Bugün aklıma bir şey geldi. Oğlumla namaz arkası 2.sözden bir okuma yapıyorduk sonra aklıma geldi ki Üstad hazretlerinin fotoğrafını ilk görüşüm, risaleleri ilk dinleyişim ve onun hayatını davasını ilk duyuşum kendisinin vefatından 35 sene sonra olmuştu. Sonra bunu düşünürken aklıma başka bir şey geldi, bundan 35 sene sonra 2060 lara doğru ben 80 yaşlarıma yaklaşırken birileri hocaefendiyi duyacak öğrenecek okuyacak ve seveceklerdi. Ben Üstadı ilk duyduğumda o kadar taze o kadar yeni o kadar orijinal bir fikir olarak gelmişti ki daha 15 inde değildim ama bir iki günde asâ-yı Musayı okumuştum kitabı geri iade ederken sorular sormuştum ve cevher bulmuş madenci gibi hayretle aşkla şevkle dinliyordum abilerimi. Sonra yine bu düşüncelerden başka bir şey geldi aklıma. Bana onu anlatan abilerim Üstadı sağ iken görmemiş duymamışlardı, hatta onların abileri de onu görmemiş duymamışlardı. Ama davasına sahip çıkmış benimsemiş ve o meşaleyi başka gençlere aktarmaya ahdetmişlerdi. Birileri Işık Adamın davasını vefatından 35 sene sonra bana duyurmuşlardı onlara da başka birileri duyurmuştu. Bir an Hocaefendiyi sağken görmüş dinlemiş olmanın mutluluğu ve hamd duyguları sardı içimi. Sonra tüm bunları düşünürken daha başka bir şey geldi aklıma 2060 lara doğru gençlere Hocaefendiyi kimler anlatacaktı acaba ve o anlatacak olanlara kimler o davayı o fikri aktaracaktı. Belki bundan 10 sene sonra doğacak olanlar o işleri yapacaktı… Mutlu ve hammadûn gibi hissederken birden vazifenin emanetin ağırlığı aklıma düştü ve ürperdim, acaba geleceğe bu emanet aktarılırken ben bu işin neresinde olacaktım. Görmediğim duymadığım Üstadın risalesinden oğluma ders yaparken gördüğüm duyduğum hayatına şahit olduğum hocamın emanetini geleceğe aktarabilecek miydim. Allah bizleri istikametten ayırmasın, emaneti taşıma şuurunu ve emaneti taşımanın hakkını vermeyi nasip etsin. Mesuliyet duygusunu anlatan Merhum hocama da bir kez daha rahmet ve mağfiret eylesin onu Efendimize(sav)komşu bizi de kendisine talebe eylesin.!