Canım abim Mehmet Ali Şengül, Sizi bana sevdiren Rabbime ne kadar şükretsem azdır. Benim abim, size hayatımda bir defa görme bahtiyarlığına eriştim ama sizi anamdan babamdan çok sevdim, çok seviyorum. Nedir bana sizi sevdiren, nedir bana size bir baba gibi sarılma, dizinin dibinde olma isteği veren, nedir bana vefat haberinizi aldığımda gözyaşlarımın dökülmesini sağlayan. Benim güzellerden güzel abim. Sanırım size ilk gördüğümde mesleğine yeni başlamış bir delikanlı idim. Hocamızı ziyarete gelmiştik, daha önce Hocamızın vaazlarından sizi Samsunlu Hocanız diye duymuş ve merak etmiştim. Sanırım bizi Hocamıza getiren abimiz sizin Samsunlu Hocamız olduğunuzu işaret etti. Koskoca salonda dizlerinizi altına almış, başınız öne eğik, muhtemelen dua ediyordunuz. Ben de her zamanki toyluğumla yanınıza gelip, aklıma gelen bir soruyu sormuştum, sorunun ne olduğunu hatırlamasam da, verdiğiniz cevap, konuşma tarzınız hiç de beklediğim gibi olmamıştı, bir nevi hayal kırıklığına uğramıştım. Çevremde gördüğüm jön giyinimli, süslü sözlü insanların söylemlerinden sonra sizin söylemlerinizden (kendim için o zaman ne yazık ki) beklediğimi bulamamıştım. Aradan yıllar geçti, 17 yıllık bir meslek tecrübemiz oldu, jön giyinimli süslü sözlü insanların ne kadar umumu düşünmekten uzak olduğuna ve zararlı olduğuna şahit oldum. kendini silmiş insanların ne kadar kıymetli olduğuna da. Yazdıklarınızla, sohbetlerinizle sadece doğruyu söylediniz, Kuran ve Efendimizin hayatından süzülen doğruları, onların içine hiç kendinizi katmadınız. Allah sizden ebeden razı olsun.