Değerli Hocam, Bu sabah, yokluğunuzun ikinci sabahı. Garip bir boşluk bıraktınız ardınızda. Hayat elbette devam ediyor; abiler ve ablalar üzerlerine düşeni yapmaya gayret ediyor. Ancak kalp hüzünlenir, gözler yaşarır. Kemal abinin deyişiyle, başı kesilmiş bir tavuk gibi kaldık. Varlığınızın ne denli bir güven kaynağı olduğunu her geçen gün biraz daha derinden hissediyoruz. Siz, bize ölümün bir yok oluş değil, sevgiliye kavuşma olduğunu öğrettiniz. Ama işte… Siz, koca bir zalim ve hırsız çetesine karşı dimdik durabilen bir yiğittiniz. Defosuz bir insandınız, hocam. Belki de hayatınızdaki tek defonuz, benim gibi bir talebenizin varlığıydı. Bu satırları kim okur, kim dinler bilmem; ama söz veriyorum, istişare ile hareket edip, üzerime düşenleri daha fazlasıyla yerine getireceğim. Hocam, Allah size gani gani rahmet eylesin. Mekânınızı cennet eylesin, Efendimize komşu olasınız. Siz dünyada baharı görmek istemediniz… ama şimdi, bizi baharın arifesinde kışta bıraktınız.