"Her kimsenin var kimsesi, hiç kimse yok kimsesiz. Bugün ben kimsesiz kaldım ey kimsesizler kimsesi." Muhterem hocam, Siz ki, dünya gam ve çilelerini bitirip çok sevdiğiniz ve kavuşmayı çok arzuladığınız Rabbinize kavuştunuz. Şahitliğimin bir anlamı olacaksa çok temiz, nezih ve dolu dolu bir hayat yaşadığınıza şahit oldum. Ancak geride taşınması çok zor bir emanet ve yük bıraktınız. Muhterem hocam, Allah için sizi çok sevdim. Zira sizdeki iman, ihlas, gayret, dert ve ızdırap, ilim, tevazu, nezaket vb. hep zirvedeydi. Ben ki, mecburen bir öğrenci evinde mecburen kalıyordum. 12 eylülün sisli havası henüz dağılmamıştı. Tanıdığım bazıları o evlerin tehlikeli olduğunu söylediklerinde bazı arkadaşlarla ayrılmaya karar vermiştik. Aynı zamanda sizin içime işleyen lahuti vaaz ve sohbetlerinizi dinliyordum. Bir tarafta ayrılma isteği bir tarafta da sizin o büyüleyen, tamamen ihlas muhtevalı vaazlarınız.. Rabbime hamdolsun ki o gün sizin vesilenizle kopup gitmekten kurtuldum. Muhterem hocam, Sizden çok güzel şeyler öğrendim. Ama bundan daha da önemlisi sizde yaşayan Kur'an'ı gördüm. Efendiler Efendisinin nasıl sevilmesi gerektiğini gördüm. Sizin vesilenizle ashab-ı kiramın yüceliğini tanıdım. Yine sizde ihlâsın, istiğnanın, Allah için ızdırabın, tevazunun ve daha bir çok şeyin nasıl olması gerektiğini gördüm. Yaşantınız ve aksiyonunuz hep söylediklerinizin önündeydi. Siz çok ama çok iyi bir önderdiniz. Boşluğunu doldurmak mümkün değil ama siz bir peygamber varisi olarak 'Biz peygamberlerin mirası ilimdir" hadisine uygun olarak geride ilmin dışında dünyalık adına hiçbir şey bir şey bırakmadınız. Rabbim derecenizi âlî eylesin. Bizlere de ihlas ve sadakatle Allah yolunda son nefesine kadar koşmayı nasip eylesin.