Ben ne yazsam içimdeki boşluğu ifade eder bilemiyorum.Ben hiç Hocaefendi’nin olmadığı bir dünya bilmiyorum çünkü ben minicik bir kız çocuğuyken de vardı,bir genç kız olduğumda kafamda bir sürü soru işareti varken bana en doğru yol için ufuk açtığında da vardı ben büyüyüp anne olup oğlum için isim düşünme yorgunluğuna bile girmedim çünkü onun bir isim dedesi vardı tıpkı annesinin olduğu gibi.Ama şimdi yok.Ben zaten dedemi kaybetmiştim şimdi isim dedemde gitti ve ben kocaman bir boşlukta kaldım üstelik bu öyle bir boşluk ki yerini doldurabilecek şey ne yazık ki yok.Şimdi bize kim dua edecek,kim geceleri kalkıp seccadesini kurtuluş için gözyaşları ile ıslatacak,kim ben görmesem de bahar gelecek diye bize umut tohumları gönderecek?Hep beraber hey gidi günler derken hadi çay koyalım yeniden başlıyoruz dediğimizde artık yanımızda olmayacak olmasının boşluğunu aşamıyorum devam edemiyorum.Ama biliyorum ki o şimdi çok mutlu en sevdiğine kavuştu en sevgiliye kavuştu.Belki de şimdi Hacı Atayla beraber çay koymuş dinleniyorlardır.Hocam Allah senden razı olsun iyi ki vardın ben sayende yolumu hiç kaybetmedim senin ışığını takip ettim ve sen artık burada bu fani dünyada olmasan dahi senin ışığını ömrüm vefa ettiğince takip etmeye ve o doğru üzerine yaşamaya devam edeceğim.Allah senden yerle gök arasında razı olsun.Mekanın cennet olsun kabrin nur dolsun