Çocukluk yıllarında farkına varmadan dinledim Muhterem hocamı, anneannemin sayesinde, yıllar geçti hizmetle tanıştım. Anneannemi ziyarete gittiğimde hocamın sesi vardı yine odada radyoda, Nene dedim kim bu dinlediğin hoca, sen de önüne geleni dinliyorsun. Bakalım doğru konuşuyor mu bilmiyorsun bile. Oğlum sus öyle deme, ben bu kadar dolu konuşan, dolu dolu anlatan başka hoca tanımadım. Dedim kim peki bu hoca , dedi Fetullah hoca O, sende dinle emi dedi. Bende tamam nenecim, ben birileri ile tanıştım bu hocanın talebeleriymiş onlarla ders çalışıyoruz. Fetullah hocayı da dinliyoruz diyince, çok sevinmişti. Nenem okuma yazma bilmezdi, para saymayı, okumayı yazmayı bilmiyor diye bütün birikimini, kağıda parmak bastırarak almış çevresindekiler zamanında. Ama okuma yazma bilmeyen temiz kalpli bir kadının temiz zihniyeti ve basireti sayesinde işlendi hocamın sesi kalbime. Yıllar geçti sevdamız büyüdü anlattığı hakikatlere, gösterdiği hedeflere, Nenem vefat edince malum gidemedim cenazesine, son vazifemi yapamadım. İçim yandı üzüldüm ama hiç yanlız hissetmedim. Ama Hocamızın vefatında dünyada sanki tek başıma kalmışım gibi hissettim. Sanki başımdaki çatı uçmuş gitmiş de dımdızlak kalakaldım gecenin ortasında gibi hissettim. Duyguları kelimelere dökmenin bu kadar zor olacağını ilk defa öğreniyorum. Ama tesellim o sevdiğine kavuştu, rabbim bizlere de nasip etsin Efendimizi ayakta karşılamayı. Bunu düşününce hüznüm hafifliyor. Rabbim Hocamızı efendimizin dizinin dibinde, ona komşu eylesin. Bir çınar göçer binler tohum yeşerir. Şimdi koşturmak zamanı, bayrak umumi olarak elimizde ve hakkını verme zamanı. Son nefesimize kadar, efendimizin (sav) gel çağrısına ve ayakta efendimizi karşılayacağımız ana kadar, hocamızın bizi efendimize takdim edeceği zamana kadar koşmaya devam. Rabbim istikametten , hizmeti maneviden ayırmasın.