Kazakistan’da öğrenciyim.Ne zaman canım sıkılsa,morelim bozulsa yanına gider bir sohbet ederdik ve ruhum dinlenmiş ayrılırdım yanından. İzmir’li olma hasebiyle de ne zaman canımı sıksalar bir morel verirdi hzmt adına tekrar ruhuma şifa vesilesi olurdu Allah razı olsun. Kendisi birgün çay saatimize geldi tabi elleri dolu bisküviler ile. Kendisi züccaciyeci bu arada. Şeker atıyoruz çayımıza çay kaşığı yok. Getirin bakayım bana çatal,kaşık veya bıçak dedi. Tersini çevirdi ve karıştırdı. Ve ekledi: - ben züccaciyeciyim benim evimde bile bir tane var. Sorun yok huzur olsun demişti. Ve dedim ki ,bu kadar olur bir insan herşeye bu kadar güzel mi bakar ve baktırır. Yaşayan insan başka vesselam