Zamanın zembereğinden ifritten bir çağ akıyor. Oysa semada Zühreler geceye nurunu saçıyor. Kış ortasında tohumlar ekildi. Ayrıkların dibinde tomurcuklar gül açıyor Balı zehir zehiri bal sanmış divaneler Asırlık çınara bir kelebek ömrü biçiyor. Bülbüller kafeste dillerinde ise nadiden son beste “Müebbet” yüklerini taşıyorlar sonsuzluğun tesellisinde. İnce bir ağıt, hicran ile vuslat iç içe Çatlamış bir küheylanın düğünü yankılanıyor alemde.