10 yıl önce bir sabah çok telaşlı bir şekilde ailem tarafından uyandırıldım. Öyle bir telaş vardı ki, hocamız vefat etti sandım. İçime düşen ateşi anlatamam. Sonra öğrendim ki zulümler başlamış ve dua halkasına katılmak için uyandırmışlar. İçimdeki ateş sönmedi ama farklı bir boyut aldı o sırada. Bana o günkü korku hocamı ne kadar sevdiğimi ve yokluğundan ne kadar endişe ettiğimi anlattı. Doğduğumdan beri, canım hocam evimizin içindeydi, babamın göz yaşlarıyla tanıdım ben onu. 4-5 yaşındaydım henüz. Rabbimi, Habibullah’ı (sav), sizinle tanıdım, sizinle sevdim. Sanki Efendimizin yanından henüz gelmiş de, bize öyle anlatıyor gibi hissettirdiniz her şeyi hep. Kalbimi cız ettiren bütün dostlarımı da hizmet sayesinde tanıdım. Kendim için başka bir hayat düşünemiyorum, başka bir sevgi, başka bir ahlak, başka bir felsefe. Hocamın mahzun ve masum haliyle bu dünyadan gidişi, öyle yüreğimi burkuyor ki. Onu anlamadan, idrak edemeden, kıymetini bilemeden gönderdik gibi hissediyorum. Bir tarafta, boynu bükük yetim hissiyatı bir tarafta sanki acilen bir şeyleri telafi etmeliyim hissiyatı. Sanki çabucacık ve sıkı sıkıya hizmet etmeliyim gibi hissediyorum. Ancak öyle bu yüreğimdeki boşluk kapanacak gibi. Canım hocam, gözleri hep yağmurlu hocam, tek tesellim en sevdiklerinize kavuşmuş olmanız. İnşaAllah, sizi, Efendimiz (sav) karşılamıştır, inşaAllah O gül kokuluyla kol kola ötelere göç etmişsinizdir. Ve zihnimde sanki size “ Hoşgeldin Ya Fethullah, buyur artık soluklan, istirahat et ve sonra bol bol hasret giderelim” demiştir Efendimiz (sav). Tek tesellimiz bu işte, bir de acılarınızın dinmiş olması. Ben de razıyım hocam, ben de şahidim hocam. Sizi, Allah için çok seviyorum hocam.