Kıymetli Muhterem hocam, Bu yıl benim için çok hüzünlü bir yıl oldu, üç ay önce sevgili babacığımı kaybettim, şimdi de sizi kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyorum… Aileden gelen hizmet kültürü ile büyüdüm ama benim manayı bulmam lise yılımda sizin vaazlarınızı dinlerken oldu, gidin diyordunuz, Kırgızistan’a, Afrika’ya, Filipinler’e… Türkçe Olimpiyatlarından bahsediyordunuz, sevgi yeşertmeden, insanların kalbine girmekten, iyiliği emredip kötülükten alıkoymaktan bahsediyordunuz, yürümeye teşvik ediyordunuz… İçime ateş atmıştınız, bu vesile ile 18 yıldır gurbetteyim… Bu yüzdendir en büyük hayalim olan Türkçe Olimpiyatlarını sizin sayenizde gerçekleştirdim, öğrenciler yetiştirdim… Bunu yapmaya devam edeceğim… Bugünki ben için size çok teşekkür ediyorum… Yine ben tekrar dünyaya gelsem, yine sizi tanıyıp, çektiğim bütün sıkıntılara göğüs gerip yine ben olmak isterim… Rabbim sizi görmeyi de nasip etti, hayatımda gördüğüm en parlak gözler sizindi… Umarım o gözlere layık olabiliriz O yüzden bayrağı artık her bir birey ele alıp hiç durmadan yürümesi lazım… Devran hiç durmadan yürüme zamanı… Babam olsa öyle isterdi… Hocam öyle isterdi… O yüzden nasıl daha iyi bir insan olurum? Nasıl hizmet edebilirim? diye düşünmek lazım… Hiç durmadan yürüyeceğiz Artık babam da sevdiğine kavuştu, siz annenize, Medine’nin Gülüne kavuştunuz…