Muhterem Hocam! Her saniyesi dolu geçen bir ömrü zerre kadar ziyan etmeden gittin. Gittiğinde hissettiğim boşluk beni çok zorladı ama her zorlandığım konuda bu hizmetin tekrar ayağa kalktığını gördüm. Adeta Hz.Mesih’in ölüleri diriltmesi gibi “herhalde bitti” dediğimiz zamanlarda bu hizmetin yepyeni filizler verdiğini gördük hep. Gittiğinde yaşadığım şokun bir kısmı nasıl olup da bu denli dolu bir hayat yaşadığını düşünmektendi. Böyle bir amel defterimin yüzde biri bende olsa kendimi cennetlik sanardım muhtemelen. Gittin, gittin ama gariptir sen gittin gideli adeta bir olan hayatın bin oldu, milyon oldu. Sanki artık her yaşındaki halinle yanımızdasın. Sanki daha da hayattasın ve artık sınırların yok. Hapishanelerin kat kat duvarlarından geçip davasının bedelini ödeyen mazlumları ziyaret edebilirsin. Gencecik fidanlarının uyurken saçlarını okşayabilirsin. Artık zalim ne yaparsa yapsın eli yetişemez. Şimdi sıra bize geldi. Davayı omuzlamak ve senin hasretine katlanmak. Şimdilik senin hasretine gece gündüz seni dinleyerek tahammül ediyorum. Aktardığın o olağan üstü manalarda yaşıyorsun bende ve milyonlarca insanın gündeminde. Seni çok seviyorum Hocam! Seni ötede tekrar görmek ve Rabbimden seninle haşrolmayı diliyorum. Allah’ım seni cennetlerinin en yükseğine koysun ve seni sevdiklerinle kavuştursun. Amin