Bir boşluk oluştu, yeri dolduralamayacak bir boşluk. Bir çocuğun yetim kalması gibi. Tuttuğun bir dalın kırılması gibi. Sırtını dayadığım bir sağlam dayanağın yıkılması gibi. Çöktü herşey. Boşlukta kaldık. Sonra Ebubekir(ra) Hz. Peygamber(sav) vefat ettiğinde okuduğu ayet kendime getirdi beni. Donra bu davanın kişilere bağlı olmadığını bir dokumacıdan öğrendiğini söylediğin sözler geldi aklıma. Sen bize insanlığı, insanlığımızı, Allah’ı ve O’nun rahmetini öğrettin. Allah sana umduğunu ve onun da ötesinde Allah’ın rahmetini ve rahimiyetini bulmayı nasib etsin, bizi de sana ve mirasına layık kullar eylesin ve bizi sen ve sevdiklerinle haşretsin. Seni seviyoruz.