Ve sen gidecektin, ama biz buna hiçbir zaman hazır olmayacaktık... Bir haftadır ben ben değilim... Yarım aklım vardı o da senle gitti sanki... Dalıp dalıp gidiyorum ... Biraz ayıkınca kafam; kaldırıyorum gözlerimi yerden ya gün batımı ya sonbahar karşımda ...içime içime bir daha ağlıyorum ... Dualar ferahlatsa da yüreğimi; yangınım sönmüyor... Ölüm en büyük ibret derlerdi ... Ben ilk defa bir ölümün nasıl bir ders , nasıl bir ibret olduğunu idrak ediyorum... Bir çok şeyi ilk seninle idrak ettiğim gibi... Kafamı nereye cevirsem sen ... Eşimin gözlerine bakıyorum hamd ediyorum gayeli evlilik telkinlerine, kemanımı elime alıyorum hasretinle yandı gönlümü calıyor notalar, bunu da hoca efendinin sanat ufkuyla öğrenmîştin diye fısıldıyor yayım kulaklarıma, çocuklarımın adını söylerken bile boğazım düğüm düğüm... Yaşanmaz bir hayat bıraktın ardında , öyle bir miras ve öğreti bıraktın ki ümitsizliğe düşemiyor insan... Tüm hafta kültür merkezinde program vardı, ilaç gibi geldi çocuklar... Sadece onların yanında tebessüm edebildim, unuttum acımı ... Aralarında dolaşıp tebessüm ettiğini, sonra ufka bakıp sessizce gittiğini hayal ettim... Sen beni tanımazsın canım hocam , ama çocukluğumun gençlik heveslerimin ellerinden tutup nasıl bir gayeye ,sevdaya beni kenetledigini bilebilirsin...çünkü Ben uğruna göz yaşı döktüğün gençlerden sadece biriydim o zamanlar... Fani hayatlarımızın anlamlı ve yaşanılır olmasına Rahman seni vesile etti, bin şükür, ahiretimizi de bir ve beraber etsin... Son nefese kadar "Mirasa" sahip çıkacak ufuk, iman, aşk ve şevk versin...Buluşmak temennisi ile vesselam....