Küçük yaşlarımdan itibaren evimizde sesini duyardım. O zamanlar anlamasam da dinlemek hoşuma giderdi. İlerleyen zamanda ise tabii ki sohbetin olmadan ışığımı kaybedeceğimi düşündüm hep. Evimizden biri olmanın ötesiydi çünkü seni tanımak Hocam. Her zaman dimdik ayakta durduğunu son anına kadar hissetsek de biz taleben olmaya azmetmiştik ve aciziz şimdi Hocam. İsteklerimiz ve beklentilerimiz hep var olsa da Takdir buyuran Rabbim’in hikmetine elbette bir sözümüz olamaz, ama beraber görecektik gelecek güzel günleri Hocam, ümidimizdi… Sen bizden razı mısın Hocam, bunu bile soramadık, öksüz kaldık. Biz senden ebeden ebeden razıyız, Rabbim de senden razı olsun Hocam.