Ah canım hocam; yorgun gittin, üzgün gittin. En çokta bu içimi yaralıyor. Odandaki topraklara, koridordaki Türk bayrağına bakarak ülkene hasret gittin. En çok ülkene üzüldün. Hiç kızamadın. Onlar sana öfke kusarken sen yine onlara ağladın, kötü bi haber alsan için yine onlara yandı. Hepimiz derdine dertlendin. Bir durum içerisine girsek acaba hocamız ne tavsiye ediyor diye bakar beklerdim. Şuan senin yokluğun ızdırabında bile ne yapmak gerek yine senden bi tavsiye bekler durumda dinliyorum vaazlarını.. şu ahir zaman da başka bi yol bilemedim.benim için greencard yanına gelebilmekti. Bahar gelirse ne yaparız hocam bize söyler derdim. Yolumuzu aydınlatan fenerimiz söndü gibi. Ama her kitabınla her vaazınla bu yol tekrar aydınlanacak. Yeni nesile seni öyle anlatacağız.. tanıdık gibi onu diyecekler…