Adıma Büşra demiş ben bilmezken, o beni bilmiş önce. Sonra ben onun sayesinde bildim ne varsa bildiğim. Bana hizmet ve hicret ufkunu açtı, daha kendimi bilmezken gitmek oldu hayallerimde hep, hicret etmek O’nun anlattığı gibi, o kahramanlara yoldaş olmak. Gittim… yine olsa yine giderim. Bu memlekete tek başıma geldim, annem babam başka gurbette. Ama yakınında olamasam bile hep düşünürdüm en azından hocamla aynı ülkedeyim diye, bana bi güven verirdi. Şimdi hem öksüz hem yetim kaldım Hocam. İçimde kocaman bir boşluk… nereye gitsem kime anlatsam hislerimi. Eşim Müslüman olduktan sonra hep içimde kalmisti , alıp gidemedim onu Hocamin yanina diye. Şimdi artık mümkün değil, ins kabrini ziyaret etmek nasip olur belki bundan sonra bir teselli olarak. Benim hep kahramanım, hep öğretmenim, hep ışığım oldu, olmaya da devam edecek. Ne zaman başım sıkışsa kitaplarına sözlerine koştum, yine koşacağım. Kovuşmalar mahşere kaldı, nasip olur da yanına varırım insallah.