Gözler dolu, Hocaefendi yolcu Sabah erken kalkmıştım, ders çalışmak için, Bir mesaj geldi arkadaşımdan, Başımız sağ olsun diyordu, korktum. Acaba dedim, annem dün anlatmıştı, Kenya’da kaçırılmış kardeşlerden bahsetmişti, O mesaj mı onlarla ilgiliydi? Ama bakmadım, yola çıktık biz okula doğru. Yolda bir kaç mesaj daha, bu sefer WhatsApp’tan, Belki kampla ilgilidir, diye açmadım yine, Sonra annem aradı babamı, Sesi ağlamaklı geliyordu ve ağlıyordu, korktum. Annem babama haberi sordu, Yüreğimde o an bir şeyler koptu, Arkadaşımın mesajını açtım sonunda, Gerçek üzüntü orada duruyordu, kala kaldım. Hocaefendi göç etmiş meğer, Kavuşmuş sevgilisine Ne mutlu Ona Müslüman, Kardeşi adına sevinmez mi hiç! Ama o an onu düşünemedim hâlâ olayın şokundaydım! Ona sarılmak istemiştim hep, Belki dedim, Ona sarıldığım için ateş dokunmaz bana. Hz Peygamber Efendimiz’inde (SAV) elini sürdüğü yerlere ateş yakmayacaktı, belki dedim aynısı olur.. Ama gitti, Hocaefendi gitti, Musibetlerin parlementosu gitti, Allah’a aşık biri gitti Hakiki Oruç tutan biri gitti Öyleki sahur doğum, iftarsa vefatı oldu. Hakiki Namaz kılan biri gitti, Dünya dertleriyle dolu biri gitti, O gittiğinde anladım ki, Varlığı yetiyormuş bize, Bir boşluk şimdi kalbimde, Dolduramadım yerini belkide. Bir dava kaldı bize Kabul etti Allah duayı, Göstermedi Ona gelecek bahar günlerini Kendisine O kadar bile pay ayırmadı Zatlar gelir, zatlar gider, Her birinin ayrı bir yeri vardır, Gelenlerinde her birinin yeri ayrıdır, Hocaefendi’ininde yeri ayrıdır, O yüzden hüzünlü herkes Şimdi belki peygamberlerle sofrada, Belki zatlarla, belki hepsiyle, Ama biz bir insan-ı kâmil kaybettik, Gerçek bir insanı kaybettik. Dünya da kaybetti Onu, Belki farkında, belki değil. Bizim gözlerimiz dolu, Dünyanında inanıyorum ki dolu Kaybettik Onu, Ama unutmayalım Hocaefendide bir yolcu…