Yazarlar

Karıncanın kulağı ayağının altındadır | Abdullah Aymaz

“Cinlerden, insanlardan ve kuşlardan müteşekkil orduları Süleyman’ın hizmetinde toplandı, hepsi bir arada onun tarafından düzenli olarak sevk ediliyordu. Nihayet KARINCA  VADİSİNE  geldikleri zaman bir karınca: ‘Ey karıncalar!  Yuvalarınıza girin; Süleyman ve ordusu FARKINA  VARMADAN  SİZİ  EZMESİN!’  dedi. Süleyman onun sözüne GÜLÜMSEYEREK  dedi ki: ‘Ey Rabbim!  Bana ve ana babama verdiğin nimete şükretmemi ve hoşnut olacağın iyi iş yapmamı gönlüme getir. Rahmetin’le, beni iyi kulların arasına kat’  (Neml Suresi, 27/17-19)
Merhum Elmalılı M. Hamdi  Yazır  ‘Hak Dini  Kur’an Dili’ isimli tefsirinde hayvanların dilleri hakkında şöyle diyor: “Konuşma denilen kavramda en önemli  taraf, bir mâna ifade etmesi olduğundan, mânasız olan sözler bir yana atılıp delâletin konuşmuş olması kaydından vaz geçilir de gerek konuluş itibariyle, gerek aklî ve gerek fıtrî ve tabiî herhangi bir işaretle bir mânâ ifade edebilen sesler düşünülürse konuşmanın insana has olmayan bir anlamı elde edilmiş olur ki, işte MANTIKU’T-TAYR  KUŞ  DİLİNDE de  düşünülecek mânâ budur. Bu sebepten KUŞUN  ÇEŞİTLİ  DUYGULARI  ARASINDAKİ  MÜNASEBETLERİ  İDARE  EDEN  ÖZEL  DUYGU  VE  KABİLİYETİ  (Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin bu hususta söylediği NE  İŞE  YARADIKLARI  şeklindeki açıklamaları da buna girer. A. Aymaz)  kuş dili ile duygularını ortaya koymak için çıkardığı sesler de KUŞ  DİLİ  demektir. (…)  Önemli husus, kuşun söylemesinden çok, Süleyman Aleyhisselamın anlamasında ve anlayışının derinliğindedir. Hem de Kur’an’ın ifadesine göre bu anlayış, sadece kuşun dilinde, lügatında değil MANTIĞINDADIR. O yalnız kuşların sesleri veya hareketleri ile ifade ettikleri hislerini anlamakla kalmıyor, o hisleri idare eden ANA  MANTIĞI, işin gizli İL HΠ SIRLARINI  biliyordu. Böylece onların şakımalarındaki yüce ALLAH’ı  TESBİH  ve TAZİMLERİNİ anladığı gibi, onları idaresi altına alarak kendine has teşkilatıyla ordusunda HİZMETTE  de kullanıyordu. (…)  KUŞUN  ASLI,  yüksek bir duyguyla UÇMAK  özelliğini ortaya çıkaran bir hayat anlayışındadır. Bunun için MANTIKA’T-TAYRAN  dersinden bizim zihnimize hemen gelen mânâ kuşların duygularındaki münasebetleri SEZECEK  kadar derin ve uzaklardaki parçalara girebilecek kadar yüksek bir HİS  ve ANLAYIŞ  ile beraber aynı zamanda kuşların tabiatı olan UÇMA  İLMİNİN  (Uçma Tekniğinin) dahi öğretilmiş olmasıdır.
“Gerçekte ‘Süleyman’a sabah gidişi BİR  AYLIK  mesafe, akşam dönüşü bir aylık mesafe olan RÜZGARI  verdik.’  (Sebe Suresi, 34/12)  ve  ‘Süleyman’a istediği yere onun emriyle kolayca giden rüzgarı emrine verdik.’  (Sâd  Suresi, 38/36)  buyurulduğu üzere HAVANIN  SÜLEYMAN Aleyhisselam emrine verilmiş olması, bu ilimle ilgili olduğu gibi; göz açıp kapayıncaya kadar kısa, bir anda bir tahtın getirilivermesi maddesindeki KİTAPTAN  BİR  İLMİN  (27/40)  de bu İLİM  olması gerekir. Netice olarak MANTIK-I  TAYR’da, kuş dilinden başka bir mânâ vardır. ‘Yani mantıktır, kuş dili değildir’  diyen Keşfü’l-Esrar sahibi ile beraber biz de buna meşhur olduğu üzere, yalnız ‘kuş dili’  demeyi yeterli görmeyip Kur’an’ın lâfzını koruyarak ‘kuş mantığı’  demeyi uygun buluyoruz.”
Karınca Vâdisine Hz. Süleyman Aleyhisselamın ordusu gelirken bir karıncanın ikazda bulunması konusunu 1995’te Samanyolu Televizyonunda “Kur’an Ve  İlim”  programında bir profesör, bazı canlıların işitme organlarının kulakları olmayıp boyun ve boğazı olduğunu,  KARINCALARIN  ise ayaklarının altı olduğunu, onun için bu hassas ayaklı karıncaların zelzelelerini erken hissedip hemen yuvalarını terk ettiklerini söylemişti.
Elmalılı Hamdi Yazır tefsire devamla diyor ki: “Karıncalar bir çok hayvan meraklıları tarafından incelenmiş ve bir çok ilginç hikayeler anlatılmıştır. Topluluk halinde yaşadıkları herkes tarafından bilindiği gibi güçleri ve çalışmaları da bilinmektedir. Komuta ile hareket ettikleri ve birbirlerine tebliğat yaptıkları ve postacıları ve kontrolörleri bulunduğu kaydedilmiştir. Nasıl söylediklerini bilmesek de, herhalde bir şeyler anlattıklarını biliyoruz. Burada şunu da kaydedelim; karıncaları araştıran bir UZMAN, yuvalarının önüne bir ŞEKER  koyuyor, bir kısmı bunu haber alıp yemeye başlıyorlar. Derken şekerin üzerine biraz RAKI  döküyor; bir kısmı kaçıyor, bir kısmı yiyor, sarhoş oluyor. Kaçanlara da, yiyenlere de başka renkte BOYA ile işaret ediyor; kaçanlar YUVA’ya haber veriyorlar, bir müddet sonra kalabalıkla gelip SARHOŞ  olanları öldürüyorlar…”
Kur’an-ı Kerim’in bazı surelerinin, Bakara, Ankebut, Nahl, Neml gibi canlıların, hayvanların isimleriyle anılması elbette bizlere bir işaret olsa gerektir. Bu hususta ciddî araştırmalara ihtiyaç var diye düşünüyorum.
Kaynak:Abdullah Aymaz | Samanyoluhaber

Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu