Canım Hocam, Dinimi senden öğrendim. Paylaşmayı, birlikte uyum içinde yaşamayı senden öğrendim. Muhabbetullah’ı, likaullah aşkı ve şevkini ilk defa senden duydum. Rasulullah'ı (s.a.v.) sevmeyi sen bana öğrettin. Hayatımda ilk defa Sahabe-i Kiram’a saygının nasıl olması gerektiğini senin hâl ve hareketlerinde müşahede ettim. Varlık gayemin, insanlarla Allah arasındaki engelleri bertaraf etmek olduğunu sen bana ifade ettin. Fânîliğim içinde bekâyı, âcizliğimde kudreti, fakirliğimde gınâyı bulma yollarını sen hep bana salık verdin. Hakiki şükrün ne olduğunu, kürsülerde aslan gibi hakikati haykırmanın ne olduğunu sende gördüm. Zulme uğrasan da zulmetmeyeceksin hakikatinin timsali oldun. Bu dünyanın fânî olduğunu, benim ebediyete müteveccih bir garip yolcu olduğumu duruşunla yine sen bana gösterdin. Rahle-i tedrisinde ruhuma hayat üfledin. Yokken var oldum. İlk defa asıl yaşamanın başkalarını yaşatmaktan geçtiğini kulaklarım senden duydu, gözlerim senden gördü, lâtifelerim harekete geçti. Sen ne güzel bir hocaydın, ne kaliteli bir muallimdın, ne tatlı bir rehberdin, manevî yaralarıma hekim bir tabiptin. Yazdığın reçeteler bütün manevî hastalıklarıma şifa sundu. Ve lillâhi mâ atâ ve lillâhi mâ ahazâ. Allah'tan geldik, Allah’a döndürüleceğiz. Bu dünyayı dârü’l-hizmet bilen sen, son nefesini yine ayakta veren sen… Sen Allah’ın ne güzel bir hediyesiydin. Şimdi dârü’l-ücrete doğru yolculuğuna devam ediyorsun. Rabbim bana ve bizlere de sabırlar versin, kadere rıza gösterenlerden eylesin. Senin bizlere bizzat uygulamalı gösterdiğin bu hizmet davasında sabit kadem olmayı, açtığın çığırda istikamet üzere yürüyebilmeyi ve senin gibi ayakta hizmet üzere son nefesimizi verebilmeyi nasip eylesin. Sen ruhunu ufkuna yürüdün. Hayatın boyunca milyonlara sevdirdiğin Allah (c.c.) seni rahmet ve merhametiyle sarıp sarmalasın. Adını andığında burnunun kemiklerinin sızladığı Habibullah ile seni komşu eylesin. Başımız sağ olsun...