Daha 16 yasinda bi delikanli iken, abimizin evinde bulunan, yarim yamalak calisan tuplu televizyondan senin Musab bin Umeyr’i anlatisindir beni bu davaya baglayan. Gozyaslarinda gordum Allah ve peygamber askini. Senden ogrendim vefayi vefali olmayi, birilerini karsiliksiz sevmeyi. Baskalari icin yasamak neydi, nedendi sende gordum. Onca imkanin vardi, elinin tersiyle ittin hepsini. Sende gordum dunyaya gozunu kapamayi. Biz seni hep dogru bildik ve oyle gorduk. El hak sende bizi hic yaniltmadin. Bugun yuregimiz yangin yeri, bugun bulundugumuz yerler kerbela oldu. Benim canim hocam sen bizi koydun gittin sevdigine kavustun, biz burda öksuz kaldik yetim kaldik. Sen bizim altinda serinledigimiz koca cinarimizdin. Tipki ustadimiz gibi cekmedigin cefa kalmadi, edilmedik hakaret, yapilmadik iftira kalmadi. Hep uslubumuz namusumuzdur dedin. Bizim gibi cahilleri hep sakinlestirdin. Ey kiymetli hocam, senin binler evladin kaldi geride ama aklin kalmasin emanetini dusurmeyecegiz yere. Varsin seytanin ortaklari ettikleri zulumlere devam etsinler. Yerimiz senin yanindir, yolumuz senim yolundur. Cenabi Hak seni efendimize komsu eylesin, bizleri de hak davadan ayirmasin.