Canım Hocam, canımın cânanı Hocam, Bir 91 kuşağı olarak, hayatıma Dedem olarak girdiniz. O dönemlerde sürekli televizyonlarda, haber bültenlerinde adınız geçiyordu; sizi yıpratmak, yorup üzmek istiyorlardı. Ancak ben, anne ve babama sizin adınıza “Dedem” diyordum, ve kalbime filizlenecek bir tohum çoktan yerleşmişti. O zamanlar Hizmet ailemize uzak görünüyordu. Fakat hayatımda yediğim bir şefkat tokadı ile Rabbim beni Hizmet ile karşılaştırdı; rotası bozulmuş gemiyi tamir edip, hakikati imaniyeyi ve doğru yolu gösterdi. Vefat haberinizi aldığımda, bir Ömer gibi inanmak istemedim. İçimde haykırışlar, aklımda donukluk, gözlerimde ise şelale gibi akan yaşlar vardı. Fakat siz bize yalnızca bir Ömer (r.a) gibi olmayı değil, bir Ebu Bekir, bir Osman, bir Ali, bir Mus’ab (r.a) gibi olmayı da öğretmiştiniz. Allah sizden ebediyen razı olsun, hocam. Emanetiniz bizim emanetimizdir; sizi de Rabbimize emanet ettik, canımın cânanı Hocam! Rabbim cennetinde cümlemizi buluştursun, inşaAllah.