Canım Hocam, seni çocuk kalbimle tanıdım.Çocuk aklımla anlattıklarının hepsini anlayamasam da, samimiyetin, içtenliğin, heyecanın, gözünden süzülen o inci misal gözyaşların kalbime aktı hep, ruhuma sindi.Çok sevdim seni, içtenliğini, adanmışlığını, dolu dizgin hizmet aşkını.Yollarda takıldığım insanlar oldu , belki hadiseler oldu ama hep sana tutundum.Değilmi ki sen vardın , değil mi ki bu yol Allah yoluydu, Peygamber davasıydı, herkes ,herşey gelip geçerdi.İyi ki sende kaldım, seninle kaldım..Hamdolsun ki seni sevenlerin safındayım, gidişine , aramızdan ayrılışına ağlayanların yanındayım..Seninle tanıdım Sahabe Efendilerimi, Sen anlatmasan kimsedenöğrenemezdim. Senden duydum diğergamlık neymiş, Musab bin Umeyr kimmiş, Halid bin Velid kimmiş.Yaşatmak için yaşamak, dövene elsiz olmak neymiş Sen anlattın! İyi ki o alt katımıza ablalar taşınmıştı! İyi ki onlarla salça ekmek yemek benim için en güzel şeydi! İyi ki o güzide insanları, Seni sevdirdi bana Rabbim! Seni uzaktan tanıdım! Dizinin dibinde hiç oturmadım ama hep çok sevdim, seveceğim!! Sen Medine’ nin Gül’üne kavuşurken, çöllerde kalmış olsak da, umut edeceğim.Umarım cennet asa baharlar görürüz yeniden! Umarım emanetine sahip çıkarız!