Sesini duyduğumda daha 5-6 yaşlarındaydım.. Annem ve birkaç arkadaşı gündüz vakti perdeleri çekmiş, senin kasetini dinliyorlardı. O zamanlar anlam verememiştim olanlara.. Ta ki aynılarını bizler de yaşayana kadar.. Senin vaazlarınla, senin fikirlerinle büyümek ne büyük bir nimet.. Layık olamasam da hep layık olmaya çalışmak için söz verdim kendime.. Kız çocuklarının çok önemsenmediği çevrede büyümüştüm ama onlardan hiç etkilenmiyordum. Çünkü senin bize kurduğun fanus o kadar korunaklı ve bir o kadar da faydalıydı ki.. Sana sonsuz minnettarım.. Uzun süredir yeni vaazlarının yayınlanmaması, rahatsızlığını duymak beni günden güne solduruyordu.. ve vefat haberini alınca kendimi yetim kalmış gibi hissettim.. Hep hayalimde seni ziyaret etmek vardı ama nasip olmadı.. Mana aleminde beni, bizi yalnız bırakmayacağını biliyorum.. Acımı sessizce, sosyal medyadan yaşamak da ayrıca ağır geliyor.. Benim yerime bir sürü kardeşimin seni son yolculuğuna uğurlayacak olması bir nebze olsun ferahlık veriyor içime..Çok acılar çektin.. Ruhun inşallah huzura ulaşmıştır.. Canım Hocadedem❤️