Hocamı 1986’da Çamlıca’da tanıdım, tevazu içinde yürüyordu, ufacık bir gölgesi vardı. Etrafındaki abilerimin, hocalarımın da gölgeleri küçüktü. Zamanla gördüm ki aslında ne büyükmüşler. Yıllar yılları kovaladı, ne yurtlar, okullar, üniversiteler vs açıldı, hizmet büyüdü, gelişti. Hocaefendi de gelişti, yaşlandı ama hiç değişmedi, hep gölgesi küçük ve mahviyet içinde. İşte ben hocamı ve abilerimi bu yüzden sevdim.