Babam, gençliğinde gönlünü bu sevdaya kaptırmış; annem de öğrenci olduğu yıllarda bu yola gönül vermiş. İkisi de hayatlarını Allah yolunda koşturmaya adamışlar; sizin sesinizden ilham almış, şiirlerinizle güç bulmuş, vaazlarınızla yollarını aydınlatmışlar. Ben de kendimi bildim bileli sizi "Hocaefendi" olarak tanıdım, sanki içimde var olan doğal bir sevgi gibiydiniz. Çocukluk yıllarım, annemle babamla katıldığımız programlarda oyun oynayarak geçti; yatılı okullarda büyüdüm. Ninnilerim, kasetlerden dinlediğimiz tesbihatlar ve cevşenlerdi. O kadar duygularla yoğrulmuşum ki, içimdeki bu hislerin değerini o zamanlar fark edememişim. İnsan, ancak siz gidince bıraktığınız boşluğun büyüklüğüyle anladı bu sevdanın hayatımdaki yerini. Kendimi yalnız kalmış gibi hissettim... Ömrüm, okullarınızla, ideallerinizle, başlattığınız hizmetle şekillenmiş. Ancak zamanla dünyaya daha fazla kapılmışım. Oysa bu dünyada kazanılabilecek en büyük ödül, Allah yolunda sizin izlerinizi takip edip gönüllere dokunmakmış. Yüreğim sızlıyor; eksikliklerime, boşuna harcadığım günlere... Halbuki ben, baharların içinde büyüdüm. Bu hizmetin evlatlarından biriyim... Şimdi anlıyorum ki, en büyük hedef, sizin açtığınız yolda yürümek ve bu sevdayı yaşatmakmış.