Ey sevdayı bize öğreten, Gölümün gülünü nereye bırakıp gittin. Eksik kalan o son mısrayı, Bilemedim kime emanet ettin. Gönül mızrabından verdiğin besteydi beni ben eyleyen, Nefesindi ruhuma inşirah üfleyen, Söz sukut ettiğinde sendin bana DİNMEZ diyen, Bilemedim beni kime emanet ettin. Sendin peygamberi sevdiren, Bu kabusta bir yol gösteren, İman kurtarmayı gaye edinen, Bilemedim davayı kime emanet ettin. Bir sabiyken seninle açtım gözümü, Sevdanla şekillendirdin yüzümü, Ekimin 20’sinde yaşadım hayatımın güzünü, Bilmem beni kime emanet ettin, Öyle bir yol açtın ki dönmem ebeden, Bu besteyi de tamamlar iraden, Bu yetim de alır mı bilmem hissenden, Efendimizin sancağında buluşacağımız haşre emanet.