Canım hocam, Asıl sevgili ile buluşma haberini, vefatından 1-2 saat sonra, gece vakti ögrendim. Amerikadaydım ve seni görmek sadece bir defa nasip oldu, 9 sene önce. Her nekadar gelemesek ve göremesek te, senin burada olman bizleri nekadar da teselli ediyormus, senin gidişinle anladim. Yetim kaldık belki ama, bıraktığın mirasınla, sen herzaman yanımızda/aramızda olacaksın. Babam 2013 yılında vefat ettiginde bukadar üzülmemiştim. Gidişin tam bir şok etti beni. Gösterdiğin yolda yürümeye, sonuna kadar hizmet etmeye and olsun! Rabbim seni peygamber efendimize komşu eylesin. Bizleride inşallah seninle buluştursun. Seni ilk İzmir’de ki son vaazında tanıdım. Abim camiye getirmişti erkenden. Vaaz başladıktan sonra susamıştım, dışarı çıkıp su içmek istemiştim ağlayarak, ama, dışarı çıksak, geri içeri girmemiz zor olacaktı. Abim sabredip dayanmamı istedi, dışarıda saat alacağını söz vererek. Çocukluk işte, (7 yaşındaydım) hemen susuverdim. Ardından sen içeri girdin, vaaz vermek için. Ne güzel di o günler! Önce sen, ardından da tüm cemaat ağlıyordu. Bilmiyordum niye ama, bende o ağlayanlar zümresinde kendimi buldum. Engel olamıyordum ağlamaya. Ve simdi geldik 37 sene sonrasına! Yine ağlıyorum, bu defa, bizden ayrılmana! Mekanın Firdevs cenneti olsun, Hocam!