Ya Rabbi,  gönlümüzün güneşi battı, sönmez sandığımız o Nur toprağın bağrına düştü. Sen bizlere sabr-ı cemil, metanet ihsan eyle. Şu fani dünyada kıymetini tam bilemediğimiz, belki düşmanlarından daha çok üzdüğümüz o kıymetli Zât-ı Muhteremi, Efendiler Efendisi’ne komşu eyle. O, burada garipti, orada yalnız bırakma, ya Rabbi.   Ey toprak,  bil ki bu asrın karanlık günlerinde bizim yolumuzu aydınlatan güneş battı ama senin bağrına da o nur-u Asr düştü. O, bu devrin Sahib-i Zaman’ı idi. Kıymetini bil, onu bir anne gibi sar, sarmala. Üşümesin, ayakları !   Canım Efendim,  ne çare ki sizi dünya gözüyle görmek bana nasip olmadı. Hep hicap duydum, karşınıza çıkmaya çekindim. Allah affetsin beni, sizin kalbinizin hassasiyetini bildiğimden, sizi üzmekten korktum. Kalbimi, zihnimi okur, mahzun olursunuz diye karşınıza çıkacak cesaretim yoktu ama bir başka kapıya da yönelmedim. Çünkü bilirim ki sizin şefaatiniz bu halkada olanlar için hep açık olacaktır. Sizi tam anlayamadım, o hakikatleri tam idrak edemedim; belki söylediklerinizi kalbime nakşedemedim. Hakkınızı helal edin. İnşallah Rabbim, sizi Cennet-i Âlâ’da, Sancağ-ı Şerif altında Efendiler Efendisi ile buluşturur. Bizleri de o buluşmada nasipdar kılar. Cennette bulusmak üzere.