Cenaze namazını izleyince fark ettim gerçekten onu kaybettiğimizi. İlk duyduğum anda üzüldüm çok üzüldüm ama hoca efendinin ruhunun ufkunda yürümesine değil bencillik edip kendimize insanlığa üzüldüm. Hoca efendi kurtulmuştu bi bakıma çektiği acılara son verdi arkasından söylenen laflara üzülmeyi bırakıverdi. Acılarından kurtulmuş oldu şayet bizim acılarımızdan. Biz bir yaşadık çoğu zaman o ise kaç milyonları yaşadı acaba. Kaç milyon insanın kalbinde yer edinmiş bi insanın cenaze töreni nasıl olurdu diye soruyordum kendi kendime. Oysa düğünmüş ona bizim cenaze. En sevdiğine kovuştu. En sevdiği ile birlikte şuan. Yine bencillik ediyorum burda kendimi düşünüyorum. Biz kimiz gerçekten diye soruyorum. Ölünce arkamızdan kimler dua edecek diye düşünüyorum. Hoca efendiyi bir kez daha kıskandım. Arkasında bıraktığı topluğua baktım. Arkasında bıraktığı insanlığa baktım gurur duydum mutlu oldum. Hep diyoruz nerde bu hizmet diye işte ben o gün gerçekten hizmeti gördüm. Ne acılar çekildi. Ne yaralar sarıldı. Şimdi hepsi geçip bitti mi. Sonra sordum kendime Ömür dediğin bu değilmi zaten.. Umarım bizde onun gibi bir kul oluruz, olamayacağız çok eminim ama en azından ona benzeyebilelim.. onun çileler çekerek adım attığı bu yolu daha sağlam adımlar atarak tamamlayıp görevimizi en iyi şekilde yerine getirelim. Biz senden razıyız hocam umarım sizde bizden razı olursunuz…