Mehmet Ali Şengül Hocama Özlem ve Muhabbetle…) O bizim Samsunlu Mehmet Ali Hocamız Gelince kaybolurdu derdimiz tasamız O idi sert taştan su çıkaran asamız Bir derdimiz olsa hep koşardık yanına Başkası yoktu o idi ana-babamız Bakınca gözlerinden şefkat akıyordu Muhtaç gönüller için sevgi taşıyordu Çile çeken o, safasını çeken bizdik Her hâli-tavrı bizlere ders oluyordu Ne kutlu bir el ki şehrimiz şenlenmişti Karadenizde nurlu gençler belirmişti Cennet esintisi gibi hoş sohbetiyle Göz yaşlarıyla genç ruhları yeşertmişti Bin dokuz yüz seksen üç acı yılımızdı Kimsecikler kalmamış hocamız yalnızdı Aldı bir zalim el, şimdi kime gideriz O bizi Hakka ulaştıran salımızdı Birkaç hain kukla, ona pusu kurmuştu Durdurmak ne mümkün adeta kudurmuştu Tüm masumları alıp işkence yaptılar Birkaç gün sonra yalnız gençler kurtulmuştu Yapılan sorgu değil, tam bir eziyetti Zalimler için bu sıradan meziyetti Dine dindaraydı aslında tüm bu vahşet Hak gazabını çekecek bir vaziyetti Hepsi bir olup üstüne hücum ettiler Yetmez deyip kerpetenle tırnak çektiler “Allah” dedi haykırdı zulme baş eğmedi Bu, ölüme razı diyerek pes ettiler O bizim vefakar Mehmet Ali Hocamız Çıktığı gün ufkumuzda güneş açmıştı Sıdk bir ateş olup zalimleri yakmıştı Zalimin zulmü varsa mazlumun Allahı var Onun yolunu gözleyenler şükür secdesine kapanmıştı O bizim vefakar Mehmet Ali Hocamız… Zekeriya ÇİÇEK 27.Kasım 2012