Aktı geçti ömür, zaman denen şu ırmakta, Çok kör gördüm, gözleri var karanlığa bakmakta. Zamanın Sesi yankılandı birden, cümle kainatta. Hiç ol, bir ol, yok bundan ötesi dünyada. İşiten itaat etti, erdi ruhunda kemalata. Nice nadanlar göremedi güzellikleri, ruhları sekaratta. Sırra erince, ruh kurtuldu beden denen zindandan. Dünya bile dar geldi ruha, AŞK'a erince o an. Uyanınca uyuyan ruhlar ezeli uykusundan, Herşey yokoldu, sır oldu, bir oldu, çekildi aradan. Hu çekti kainat, sırra erdi ruh, sırdı tek YARADAN. Aşık der ki, keşki bencileyin, o zaman Mumu sönse kainatın, bitse ışığı tezelden, Kavuşsak Sevgili'ye görsek Cemal'ini, vuslata ersek erkenden, Sonsuzlukta yankılansa hikayemiz, ve O razı olsa bizlerden. Ancak o zaman kurtuluşa erer, cennetteki her beden.