştı göz pınarları.

Sarsıla sarsıla ağlamaya başladı.

Ağlayabilmenin tadına varıyordu

Dudaklarından kesik kesik kelimeler döküldü…

“Benim oğlum bu baharı da göremeyecek.”

Ülkesinin baharlarına hasret bütün gözlerin bu baharı görmeleri dileği ile…

Kaynak : Samanyoluhaber | Harun Tokak

28/03/2020 0 yorumlar

Video

IFLC Fransa | Bize Harputlu Derler | Azerbaycan

Yazar Mizan 28/03/2020

Yazar: Mizan

Fransa`da düzenlenen IFLC kültür festivalinde sahne alan Azerbaycanlı öğrenci “bize Harputlu derler” türküsünü seslendirdi.

Daha fazla video için lütfen Youtube sayfamızı ziyaret ediniz…

28/03/2020 0 yorumlar

Misafir Kalemler

Sodom ve Gomore | Z.Hicran Yıldırım

Yazar Mizan 28/03/2020

Yazar: Mizan

Hazreti Lut (aleyhisselâm), İbrahim (aleyhisselâm)’ın kardeşi Haran’ın oğludur. Lut (as), Hz. İbrahim (as)’e iman ederek (Ankebut Suresi, 26) O’nunla birlikte hicret etmiş ve aynı zaman diliminde peygamberlik yapmıştı.

Lut (aleyhisselam), ahlâksızlığın yaygın olduğu Sedum (Sodom ve Gomore) halkına peygamber olarak gönderilmişti.

Sodom ve Gomore, bugünkü Ürdün toprakları ile Batı Şeria arasında yer alan ve Ölü Deniz diye de bilinen Lut Gölü çevresindeydi. Sedum halkı, daha önceki milletlerde görülmeyen bir ahlâksızlık suçunda çok ileri gitmişti.

Bu yüce peygamberin kavmi içinde ‘Livata’ denen, o güne kadar beşeriyetin görmediği bir günah irtikap ediliyor ve bu şanı yüce peygamber de gece gündüz aralıksız bu günahla savaşıyordu.

Bu kavim insanlık tarihinde o güne kadar hiç görülmemiş bir fenalığı ihdas etmiş ve insanlık tarihinin yüz karası olmuşlardır.

Bunlar Allah’ın verdiği nimetlere teşekkür etmek yerine azgınlaşmışlar, şımarmışlar ve daha da ileri giderek utanmaz hayasızlıklar peşinde koşmuşlardı.

Lut (aleyhisselam), her türlü sıkıntıyı göze alarak belki öğüt alırlar diye kavmine yöneldi. Onları kendi kendileriyle yüzleştirerek bulundukları iğrençlikten kurtarmak istedi:

“Peygamber olarak gönderdiğimiz Lut, kavmine şöyle seslendi:

– Dünyada sizden önce hiç kimsenin yapmadığı iğrenç bir işi nasıl yaparsınız?” (Araf Suresi, 80)

“Doğrusu siz, haddi aşan azgın bir kavimsiniz.” (Şuara Suresi 26/166; Araf Suresi 7/81)

Sodom ve Gomore halkı, zerre kadar Hz. Lut’un (as) çağrısına kulak vermedi ve Allah’ın insanlığa rahmeti olan bu güzel insana sert cevap verdi.

“Halkının ona verdiği cevap şundan ibaret oldu: “Çıkarın bu adamları memleketinizden! Çünkü bu beyler pek temiz insanlar!” (Araf Suresi, 82; Neml Sûresi, 56)

Zâlim kavim, bu sözleriyle kendilerine samimi bir şekilde nasihât eden Hz. Lut aleyhisselâmı ve O’na inanan bir avuç mü’mini vatanlarından çıkarmakla tehdit ediyordu. Onların bu tehdidinden; pislenenlerin fıtratlarının bozulduğunu, bunun için de bozulmamış fıtrata; yani temizliğe tahammül edemez hale geldiklerini görüyoruz.

Kavminin bütün tehditkâr tavırlarına karşı, Hz. Lut (as) geri adım atmadı ve cesurca:

“Ben” dedi, “Sizin yaptığınız bu işten nefret ediyorum. “Beni ve bana tâbi olanları, onların yaptıkları kötülüğün cezasından ve onların her türlü şerrinden Sen kurtar ya Rabbi!” (Şuara Suresi, 168)

Lut (as) kavmini ısrarla doğru olana davet etti:

– Allah’ın bu uyarmasından sonra siz hala bu çirkin işi yapacak, yolu kesecek ve toplantılarınızda edepsizlik yapmaya devam edecek misiniz? (Ankebut Suresi, 29)

Yol kesmeleri ve toplantılarındaki çirkin işleri, Hz. Abdullah b. Abbas (ra) rivayet ettiği bir hadiste şöyle nakleder:

‘Sodom ve diğer şehir halkının, şehir dışında, yol üzerinde bostanları ve meyve bahçeleri vardı. Yağmursuzluktan kuraklık ve kıtlığa uğradıkları zaman, birbirlerine:

– Meyve bahçelerinizi, dışarıdan gelecek yolculardan koruyunuz! dediler.

Diğerleri:

– Nasıl koruyalım? dediler.

Birbirlerinin yanına gelip gittiler.

– Yurtlarınızın içinde bulduğunuz ve tanımadığınız yabancıların elbiselerini soyun; zulmedin! Siz, böyle yapmayı adet edindiğiniz zaman, insanlar, şehirlerinize ayak basamazlar! dediler ve dediklerini de yapmaya başladılar.’ (Hâkim, Müstedrek II/562)

Bütün samimi gayret ve çabalara karşı küfür ve ahlâksızlıklarından vaz geçmeyen ‘Halkının ona (Hz. Lût’a) cevabı (ise) şundan ibaret oldu:

‘Doğru söylüyorsan bizi tehdit ettiğin, Allah’ın o azabını getir de görelim!’ (Ankebut Suresi, 29)

Bu meydan okumayla sözün bittiğini ilan ediyorlardı. Hz. Lut (as) bu çirkinleşmiş, bayağılaşmış kavme yapabileceği bir şey kalmadığını görünce Yüce Allah’a yönelerek:

“Ya Rabbi!” dedi, “bu müfsitler, bu bozguncular gürûhuna karşı bana Sen yardım et!” (Ankebut Suresi, 30)

Ve yardım Geliyor…

Yüce Allah, Hz. Lut kavmini helâk etmek üzere genç delikanlılar suretinde melekler gönderdi. O melekler önce müjde vermek için Hz. İbrahim’e (as) uğradılar:

“Elçilerimiz (olan melekler) İbrahim (as)’e (ilerlemiş yaşına rağmen bir oğlu, Hz. İshak’ın, olacağı) müjdesini getirdiklerinde dediler ki: ‘Haberin olsun, biz bu şehrin halkını (Lût kavmini) imha edeceğiz, çünkü oranın halkı büsbütün zalim kimselerdir.’

İbrâhim: “Ama Lut da orada!” deyince onlar şöyle cevap verdiler: “Orada bulunanları biz pek iyi biliyoruz. Onu ve yakınlarını kurtaracağız, yalnız eşi geride kalıp helâk edilenler arasında olacak.” (Ankebut Suresi, 31-32)

Allah’ın elçileri olan melekler, Hz. Lut (aleyhisselâm)’a delikanlı suretinde gelmişlerdi. Gelen misafirlerin melek olduğunu anlayamayan Hz. Lut (as) kavminin onları görüp kötülük yapmasından endişe etmeye başladı. İçi daraldı.

Kur’ân-ı Kerim, bu hâdiseyi şöyle anlatır:

‘O elçilerimiz Lut’a gelince o fena halde sıkıldı, onlar yüzünden göğsü daraldı ve: “Gerçekten bu gün pek çetin bir gün!” dedi.

Esasen kötü işler yapagelen halkı, kötü niyetle koşa koşa Lut’a geldiler.

Lut:

“Ey halkım! dedi, işte kızlarım! Onlar sizin için nikâh akdi ile, daha temiz, şaibeden daha uzaktır. Öyle ise Allah’tan korkun, emirlerini, çiğnemekten sakının da, bari misafirlerimin yanında beni rüsvay etmeyin! Yok mu içinizde aklı başında bir adam?”

(Onlar) Şöyle dediler:

“Sen de pek iyi bilirsin ki senin kızlarında hakkımız ve onlarla hiç bir alâkamız yoktur, onlarda gözümüz yoktur, ama sen bizim ne istediğimizi pekâla biliyorsun!”

(Lut as) “Keşke” dedi, “size karşı yetecek bir gücüm olsaydı veya pek sağlam bir kaleye dayansaydım!”

Melekler: “Lut! dediler, Biz Allah’ın elçileri seninleyiz, hiç merak etme, onlar size hiçbir kötülük yapamayacaklardır. Haydi öyleyse, gecenin bir vaktinde ailenle yola çık, yürü! Beraberindekilerin hiç biri geri dönüp bakmasın, yalnız eşin bunun dışındadır. Zira ötekilere ulaşan hangi rüsvaylık varsa, ona da gelecektir. Onların helâk olma zamanı sabah vaktidir. Sahi! Sabah da pek yakın değil mi?” (Hûd Suresi, 77-81).

Bu kavmin en zalimleri Allah’ın meleklerine yönelince olanlar olmuştu. Allah’ın elçileri olan meleklere el uzatmak istediklerinde gözleri kör olmuş, şaşkınlık içinde bağrışarak sağa sola devrilmeye başlamışlardı.

‘Onlar Lut’un misafirlerine karşı niyetlerini bozdular, onlarla yalnız kalmak için gidip gidip geldiler. Biz de gözlerini silme kör ettik. Haydi tadın Benim cezalandırmamı ve tehditlerimi!’ (Kamer Suresi, 37)

‘Daha sonra azap emrimiz gelince o ülkenin üstünü altına çevirdik ve üzerlerine pişirilmiş balçıktan yapılıp istif edilmiş ve Rabbinin nezdinde damgalanmış taşlar yağdırdık. Evet bu taşlar şimdiki zalimlerden de uzak değildir.’ (Hud Suresi, 82-83)

“Gün doğarken o korkunç ses onları yakalayıverdi. O memleketin altını üstüne getirdik ve başlarına ateşte pişmiş çamurdan taşlar yağdırdık.” (Hicr Suresi, 73-74)

“Biz de onların üzerine bir azap yağmuru yağdırdık. Bu yağmur uyarıldıkları halde aldırmayanlar için ne korkunç bir yağmurdur.” (NemI Suresi, 58)

“Lut kavmini helak etmek istediğimizde mü’minlerden kim varsa oradan çıkardık. Gerçi orada Müslümanlardan yalnız bir ev halkını bulduk.” (Zâriyat Sûresi, 35-36)

Hz. Lut (as), hanımı hariç ailesiyle birlikte kurtulmuş, bir müddet daha yaşadıktan sonra Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur.

Sodom ve Gomore helâk olmuş ve Lut gölü derinliğinde yerin dibine batırılmıştı. Ancak bu ceza sadece Hz. Lut (as)’un kavmine mahsus değildir. Her devrin zalimleri, aynı akıbete duçar olacaklardır.

Pompei de bunun en çarpıcı örneğidir. Orada hak ve hakikati neşreden Hristiyanlar vardı, ancak onlar da mağlup durumdaydılar. Millet öyle sefahat ve sefalet içindeydi ki, Allah (c.c) Vezüv’den fışkıran lavlarla orayı bir mezarlık hâline getirirken, onlar çoktan ruhlarıyla ölülere katılmışlardı. Bunlardan bazıları deniz kıyılarına kaçmış olmalarına rağmen evler büyüklüğünde kül yığınları, gelip onları da oraya gömmüştü.

‘Halkı ıslah edici olduğu halde, Rabbin, haksızlıkla memleketleri helâk etmez’ (Hud Suresi, 117).

Bazı İsrâilî kaynaklarda şöyle bir husus nakledilmektedir: ‘Hz. Lût (a.s)’un kavmi helâk olduğunda, onlar içinde gecelerini namazla, gündüzlerini oruçla geçiren binlerce âbid ve zâhid insan vardı… ama onlar ’emr-i bi’l-maruf nehy-i ani’l-münker’ vazifesini yapmıyorlardı.’ Onun için onlara haber verilmemişti. Yine Hz. Şuayb (a.s)’ın kavmi Eyke halkı helâk edilirken, kim bilir kaç insan orada namaz kılıp, oruç tutuyordu!..

‘Emr-i bi’l-maruf nehy-i ani’l-münker’in yapıldığı bir yere, Cenâb-ı Hakk musibet ve belâ vermez. Cemiyet böyle bir cezayı hak etse bile, o cemaatin hatırına o belâ ve musibet kaldırılabilir. Zira o cemaatin kalpleri daima Cenâb-ı Hakk’la irtibatlıdır. Ömürlerinin her an ve dakikası, iyiliği emredip kötülükten men etmekle geçmektedir. Dertli ve ızdıraplıdırlar.

Dertlerinin ve ızdıraplarının sancısı beyinlerine vurur da onlar her an iki büklüm kıvranır dururlar. ‘Kime, nerede ve nasıl anlatsam..’ düşüncesi onlarda sabit fikir hâline gelmiştir. Yerken, içerken, yatarken, kalkarken bu düşünce her zaman onları çepeçevre kuşatmıştır. Sanki varlıkları bu düşünceden ibaret gibi bir hâl almışlardır. İşte böylesine hakikatin âzat kabul etmez köleleri bir toplumun safları arasında dolaşıp durdukça, o cemiyet semavî ve arzî bütün belâ ve musibetlerden emin demektir.

Ve eğer biz, semavî ve arzî belâ ve musibetlerden emin olmak istiyorsak, derhal yaratılış gayemiz olan bu vazifemizin başına dönmeliyiz… dönmeli ve kat’iyen bilmeliyiz ki, gelen musibetler, Hizmetin terk edilmesinden dolayı gelmektedir. O belâ ve musibetlerin gitmesi isteniyorsa, o vazifenin yerine getirilmesiyle bu gerçekleşecektir. Başka hiçbir ibadet ü taat, böyle bir paratonerliği haiz değildir.

Cenâb-ı Hakk, bir insanı veya cemiyeti onlar namaz kılar oldukları, Kâbe’yi tavaf ettikleri, ellerinde evrâd u ezkâr okuyup durdukları anlarda bile yok edip, yerin dibine geçirebilir. Ancak bir yerde on insan arzedildiği, şekilde dertli, muzdarip ve vazifelerini de yapıyorlarsa, Cenâb-ı Hakk o beldeyi teminatı altına alır ve orayı muhafaza buyurur.

Fakat, içinde emr-i bi’l-maruf vazifesi yapıldığı hâlde helâke uğramış tek bir kavim veya millet göstermek mümkün değildir. ***

Geçmiş kavimler ile günümüzün insanları kıyaslandığında, o devirlerdeki bütün günahların bugün toptan işlendiği söylenebilir. Gerçekten de Sodom ve Gomore günümüzdeki ruhî çözülüş ve dibe vuruşun öşrüyle yerin dibine geçirilmiştir.

Allah Rasûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), ümmet-i Muhammed’in umumî bir felâket ve helâke uğramaması için dua etmiş ve bu isteğine olumlu cevap verilmiştir.

“Sen, onların içlerinde olduğun sürece, Allah onları helâk etmeyecektir. Onlar istiğfar ettikleri sürece de Allah onları helâk etmeyecektir.” (Enfâl, 8/33)

Allah Rasûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) mübarek hayatlarını ümmet-i Muhammed’in içinde geçirdiği ve onların başında bulunduğu sürece, geçmiş peygamberlerin ümmetlerinin başına gelen helâk onlara gelmeyecektir.

Nebiler Sultanı (sallallâhu aleyhi ve sellem), mü’minlerin gönüllerinde yaşadığı sürece, Allah (celle celâluhu), onları geçmiş kavimleri cezalandırdığı gibi cezalandırmayacak, altlarını üstlerine getirmeyecektir. Eğer mü’minlerin arasında sağlam bir Muhammedî ruh varsa, Allah Teâlâ, İnsanlığın İftihar Tablosu’nun hayat-ı seniyyelerinde ümmet-i Muhammedi bağışladığı gibi, O (sallallâhu aleyhi ve sellem) ruhunun ufkuna yürüdükten sonra da kıyamet gününe kadar ümmet-i Muhammed’i bağışlayacak, sıyanet, riayet ve hıfz buyuracaktır.

Ayette mü’minlerin helakten muhafaza buyrulmalarının bir vesilesinin de istiğfar etmeleriyle gerçekleşeceği beyan buyrulmuştur. Ümmet-i Muhammed, hata ve günahlarından sonra hemen doğrulup istiğfar ediyorlarsa, Allah (celle celâluhu) onları yukarıdan, aşağıdan, sağdan ve soldan gelecek musibetlerden muhafaza buyuracak, onların altlarını üstlerine getirmeyecektir.

O hâlde bu âyete istinaden şöyle denebilir:

“Kur’ân’ı dert edinmiş, insanlığın salâhını düşünen, bunu hayatının gayesi bilip, kadın-erkek bu uğurda mücahede eden bir zümre varsa, Allah o ülkeye semavî ve arzî belâlar vermeyecektir.” Nitekim Bediüzzaman Hazretleri’nin İzmir ve Erzincan depremleriyle alâkalı olarak şöyle dediği anlatılır: “Ya oralarda hiç hizmet eden yoktu veya onlar çok az, mağlup durumda idiler.”

Meseleyi sadece zalimin zulmüne de bağlamamak lazım. Ümmet-i Muhammed (aleyhissalâtü vesselam) cezalandırılmayı hak ettiğinde Allah (celle celâluhu), onlara karşı tedip unsuru olarak bir kısım zalimleri ya da arzî/semavî afetleri kullanır. Ne var ki, böyle bir ceza geldiği zaman sadece mücrimlerle sınırlı kalmaz. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de “Bir de öyle bir fitneden sakının ki o, içinizden yalnız zulmedenlere dokunmakla kalmaz, hepinize şamil olur. Biliniz ki Allah’ın cezalandırması şiddetlidir.” (Enfâl Suresi, 25) buyurulmaktadır.

Hadis-i şeriflerde nakledildiğine göre; Allah Teâlâ, bir meleğe, bir beldeyi helak etmesi için emreder. Vazifeli melek, o beldede hiç günah işlemeyen ve sürekli ibadet ü tâatte bulunan kimselerin de bulunduğunu bildirince, Cenâb-ı Hak şöyle buyurur:

“Belde halkıyla beraber onları da alt üst et! Çünkü onlar günah işleyenlere yüzlerini ekşitmediler; iyiliği emredip kötülükten sakındırma vazifesini yerine getirmediler.”

Risaleden…

Aziz, sıddık kardeşlerim;

Bütün insanlık tarihinde, katiyen misli görülmemiş ve Lut kavminin başına yağan semavî taşlardan daha müthiş taşlar, dinsizlik hesabına milyonlarla ehl-i imanı ve mâsumları vahiyle gelen dinlerin ve İlâhi kanunların haricine dehşetli vasıtalarla sevk eden bir memleketi semavî taşlarla tokatlamasının bir mukaddemesi olarak, resmî gazetelerin kat’î haber verdikleri gökle ilgili bir hadiseyi, âdetime muhalif olarak bir Nur şakirdi bana haber verdi. Dedim: Yirmi beş sene gazetelerin havâdislerini merak etmedim. Fakat bu taşlar, Risale-i Nur’un dinsizlere mânevî tokatlarını temsil ettiği cihette ve beş-altı sene evvel ondan haber verdiği için o şakirde dedim: “Git, yalnız o hâdiseyi tamamıyla oku, tahkik et.” O tahkik etti, geldi. Diyor ki: “Bu baharda, Rusya’nın Vladivostok Ormanlarına, zemin yüzünde hiç emsali görülmeyen büyüklükte semadan taşlar düşmüş. Ve en büyüğü, yirmi beş metre uzunluğunda ve on metre boyundadır. Düştüğünde etrafındaki ağaçları devirmiş ve otuz kadar büyük çukurlar husule getirmiş. Tetkik edilen parçalarında demir, çelik ve başka maddeler, karışık olarak mizansız bulunmaktadır.”

İşte resmî gazetelerin kat’î verdikleri bu haber, bin üç yüz altmış (1360) sene evvel Fil Sûresi’nin mu’cizâne ‘Onlara taş attılar!’ (Fil Suresi,4) cümlesiyle bin üç yüz elli dokuz (1359) tarihinde dünyayı dine tercih eden ve dinsizliği esas tutan, bir nevi medeniyet hesabına beşeri yoldan çıkaranların başlarına, ebâbil kuşları gibi, semavî tayyarelerden bombalar başlarına inecek ve semavî taşlar yağdırmasına mukaddemesi olacak diye haber veriyor.

Ve ‘Dalalet içinde.’ (Fil Suresi, 2) aynen bin üç yüz altmış (1360) tarihini gösterip, dalâletin cezası olarak Lut kavminin başına gelen taşları andıran semavî taşlar o tarihlerden sonra geleceğini haber verip tehdit ediyor. Ve Risale-i Nur’un “Sûre-i Fîl” nüktesine ait beyanatı içinde haşiyeli bu cümle var:

“Evet, bu tokatlardan pürşer beşer, şirkten şükre girmezse ve Kur’ân’dan af dilemezse, melâike elleriyle de semavi taşların başlarına yağacağını bu sûre bir mânâ-yı işârî ile tehdit ediyor.”

İşte bu fıkra doğrudan doğruya bu taşlara işareti olmasına iki emâre var.

Birincisi: Şimdiye kadar gelen semavî taşlar bir iki karış oldukları halde, böyle yirmi beş metre uzunluğunda ve on metre genişliğinde dağ gibi taşlar, elbette semavatın dinsizliğe karşı hiddetinin bir işaretidir. Sûre-i Fîl mu’cizâne ona bakması, onun tefsiri, ona işaret etmesi, hakikattir. O hâdisenin o ihbara liyakati var. Çünkü emsalsizdir.

İkinci emâresi: Bütün zemin yüzünü ve insanlığı tehdit eden dehşetli bir dinsizliğin merkezlerine gelmesidir. Ve dinsizler bunu hissetmişler ki, küçücük hâdiseleri ehemmiyetle neşrettikleri halde, bir iki aydır bu acip, dehşetli hâdiseyi, ellerinden geldiği kadar şâşaalandırmamaya çalışmışlar.’ (Emirdağ Lâhikası-1)

Hasılı, insanlık için iki mühim paratoner, iki mühim set vardır:

Birincisi: maddî ve manevî şahsiyet-i maneviye-i Ahmediye’nin (sallallâhu aleyhi ve sellem) içimizde bulunmasıdır.

İkincisi: Hakka, hakikate, ıslaha sahip çıkan ve dâima Allah’a yönelen ehl-i hizmet ve ehl-i istiğfar bir zümrenin var olması…

Kaynak :Samanyoluhaber | Z. Hicran YILDIRIM

28/03/2020 0 yorumlar

Haber Video

Koronavirüs bulaşmış akciğerlerin hâli!

Yazar Mizan 28/03/2020

Yazar: Mizan

İşte Koronavirüs bulaşan akciğerlerin hâli!

Amerika Birleşik Devletleri’nin (ABD) başşehri Washington’da bulunan George Washington Üniversitesi Hastanesi’nde çekilen üç boyutlu (3D) video, yeni tip Koronavirüs’ün (Covid-19) akciğerleri nasıl etkilediğini gösterdi.

Hastanenin göğüs hastalıkları cerrahisi şefi Dr. Keith Mortman, çekilen görüntülerin birkaç gün öncesine kadar semptom göstermezken, şimdi nefes almakta zorlanan bir Covid-19 hastasına ait olduğunu bildirdi.

SOLUNUM CİHAZI BİLE YETERLİ OLMUYOR

Mortman, normal şartlarda yüksek tansiyon dışında bir sağlık problemi olmayan 59 yaşındaki erkek hastanın, “ciddi anlamda” hastalanmasından bu yana solunum cihazına ihtiyaç duyduğunu kaydetti.

Ancak cihaz çoğu zaman en yüksek seviyesinde bile hastayı rahatlatmaya yetmiyor.

Doktorun açıklamalarına göre alınan 360 derece görüntülerde sarı bölgeler akciğerlerin iltihaplanmış kısımlarını gösteriyor.

Dr. Mortman, akciğerlerin bu seviyede hasar gördüğünde iyileşmesinin çok zaman alacağını ifade etti.

Doktor, Covid-19 hastalarının yüzde 2 ila 4’ü arasında kalıcı akciğer hasarı meydana geldiğini ifade etti.

“BU HASTALIĞIN İNSANLARA NELER YAPABİLECEĞİNİ GÖRÜN”

Ciğerlerdeki iltihaplanma organın kana yeteri kadar oksijen vermesini ve karbondioksit salınımı yapmasını engelliyor. Bu sebeple Koronavirüs kapanlar derin nefes alma ihtiyacı hissediyor.

Dr. Mortman, “İnsanların bu hastalığın neler yapabileceğini anlamasını istiyorum. İnsanlar bu durumu ciddiye almalı.” dedi.

Görüntüleri yayınlanan akciğerlere sahip hastanın yoğun bakımda tutulduğu ve durumunun kritik olduğu belirtildi.

Kaynak: Samanyoluhaber

28/03/2020 0 yorumlar

Kürsü

Mânâ maddeden öncedir

Yazar Egeli 28/03/2020

Yazar: Egeli

Soru: Materyalist felsefecilerin yönelttikleri sorulardan birisi de: “Ruh mu, yoksa beden mi önce yaratılmıştır?” sorusudur. Bize göre ruh mu önce yaratılmıştır? Bunu aklen ve mantıken nasıl ispatlayabiliriz?

Esasen bu, bir ilim olmayıp belki bilinmesi gereken bir nazariye ve çok az bir yönüyle akideyi ilgilendiren bir husustur. Bu açıdan da, “Ruh mu, yoksa beden mi önce yaratılmıştır?” sorusuna sadece merakı def etmek için cevap verilir.

Yerine göre Allah, ruhla maddeyi beraber yaratmıştır denebilir. Ancak bununla maddenin dışındaki varlıklar kast ediliyorsa, şu bilinmelidir ki, kâinat ve eşya olmadan evvel, evvelden de evvel mânâ vardı. Evvelâ, elimizdeki naslardan her şeyin bir ilmî vücudunun olduğunu görüyoruz. Maddenin olmadığı, Arş-ı Rahmân’ın “amâ” üzerinde bulunduğu bir devrede veya onun verâsında –zamanla onu takyîd edemiyoruz– her şeyin ilmî vücudu olduğu ümmetçe ittifak konusudur. Daha sonra bir kısım naslardan Allah’ın (celle celâluhu) aklı yarattığını görüyoruz. Efendimiz, zayıf bir rivayette ilk yaratılan şeyin kendi nuru,^[1] başka bir rivayette akıl,^[2] kuvvetli bir rivayette ise kalem olduğunu ifade buyurmuştur.^[3] Hadislerde zikredilen bu üç unsurdan akıl cephesini daha ziyade Neoplatonist felsefeciler almış, akl-ı evvel demiş ve bütün eşyayı akl-ı sâni, akl-ı sâlis, akl-ı râbi… ve sonra nefs-i evvel, nefs-i sâni, nefs-i sâlis, nefs-i râbi… şeklinde bir tertip içinde akl-ı evvele bağlamışlardır. Allahu a’lem, ukûl-ü aşere akidesi de bundan doğmuştur.

Şimdi ilk yaratılan akılsa, akıl madde değildir. İlk yaratılan ruhsa, ruh da madde değildir. İlk yaratılan nursa, nur mahlûk ise de, o da madde değildir. Mesele bu yönüyle ele alındığında, maddeden evvel antimaddenin yaratılmış olduğu görülmektedir. Evvelâ madde için kalıp olabilecek takdirî şeyler yaratılmış, sonra da madde o kalıp içinde yerini almıştır. Bu husus, kâinatlar çapında cereyan eden hâdiselerde de, normo âlem olan insanlıkta da, mikro âlem dediğimiz hücreler âleminde de böyledir.

Burada dikkatlerinizi bilhassa şu hususa çekmek istiyorum. Ruh-i küllî ve akl-ı küllî dediğimiz şey, topyekûn kevn ü mekânları içine alabilecek bir mahfaza ve mazmunun adı ise, bütün sistem ve nebülozlar ve bütün hey’ât sistemleriyle o ruh ve kalıp içinde onlara bağlı demektir. Yani onun şeklini o vermekte, onun içine girince de câzibe (çekme) ve dâfia (itme) ona göre olmaktadır. Çünkü câzibe de, dâfia da itibarî şeylerdir. Bunu izah etmek de çok zordur. Bu mevzuda Newton bir şey demiş, Einstein gelmiş konuyu bütün bütün katıp karıştırmıştır. Ve hiçbir zaman meselenin hakikati anlatılamamıştır. Hâdiselerin oluşuna göre meseleye bir tarif getirilmeye çalışılmış ise de meselenin niçin ve nedenine hiçbir zaman inilememiştir. Zaten meselenin niçin ve nedenine inmekten ilim çok defa kaçmayı tercih etmektedir. Aslında bu, felsefenin mevzuudur ve bir nazariyeler mecmuasıdır. Binaenaleyh ne Newton ne de Einstein meselenin niçin ve nedenine bir çözüm ve tahlil getirmemiş, belki keyfiyet ve oluşla alâkalı bir ifade ortaya koymuşlardır. Biri yerçekimi demekte, diğeri ise meseleyi hayyize bağlamakta ve Öklid’in hendesesine sırtını dönmektedir. Ancak hiçbiri çekim mevzuunda ciddi bir çözüm ortaya koyamamıştır. Hele yeni yeni peyklerin fezaya gitmesi ve mekân hakkında daha ciddi malumatlara sahip olmamız karşısında bugün yerçekiminin pek de Newton’dan anladığımız gibi olmadığı açık seçik ortaya çıkmıştır. Yerçekimi mevzuu her yerde aynı şekilde geçerli bir ölçü ve kanun değildir.

Binaenaleyh câzibe ve dâfianın verâsında da bunlara hüküm ve kumanda eden küllî bir ruh vardır. Nitekim büyük bir zat, insanların küre-i arza câmid nazarıyla baktıklarını, ancak kendisinin küre-i arza canlı bir hayvan nazarıyla baktığını ifade etmiştir.^[4] Zira tıpkı insanın cismi üzerinde hükmeden, kumanda eden bir ruhu olduğu gibi topyekûn küre-i arzın dalına-budağına hükmü geçecek, en azından onlardan müterakki elfâza ve kelimâta tercüman olacak, fiilî ibadetini alkışlayıp Allah’a takdim edecek, onun keyfiyetine uygun bir melek ve ruh vardır ki bütün eşyanın ibadetini temsil etmektedir. Küre-i arza, güneş sistemine, Samanyolu’na müekkel melek/melekler vardır.

İşte bütün bu sistemler, materyalist bir ölçüyle câzibe-dâfiaya verilse de, haddizatında meselenin niçin ve nedeninde küllî ruh diyebileceğimiz veya felsefecilerin ervâh-ı sâriye dedikleri –tabir hata olabilir– Cenâb-ı Hakk’ın icraatının alkışçıları olan meleklerin bulunduğu görülecektir ki, onlar, maddeye tekaddüm etmişlerdir ve maddeden evvel gelirler.

Bizim varlığımızda da ruh evvel gelir. Henüz sperm, yumurtayla buluşup canlı olma safhasına, yani ceninlik devresine girdiği andan itibaren ona –Allah’ın emriyle– ruh, hayat nefh edilir, ondan sonra canlanır. Orada dahi insanın maddesinde ölçüyü ve dengeyi tutan, temin eden yine ruhtur. Ruh çıkınca da ceset dağılır ve her şey dejenerasyona maruz kalır.

Bütün bu misallerden anlaşılmaktadır ki, maddeden evvel mânâ, antimadde, metafizik ve metapsişik vardır. Belki madde de gidip onlara dayanmakta ve ruhun ölçülerine göre bir biçime girmektedir. İnsan vücudunda da bu ölçüyü temin eden yine ruhtur. Ne var ki, ruhçular bu meselenin sadece bir yönünü ele alıp ifade etmektedirler. Ruh, şuurlu bir kanun-i emrîdir ve insanın dublesi mahiyetindedir. İnsanın bu dublesi, aynen insana benzemektedir ve bir kalıp gibidir. Buna onun perispirisi de diyebiliriz. Her ne kadar onun kendine göre bir ağırlığı olsa da bu, kat’iyen gramlarla tartılamaz. İnsana benzeyen bir ikinci varlığı insan kendi mahiyeti içinde taşımaktadır. Bu, ayrıldıktan sonra vücutta denge bozulmakta, hücreler birbirine elveda deyip ayrılmakta ve bütün bunları bir tefessüh takip etmektedir. Ruhun cesede nezareti, bir kısım şehitlerde olduğu gibi devam ederse, cesedin çürümemesi ve dağılmaması da bahis mevzuu olabilir. Bunu değişik yerlerde misalleriyle arz etmiştim. Tahnit edilmeden (mumyalanmaya tâbi tutulmadan) gömülen nice şühedâ vardır ki, bunların cesetleri yüz sene sonra çıkarıldığında hiçbir arızaya maruz kalmadıkları görülmüş ve sapasağlam oldukları müşâhede edilmiştir. Bu da Allah’ın koruması ve himaye etmesiyle bir bakıma ruhun nezareti altında cesetlerinin devam ettiğine delâlet eder ki, madde bütünüyle ruha dayanmakta ve mevcudiyetini sürdürmektedir.

Asrımızda bu mevzua dair de pek çok eser yazılmış, antimadde etrafında, maddenin sıfıra incirar ettiği mevzuunda çok söz söylenmiştir. Hele şimdi hepten maddede sabit kanunlar olarak tanıdığımız şeylerin altının üstüne geldiğini görüyoruz ki, mekânları yutacak bir kısım obur şeylerden bahsedilmektedir.. ve bunlar, her şeyi alt üst etmektedir. Einstein da izafiye nazariyesini anlattığı kitabında telehhüf ve teessüfünü anlatmakta, bilemediğimiz kanun ve nizamla bir yerde yeni âlemlerin nesc edildiğinden bahsetmektedir ki bu da fiziğin kanunları ile izah edilemez. Zira orada, kitaplara koyduğumuz fiziğin sabit kanunları geçmemektedir. Yeni şeyler keşfetmek gerekmektedir.

“Gün doğmadan meşîme-i şeb’den neler doğar.” deyip her şeyin ilmini Allah’a havale ediyoruz.

[1] Bkz.: es-Suyûtî, el-Hâvî 1/325; el-Halebî, es-Sîratü’l-Halebiyye 1/240.
[2] ed-Deylemî, el-Müsned 1/13; İbn Hacer, Fethu’l-bârî 6/289.
[3] Tirmizî, kader 17, tefsîru sûre (68) 1; Ebû Dâvûd, sünnet 16.
[4] Bediüzzaman, Sözler s.795 (Lemeât).

21 May 2015. Kategori Kendi Ruhumuzu Ararken, M.Fethullah Gülen

28/03/2020 0 yorumlar