Ey Rabbim, Günlerdir bir yazıp bir silsem de, duygularımı anlatmaya kelimeler yetmese de, bir yerlere şahitlik bırakmak istedim. Bir gün ahirette bana sorarsan eğer, ve benim fikrim ya da duygularım yıllar içerisinde değişmiş olursa eğer bu küçük yazıyı karşıma çıkar. Ben hocamızdan razıyım, sen de razı ol Ya Rab! Ben onun yolundan hakkıyla ilerleyemesem de onun bu yolu çok güzel gösterdiğine, seni ve Efendimiz (SAV)'i sevmek ne demek, yaşayarak bize anlattığına ben şahidim Ya Rab! Dinlediğim sohbetlerinden, okuduğum kitaplarından bir cümle bile nefsi bir ifade duymadım, görmedim. Allah'ım, ben seni hocamızdan tanıdım, Efendimiz (SAV)'i ve sahabe efendilerimizi hocamızdan öğrendim. Ben sıra beklerken araya kaynamamayı, küçük işlerde bile torpil yaptırmamayı, sıla-i rahimi, çalışırken devletin bir kağıdını bile şahsıma kullanmamayı, kul hakkını, anne hakkını, evlat hakkını ve niceleri, kısacası ben kul olmayı hocamızdan öğrendim. Bizi hocamıza kul olmakla suçladılar, iftara atmanın vebalini bilmeyenler. Oysaki Ya Rab, ben senden başkasına kul olmamayı hocamızdan öğrendim. Allah'ım! ben bu yolu sana ulaştırdığı için sevdim, hocamızı seni sevdirdiği için sevdim. Sen ki içimizi dışımızı bilensin, bu yazıya da ihtiyacın yok biliyorum. Ama bu yazıyı yazmaya, yaşadığım hüznü kelimelere dökmeye ihtiyacım olduğunu da biliyorsun. Allah'ım beni hocamızı tanıma ve onun vesilesi ile seni ve Efendimiz(SAV)'i tanıma şerefine ulaştırdığın için sana şükürler olsun. Bu kulunun bir arzusu daha var Ya Rab! Verdiğin lütufların sevincinin nazıyla istiyorum; beni, ailemi ve sevdiklerimi, tüm hizmet kardeşlerimi cennette Efendimiz'in sohbetinde yeniden buluştur Allah'ım. Burada görmek nasip olamadı Cennetin'de nasip et. Seni ve seni sevdirenleri seven kulun