90 lı yılların ortalarında ben yeni yeni aklı eren bir çocuk. Aileden dinine bağlı bir çocuğum, bir yandan gittiğim camilerde kuran kurslarında müslümanlar cep telefonu kullanmak caiz mi gibi mevzular tartışıyorlar, sokakta okulda ise beyoğlunun bazı farklı insan yapıları namaz kılmamızı ayıplıyorlar. Bir şey var eksik giden sağ dönsem bir şey sola dönsem başka bir şey eksik. Bir taraf dinsizliğe diğer taraf ise başka bir karanlık kuyuya… Ne camide ne sokakta mutmain olamıyorum. Sonra bir gün o vaazlarından birinde Tevhid delillerini anlatışını dinledim. Aah hocam o nasıl bir denge o nasıl bir saygı nasıl bir ufuk. Vaaz başlarken girdiğin perde ile bitirirkenki perden! Hayatında vaazların gibi bir üst perdede bitti. Bana dindarın da modern ve dünyayla barışık olabileceğini anlattın. Herkes birilerini o cu şu cu bu cu diye itham ederken Gelin Birlik Olalım dedin. İşte bu aradığım nefesti. Bana olduğum şeyden daha büyük bir şeyin parçası olma imkanı sundun, Allah ve Resulünü, diğer peygamberleri, sahabiyi, evliyâullahı ve Üstad hazretlerini sevdirdin. Evet hocam yanmışlar yanmaz sen yandın ve bizleri aydınlattın Allah seni bu cihanda Aziz ve Sıddik eylediği gibi ötelerde de Aziz eylesin inşallah. Beni de bu kapıdan ayrılmayan yalpalasam da Allah kapısından başka bir kapı tanımayan kapı kullarından eylesin.