Haberin üzerinden iki hafta geçti, ancak yazabiliyorum. 19 yaşındayım. Ben seninle büyüdüm, bu gençlik seninle büyüdü. Biz doğduğumuzda sen vardın, o yüzden biz senliğin içine doğduk. Adımızı sen koydun, fikir haritalarımızı senin vaazlarınla çizdik. Şimdi sen yoksun, öksüz, çıplak gibi hissediyorum. Uzaklarda, yüzünü gerçek hayatta göremediğim ama orada olduğunu bilmemin bana güven ve huzur verdiği birinin vefatı çok ağır geliyor bana. Ümitsiz değilim, sadece üzgünüm. Sensizlik bana çok ağır geliyor. Vaazların bir başka, okuduğum kitapların bir başka geliyor artık gözüme, dilime, kulağıma. Sensizlik bana çok ağır geliyor. İyi ki diyorum canımın cananı, iyi ki. Vesilesi olduğun her güzellik şu an dünyanın dört bir yanında daha iyileri için çabalıyor. Gözün arkada kalmasın canım hocam. Gariplerden olmaya devam…