Hocam, vefat haberinizi ilk aldığımda inanamadım. Ağabeylerimiz haberi doğruladıktan sonra dizlerimin bağı çözüldü, göz yaşlarım sel olup aktı. Yutkunarak gözlerimi uzaklara diktim. Bir anda hem öksüz hem de yetim kalmış gibi büyük bir hüzün içime çöktü. Sadece ben değil yüzbinlerce talebeniz yetim ve öksüz kaldı Hocam… Yeri geldi anne şefkatiyle, yeri geldi baba merhametiyle, isimlerini bile bilmediğiniz yüzbinlerce manevi evlatlar bıraktınız geride. Her ayağımız tökezlediğinde elimizden tuttunuz, “koşun, hizmet edin, okullar açın” diyerek bize yol gösterdiniz, ışık oldunuz. Dünyanın dört bir tarafında, nam-ı Celil’i Muhammed’inin şehbal açması için sabırla bizim hızımıza ayak uydurdunuz. Daha çok yazmak istiyorum, fakat gözyaşlarım buna engel oluyor. Hocam, ne olur hakkınızı helal edin… Size karşı son vazifemizi bile yerine getiremedik. Rabbim cennetinde, bizi size komşu eylesin.