Birgün Hanzala(ra.) Efendimiz'e (sav) gelerek "Ey Allahın Rasulü! senin huzurundayken bize cehennemi cenneti hatırlatıyorsun. Sanki gözlerimizle görüyoruz. Fakat huzurundan çıkınca, eşlerimizle çocuklarımızla meşgul oluyor, mesleğimizi icra ediyoruz. Çok (şeyi) unutuyoruz.” diyor. Ben Hoceafendi'yi dinlerken sanki asrı saadet dönemine gidiyor,orayı gözlerimle görüyor ve kendimi orada hissediyorum. Öyle bir metafizik gerilime giriyorumki kuheylanlar gibi Allah yolunda koşturmak istiyorum. Ama daha sonra Hanzala (ra)' ın dediği gibi işe güce dalınca o ruh haletini kaybediyorum. Eğerki Hocaefendi ile yolum keşismeseydi ben nasil sevecektim Rasulullah'ı ve ashab efendilerimizi,nereden bilecektim tebliğ ve irşadın bu denli önemli olduğunu. O kadar çok şükrediyorumki onu tanıdığım ve sevdiğim için. Rabbim öte dünyada O'nunla ve Efendimizle(sav) komşu eylesin bizleri.