Muhterem Hocam, bir gün sizin için taziye yazacağım hiç aklıma gelmemişti. Sizin yokluğunuzu göreceğimi hiç düşünmemişim. Çok hazırlıksız yakalandım bu ayrılığa.. İlk defa dünyanın faniliğini bu kadar yakınımda hissettim. Fakat Allah’a şükür bize bıraktığınız kitaplarınıza, sohbetlerinize ve hatta davanıza sarılabiliyor, biraz teskin olabiliyorum. Rabbim, canınızdan çok sevdiğiniz Efendimiz(s.a.v)’e komşu eylesin sizi. Siz hep Allah dediniz inlediniz, Peygamber dediniz inlediniz, Kuran dediniz inlediniz. Birkaç nesle ağlamayı öğrettiniz. Diğer insanlar için ızdırap duymayı öğrettiniz. Gençliğinizin en güzel yıllarını önce bir cami penceresinde, sonra tahta bir kulübede geçirdiniz. Ben sizden başkasını göremiyorum, inandığı uğrunda bu kadarına severek katlanacak… Söyleyecek çok şey, şehadet edilecek çok şey var. Çok geç tanıdım, çok erken kaybettim sizi. Rabbim sizi hem kabirde hem mahşerde hem de cennette en azizlerden eylesin. Sorgusuz Firdevs’i nasip etsin ve Cemal’ini görmeyi nasip etsin…