Hocaefendi ruhunun ufkuna yürüdü. İçimden geçenleri kelimelere dökmekte zorlanıyorum. Merhum Akif’in dediği gibi ağlarım anlatamam hissederim söyleyemem; dili yok kalbimin ondan ne kadar bîzarım. Nasıl olabilir diyorum hayatım boyunca hiç görmediğim aramızda bir kan bağı olmayan birini nasıl bu kadar sevmiş olabilirim. Kaybından sonra kalbimde ,belki sadece gözyaşı ve bize öğütlediği aktif sabır ile doldurabileceğim, derin bir boşluk oluştu. Ömrü boyunca bu davanın bayraktarlığını yaptı, bir gün olsun inhiraf etmedi şu günü de kendi hesabıma geçireyim demedi. Nasıl olabilir böyle bir insan, bize diyordu ya insanlar baktığında sizde sahabe topluluğunu görmeli onlar gibi yaşamalısınız. Kendi hakikaten öyle yaşadı, bize bunun mümkün olabileceğini gösterdi. İçimden bazen çok kötü duygular geçiyor hakkında söylenenlere karşı kalbim çok kırılıyor fakat yine beni onun barışı sevgiyi affetmeyi telkin ettiği sözleri yatıştırıyor. Ortada koca bir Halil İbrahim sofrası vardı ve onu tanımayanlar adına çok üzgünüm nasipsiz kaldılar. Hocaefendi büyük bir alimdi; yaşayışıyla, sözleriyle, hal ve tavrı ile cisimleşmiş Kuran ve Sünneti Seniyyelerin temsilcisi idi. Hepimiz kendi kabımız ölçüsünde faydalanabildik. Kendi adıma onu yaşarken tanımış, sohbetlerini dinlemiş, manevi talebesi olmuş olmanın sevincini yaşıyorum. Sen ki yıllar sonra Allah ve Rasulü’nün(sav) sevgisi ile aramızda var oldun, içinde bu sevgi olanların neleri başarabileceğini neleri karşısına alabileceğini gösterdin. Bizler seni bu kadar sevmişken kim bilir Efendimiz(sav)’i görseydik, Hz Yusuf kıssasında geçen bıçakları kalbimize saplardık. İyi ki seni tanıdım güzel insan. Allah bizlere senim yürüdüğün Allah ve Rasulü’nün yolundan gitmeyi nasip eylesin, gözlerimizi ayaklarımızı bir an dahi bu yoldan ayırmasın. Kavuşmalar ahirete kaldı, hep bahsettiğin o güzel günler ötelerde miydi yoksa? Dilerim tüm kardeşlerimizle birlikte ötelerde kol kola sevinç nağmeleri mırıldanır, Efendimiz’e (sav) komşuluk eder, Allah’ın cemali ile şerefleniriz. Bir yiğit vardı gömdüler şu karşı bayıra... Arkadan kefenini, gömleğini soydular. “Aman kalkar!” deyip üstüne taşlar koydular, Bir yiğit vardı; gömdüler şu karşı bayıra. Yiğidim, hele anlatıver olup biteni! Sen dertli, vatan dertli, oturup ağlayalım... Ağlayıp da sînelerimizi dağlayalım, Yiğidim, hele anlatıver olup biteni. Ses ver yiğidim, yoksa beni duymuyor musun! Yıllar var ki hep hayâlinle oynaşıyorum, Kalkıp geleceğin ümidiyle yaşıyorum... Ses ver yiğidim, yoksa beni duymuyor musun?! Sırtımda ardan bir gömlek, yılların vebâli, Ümitle ışıldayan gönlüm, seni bekliyor; Kâh göklerde uçup, kâh yerlerde emekliyor. Sırtımda ardan bir gömlek, yılların vebâli. Her tarafta harâb eller, baykuşlara bayram, Köprüler bir bir yıkılmış ve yollar yolcusuz, Gelip uğrayanı kalmamış çeşmeler, susuz.. Her tarafta harâb eller, baykuşlara bayram. İrâdelerde çatırtı, rûhlarda müthiş şok, Târihi yağmaladı bir düzine tâlihsiz; Değerler altüst oldu, mukaddesât sâhipsiz, İrâdelerde çatırtı, rûhlarda müthiş şok. Tıpkı rüyâlarda olduğu gibi diril, gel! Beyaz atının üzerinde bir sabah erken; Gözlerim kapalı rûhumda seni süzerken Tıpkı rüyâlarda olduğu gibi diril, gel!