Ben sizin adınız ve kitaplarınızla büyüdüm. Sizin hizmetinizi bana sarılan babamın mırıl mırıl ettiği dualarda tanıdım. "Rabbim hep iyilerle karşılaştırsın, hizmet-i imaniye ve kur'aniye'den ayırmasın" böyle derdi beni öpüp koklarken. İşte bu güzel baba bana sizin armağanınız. Onu siz böyle güzel yetiştirmişsiniz. Sizin hiç evladınız olmadı belki ama benim gibi nicelerine babalık ettiniz. Bizler sevgiyi, saygıyı, fedakarlığı, alçakgönüllüğü, hoşgörüyü, diğergamlığı, vefayı, sıla-ı rahimi kısaca insan olabilmeyi sizden öğrendik. Bizler Allah ve peygambere imanı, onların aşkını, kadere hüsnüzanı, imtihana sabrı, duanın güzelliğini, ihlası, uhuvveti ve daha nicesini yani kul olmayı da sizden öğrendik. Yaşatmak için yaşayan bir insan ölür mü hiç? Sanmam. Siz takdir edilen üzere başka bir aleme geçiş yaptınız, yaşatma sevdanız bize emanet. Ta ki kavuşuncaya dek dilerim Rabbimden emanetinizi layığıyla gerçekleştirmeyi nasip etsin.