Gözümü bu geçici dünya hayatına açtığım andan beri Hocamı tanırdım bilirdim.. Çok küçükken ebeveynlerimizin katıldığı sohbetlerde anlamasak da dinlerdik Hocamızı. Ve o günlerde onun sesi samimiyeti kalbime mıh gibi işlendi.. Sonrasında onun vaazları kitapları ile büyüdük.. Şu an kendimi yetim kalmış gibi hissediyorum ve bu acı ile nasıl başa çıkacağımı bazen bilmiyorum. Kalbim çok acıyor. Dünya üzerinde bulunan en güzel insanı kaybettik. O bu dünya hayatı boyunca hep elem keder ve ızdırap içinde idi ve bugün hepimizin sevgilisi Efendimiz (s.a.v) kavuştu diye ümit ediyoruz. Geride bıraktığın mirasın bize emanet.. Elimden geldiğince son nefesime kadar ona sahip çıkacağım. Sen hep gönüllerimizin sultanı olacaksın canım Hocam.