Canım hocam diye başlamak geliyor içimden. Diyorum ki, sen onu gerçekten canından bir parça gibi sevebildin mi? Muhterem hocam desem diyorum, bu hitap ağzına yakışacak kadar hürmet edebildim mi bilmiyorum. Sonra diyorum, hocam desem... Talebe olabilm mi sorusu gelip boğazımda düğümleniyor. Ne diyeyeim ben şimdi Allah'ım? Bir güzel insan, onun duası tuttu elimden, asla seni okutmam diyen babam gitti kendi eliyle yazdırdı beni bir koleje. Orda tanıdım, sana talebe olmuş gül çehreli hocalarımı, onlar açtı vaazlarını bana, kitaplarını verdiler elime... Çok sevdim. Çok seviyorum. Bu sevginin bile hakkını verememiş biri olsam da, vefatınızdan dolayı çok üzgünüm. Size yakışan, yaşadığınız gibi dimdik bir gidişti bu. Geride kalan olarak ağlıyorum. İyiki yaratmış sizi Yaradan. İyiki bize tanıtmış, sevdirmiş. Sonsuza yolculuğunuz hayırlı mübarek olsun hocam. Efendimiz'in sancağı altında, bunlar benim talebelerim diyeceğiniz o gün, o güzide topuluğun içinde olma ümidi ve duasıyla. Rabbimize, Efendimiz'e (sav) emanetsiniz....