İlk adını duyduğumda 12 yaşındaydım. 1986... Hoca efendi diyorlardı. Ankara'da bir ışık evde. Sesini de kasetten dinlemiştim. Sonra bir video kasette vaaz verirken gördüm. Hayal kırıklığı.... Kafamdaki Hoca imajı yıkılmıştı. Ben sakallı, yaşlı bir hoca bekliyordum. Sızıntı dergisi beni büyülenmişti. Aradan yıllar geçti.... 1992... Hocamın oluşturduğu huzur adacıkları olan o nurdan hanelerde kalmaya başladım. Dinledikçe sevdim. Tanıdıkça hayran oldum. Abilerin yanında tarif edemeyeceğim bir huzur buluyordum. Rabbim beni bu arkadaşlardan bu zamana kadar ayırmadı. Ayırmaz inşallah. Ben seni gerçekten çok sevdim hocam. Rabbim rahmetiyle sarmalasın. Rabbim şefaat edeceklerinin arasına dahil etsin.